Όλη η υφήλιος το θωρεί πως ζούμε εδώ και αρκετούς μήνες κάτω από την σκιά της αβεβαιότητας και του φόβου αλλά όλοι μένουμε στο ρυθμό του πολέμου ανήμποροι θεατές, μετρώντας χιλιάδες νεκρούς κι απίστευτες καταστροφές. Μήτε οι διαδηλώσεις, μήτε οι συνομιλίες, μήτε οι κραυγές των ακρωτηριασμένων συνανθρώπων μας που έτυχε να ζουν κάτω από την πύρινη λαίλαπα του πολέμου δεν πτοούν τους ευθύνοντες.
Για κείνους πέρα βρέχει, έχοντας μόνο στο νου τους την πλήρη καταστροφή των αντιπάλων τους για τους Ισραηλίτες, ενώ για τους πέρα από τον Ατλαντικό εμπλεκόμενους η δόξα του νικητή και η ταπείνωση του αντιπάλου του. Με πρόφαση την καταστροφή των πυρηνικών εγκαταστάσεων του για την εξασφάλιση της παγκόσμιας ειρήνης κήρυξαν τον πόλεμο εναντίον του Ιράν. Αυτό υποστηρίζουν αλλά στην ουσία δεν είναι αυτή η αλήθεια. Και ποιοι το υποστηρίζουν αυτό, οι αιμοχαρείς που από την ίδρυση του κράτους τους έχουν αιματοκυλήσει τον κόσμο απ’ άκρη σ’ άκρη. Αυτοί οι κύριοι που πριν από 70 περίπου χρόνια σκότωσαν εκατοντάδες χιλιάδες συνανθρώπους μας σε μια άλλη χώρα χιλιάδες μίλια μακριά από τα σύνορα τους κράτους τους.
Ως δείχνουν τα γεγονότα αλλιώς τα υπολόγιζαν ότι θα έρθουν τα πράγματα και αλλιώς ήρθαν και τώρα προσπαθούν να συμμαζέψουν τα ασυμμάζευτα. Θωρούν πως η παντοδυναμία τους δεν ισχύει για όλα τα έθνη της υφηλίου. Είναι έθνη που μπορούν να βάλουν φραγμό στην όρεξή τους αποτρέποντας τα δόλια σχέδιά τους.
Οι λαοί που δεν υποτάσσονται
Υπάρχουν ακόμα λαοί που δεν σκύβουν το κεφάλι στην υπεροχή των φονικών όπλων τους κι ας τους καταστρέφουν χιλιάδες ιερά κειμήλια της πατρίδας τους κληρονομιά από τους προγόνους της μακραίωνης ιστορίας τους ως έθνη. Αντιστέκονται, ‘’θα πολεμήσομε - αυτό διατυμπανίζουν καθημερινά - χύνοντας για την τιμή της πατρίδας μας και την τελευταία ρανίδα τους αίματός μας’’ για την ελευθερία και τα ιδανικά τους.
Προσπαθεί ο πλανητάρχης, ο πέρα του Ατλαντικού να κάνει το μαύρο άσπρο ποζάροντας στις οθόνες των τηλεοράσεων καθημερινά, λέγοντας από τις πρώτες αναμετρήσεις με τον αντίπαλό του και με ύφος υπερόπτη ότι κατατροπώσαμε τον εχθρό. Έχουν περάσει όμως πενήντα μέρες και το πολυπόθητο αποτέλεσμα ακόμα δεν έχει επιτευχθεί κι αυτό τον ενοχλεί αφάνταστα. Θωρεί πως το άστρο του έχασε και χάνει καθημερινά την έντεχνη λαμπράδα που ο ίδιος του έδινε στολίζοντας το με χρυσάφι και με μύρια άλλα λαμπρά αντικείμενα κι αυτό δεν θέλει να το παραδεχτεί. «Αν δεν παραδοθεί δίχως όρους το Ιράν - λέει στους δικούς του με έμφαση - θα το φέρω στην λίθινη εποχή». Απαντώντας ο υπερασπιζόμενος τα σύνορα της χώρας του από την άλλη μεριά τον φτύνει κατάμουτρα λέγοντάς του «κόπιασε και θα καλοπεράσεις». Ο δόλιος αυτός έχει γίνει βαρετός πια στους λαούς της γης και κανένας δεν του δίνει τη δέουσα προσοχή. Μοιάζει με τον διάλογο του ήλιου με τον αέρα που στο ποίημα του Αισώπου αποτυπώνεται. Είμαι δυνατότερος λέει ο ένας. Σε περνώ στη δύναμη απαντάει ο άλλος κι ο διάλογος καλά κρατεί.
Η ελπίδα για ειρήνευση
Δεν είμαι στρατιωτικός αλλά είναι αλήθεια ότι η Αμερική υπερέχει κατά πολύ στον πολεμικό εξοπλισμό, αλλά πιστεύω ότι αν ήταν σίγουρος ότι θα έβγαινε νικητής από μια τέτοια επιχείρηση ο πλανητάρχης θα το είχε πράξει. Βέβαια αυτός ο άνθρωπος καμιά εμπιστοσύνη δεν εμπνέει κι ίσως να το επιχειρήσει. Ποια θα είναι η κατάληξη του πολέμου αυτού μόνο ο Θεός το ξέρει.
Τώρα όπως όλος ο κόσμος επιθυμεί να λήξει δίχως να χυθεί αναίτια κι άλλο αίμα, αυτό ελπίζω κι εγώ. Βέβαια έχει ξοδέψει δις εκατομμύρια και ο εγωισμός δεν τον αφήνει να βάλει την ουρά ανάμεσα στα πόδια του και να φύγει. Πως θα τα καταφέρει να φύγει από το μέτωπο του πολέμου ως δήθεν νικητής αυτό θα εξαρτηθεί από την άλλη πλευρά. Γιατί ατόφιος νικητής δαφνοστεφανωμένος δεν θα φύγει. Ότι το έχει μετανιώσει που πλέχτηκε στον εν λόγω πόλεμο... το ‘χει μετανιώσει. Κατάλαβε ότι το Ιράν δεν είναι Βενεζουέλα, μάλλον λάθος πληροφορίες του είχε δώσει ο Ισραηλινός πρωθυπουργός. Το σίγουρο είναι ότι ο αντίπαλός του δεν θα του δώσει γη και ύδωρ και ας διατυμπανίζει ότι το Ιράν του ζητάει απεγνωσμένα να έρθουν σε συμφωνία. Εγώ πιστεύω ότι εκείνος είναι που παρακαλάει να γίνει αυτό.
Τέλος πιστεύω ότι η πατρίδα μας δε θα εμπλακεί άλλο στον εν λόγω πόλεμο και το γράφω αυτό γιατί με το να έχουμε έξω από τα ελληνικά σύνορα πολεμικά όπλα, κατά την δική μου γνώμη δεν έπρεπε να είναι εκεί. Αλλά επαναλαμβάνω ότι δεν θα είμαι εγώ εκείνος που θα κρίνω γιατί έγινε αυτό.
Πιστεύω ακράδαντα ότι κανένας μα κανένας πρωθυπουργός δεν θα προδώσει τη χώρα του για ξένα συμφέροντα ως απόμαχος πλέον από την αρένα της ζωής. Εκείνο που θέλω να επισημάνω είναι, θωρακίστε τη χώρα μας. Οι εξ ανατολών γείτονές μας χαίρονται και τρίβουν τα χέρια τους όταν μας θωρούν να βγάζουμε τα μάτια μας μεταξύ μας. Τουλάχιστον σε θέματα όσον αφορά τη χώρα μας πρέπει, επιβάλλεται να γινόμαστε όλοι μια γροθιά. Κύριε πρωθυπουργέ ειλικρινά χαίρομαι και σας συγχαίρω γι’ αυτό όταν σας θωρώ στα έδρανα της βουλής να λέτε ότι η χώρα μας δεν θα εμπλακεί με όποιον τρόπο στον εν λόγω πόλεμο.
*Δημήτρης Κ. Τυραϊδής, συγγραφέας – ποιητής, μέλος της Παγκοσμίου Ενώσεως Ελλήνων Λογοτεχνών, μέλος των Πνευματικών Δημιουργών νομού Χανίων και άλλων πολλών πολιτιστικών συλλόγων.
