Η επανάκαμψη του Αλέξη Τσίπρα, αναβαπτισμένου μέσα από τη στήριξη διεθνών fora και τη συμπαράσταση σημαινόντων οικονομικών παραγόντων της χώρας μας και συγκεκριμένων μιντιακών μαγαζιών, έχει σημάνει συναγερμό στη Ν.Δ.
Όχι γιατί ντε και καλά ο Τσίπρας έχει τόσο appeal στο εκλογικό σώμα - άλλωστε ξαναζεσταμένο φαγητό είναι αφενός και αφετέρου ήταν εκείνος που έδιωξε από τις κάλπες (κι έκτοτε απέχουν συστηματικά) την πλειοψηφία των ψηφοφόρων της Αριστεράς/Κεντροαριστεράς, δηλαδή κυρίως τους μισθωτούς.
Αλλά διότι ο Τσίπρας είναι αυτή τη στιγμή και με τα δεδομένα που διαμορφώνονται στην ελληνική πολιτική σκηνή ο μοναδικός που να μπορεί να “κοιτάξει στα μάτια” τον Μητσοτάκη και να παρουσιαστεί ως δυνάμει εναλλακτική λύση διακυβέρνησης. Επίσης, είναι (εκ των υπαρχόντων ή τέλος πάντων εκείνων που δραστηριοποιούνται πολιτικά) ο μοναδικός που μπορεί να φέρει κάτω από μια κοινή πλατφόρμα μεγάλα τμήματα της Κεντροαριστεράς/Αριστεράς, άρα ο μόνος που μπορεί να σχηματίσει εναλλακτικό πόλο εξουσίας στην παντοδύναμη Νέα Δημοκρατία του Μητσοτάκη.
Οπότε, ο πανικός που βλέπουμε να εκδηλώνεται εκεί στα γαλάζια μαγαζιά είναι ίσως (αλλά μόνο μέχρι ενός σημείου) δικαιολογημένος.
Θα επανέλθουμε στα του... πανικού παρακάτω, επί του παρόντος να δούμε τα πιο... ουσιώδη. Τις προοπτικές της “κίνησης Τσίπρα” βάσει των σημερινών δεδομένων και που βρίσκεται γενικότερα η προσπάθεια αυτή.
Πέραν τούτων, οι προοπτικές Τσίπρα
Η ουσία της συζήτησης βεβαίως είναι πόσο πολύ απειλεί (πραγματικά, όχι στο φαντασιακό του κάθε ΣΚΑΪ) ο Τσίπρας το “σύστημα Μητσοτάκη”. Αυτή τη στιγμή, δίχως να έχουμε διαπιστώσει τη δυναμική της κίνησής του, δεν μπορούμε να κάνουμε μια πραγματική εκτίμηση για το θέμα.
Καταρχάς ο Τσίπρας καθυστερεί χαρακτηριστικά την επίσημη ίδρυση του κόμματός του και δε χτίζει το μήνυμά του με πρακτικό τρόπο, δηλαδή με σταδιακή ανακοίνωση προσώπων που θα συντηρήσουν αυτήν την ιστορία και θα κρατάνε το "κόμμα Τσίπρα" στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας. Κάτι που είναι απαραίτητο για να αποκτήσει momentum και δυναμική. Καθώς αυτή τη στιγμή ο πιθανότερος χρόνος για τις επόμενες εκλογές είναι το προσεχές φθινόπωρο (μάλλον Οκτώβρης, όπως θέλουν οι εισηγήσεις που δέχεται ο Κυριάκος Μητσοτάκης από τη βασική ομάδα των συμβούλων του στο Μαξίμου) η ανακοίνωση του κόμματος επίσημα τον Σεπτέμβρη είναι... υπερβολικά πολύ αργά.
Και δεν είναι δα ότι ξεσκίζεται στις λαϊκές συνελεύσεις, δημιουργεί οργανώσεις βάσης και κάνει δουλειά στους δρόμους και τις γειτονιές. Ομιλίες ανά την Ελλάδα κάνει όπου παρουσιάζει την "Ιθάκη" και παρουσιάζει κομμάτι-κομμάτι τη γενικότερη πλατφόρμα του.
Βεβαίως η δημοσίευση του πλαισίου αρχών (μανιφέστο) του νέου φορέα του Τσίπρα είναι ένα μεγάλο και “ηχηρό” βήμα προς τη δημιουργία του νέου φορέα και ενδεχομένως να είναι ενδεικτική μιας επιτάχυνσης του ιδιαίτερα ράθυμου βηματισμού που επιδείκνυε μέχρι τούδε η δημιουργία του κόμματος.
Διαδικασίες και ζυμώσεις
Ο Τσίπρας έχει καθημερινά επαφές με διάφορα πρόσωπα από διάφορους χώρους. Τόσο την Αριστερά (αποφεύγοντας ωστόσο να συνομιλεί με ανώτερα στελέχη και βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ και της Νέας Αριστεράς, για πολύ συγκεκριμένους λόγους όπως λένε συνεργάτες του), όσο και την Κεντροαριστερά (ακούγονται αρκετά πρόσωπα που εκπορεύονται εκ του ΠΑΣΟΚ για τον νέο φορέα) και την οικολογία (εδώ τα ονόματα δεν είναι “ηχηρά”, αλλά είναι πιο εύκολο το έδαφος για τη συμπερίληψη των κύριων δυνάμεων του χώρου, αφού δεν υπάρχει κόμμα που να έχει ισχυρή παρουσία και να έχει δεσμεύσει κόσμο).
Βεβαίως είναι επαφές σε προσωπικό επίπεδο (ανεξαρτήτως αν τις κάνει ο ίδιος ή στενοί συνεργάτες του) και όχι ευρύτερες οργανωτικές προσπάθειες. Και φαίνεται ότι πριν ακόμη από το ξεκίνημά του, κι αυτός ο φορέας του Τσίπρα (όπως και ο ΣΥΡΙΖΑ) θα “πάσχει” σε έναν κρίσιμο τομέα: στην εκπροσώπηση σε επίπεδο βάσης και στην παρουσία σε επίπεδο κατώτερων στελεχών και κομματικού μηχανισμού. Βεβαίως σήμερα οι κομματικοί μηχανισμοί έχουν εν πολλοίς ατροφήσει. Ακόμη και αυτός της Ν.Δ., που έχει μετατραπεί σε μια “επιτελική” μηχανή εξυπηρέτησης συμφερόντων που εκπορεύεται απευθείας από το Μαξίμου και χρησιμοποιεί τους βουλευτές ως απλούς ενδιάμεσους - όταν τους χρησιμοποιεί, γιατί ο Μητσοτάκης είναι γνωστό ότι προτιμά γι’ αυτού του είδους τις μπίζνες ανθρώπους του στενού του κύκλου δίχως πολιτικό προφίλ.
Αλλά η απουσία “μηχανισμού” δεν είναι το μοναδικό ζήτημα...
Λέσχη πολιτικής φιλοσοφίας ή κόμμα;
Κάποιοι πρώιμοι κριτικοί (κυρίως εξ ευωνύμων) της προσπάθειας Τσίπρα έχουν να πουν κάποια πράγματα για το ότι ο πρώην πρωθυπουργός δεν έχει δημιουργήσει ένα “επιτελείο”, έναν οργανωτικό πυρήνα ή οτιδήποτε τέτοιο, αλλά περιστοιχίζεται από μια ομάδα ανθρώπων με μία μάλλον χαλαρή σχέση μεταξύ τους, που κυρίως ανταλλάζουν σκέψεις και ιδέες και απόψεις για το πολιτικό μέλλον της χώρας. Αποτέλεσμα αυτής της κουβέντας ήταν και το μανιφέστο που είδαμε πρόσφατα, το οποίο ήταν ένα μάλλον ιδεαλιστικό κείμενο, δίχως συγκεκριμένες κατευθύνσεις και προϋποθέσεις.
Κάποιος που γνωρίζει καλά τα πράγματα αναρωτήθηκε σε μία συζήτηση «μα καλά, τι φτιάχνει ο Τσίπρας, κόμμα ή λέσχη πολιτικής φιλοσοφίας;». Μια απορία που δε βρίσκεται πολύ μακριά από την πραγματικότητα.
Οπότε στο θέμα αυτό μένει να δούμε πώς θα πορευτεί στη συνέχεια ο Τσίπρας και οι συνεργάτες του. Ωστόσο, η κρατούσα τάση “πάμε χαλαρά” και “χρόνος υπάρχει” είναι πολύ βλαπτική για την προσπάθεια γιατί... τελικά χρόνος ΔΕΝ υπάρχει! Αν θέλει να εμφανίσει έναν πολιτικό φορέα με βλέψεις εξουσίας, θα πρέπει να βιαστεί και να αρχίσει να δουλεύει προς ακριβώς αυτήν την κατεύθυνση. Ειδάλλως... να ανοίξει ένα book club που λένε και στας Αμερικάς και να συζητά ατελείωτα για την “Ιθάκη”.
Πανικός για τους... σιτιζόμενους
Αναφερθήκαμε στην αρχή του κειμένου για πανικό. Και δεν εννοούσαμε τόσο την ίδια την κυβέρνηση ή τη Ν.Δ. - αυτοί άλλωστε είναι απασχολημένοι με την ατέλειωτη μασαμπούκα (η έκφραση “φάγανε και τα πόμολα” είναι ανεπαρκής για να περιγράψει το “πάρτι” που λαμβάνει χώρα τα τελευταία επτά χρόνια) και παράλληλα να βρίσκουν ευφάνταστους ή απλώς θρασύτατους τρόπους για να αποκρούουν τις απανωτές κατηγορίες για διαφθορά και αντιδημοκρατικές μεθοδεύσεις.
Αλλά στα μαγαζιά που σιτίζονται από την κυβέρνηση και το “επιτελικό κράτος”, ο πανικός είναι προφανής. Για παράδειγμα, το πιο πιστό σκυλί του πολέμου της κυβέρνησης, ο ΣΚΑΪ, ανέθεσε στην Ελένη Βαρβιτσιώτη (αυτό είναι που λέμε “ανεξάρτητη δημοσιογραφία”) να φτιάξει ένα ντοκιμαντέρ, βασισμένο στο διαβόητο βιβλίο της ιδίας για το “αμαρτωλό” 2015. Την περίοδο της πρώτης διακυβέρνησης Τσίπρα, δηλαδή.
Ναι μεν αλλά...
Προσωπικά δεν είμαι φαν του Τσίπρα και θεωρώ ότι ο τρόπος με τον οποίο πολιτεύτηκε και κυβέρνησε πήγε πολλές δεκαετίες πίσω την υπόθεση της Αριστεράς σε αυτή τη χώρα (έστω της “κυβερνώσας” εκδοχής αυτής). Αλλά μπορώ να αναγνωρίσω ότι αυτά που έγραψε η Βαρβιτσιώτη στο βιβλίο της είναι, ορθά-κοφτά και χωρίς περιστροφές, εξώφθαλμα και προφανή ψέματα και προπαγάνδα. Πάνω σε έναν σκελετό πραγματικών γεγονότων, υφαίνεται ένας ιστός παραμυθιού με μια σειρά από “δήθεν εμπιστευτικά” που “αποκαλύπτει”, τα οποία όλα (έχει αποδειχτεί ότι) είναι σενάρια φαντασίας.
Σενάρια τα οποία δεν τα υποστηρίζει καμία τρίτη πηγή, ουδείς εκ των Ευρωπαίων αξιωματούχων που έχουν κάνει αναφορές στην εποχή, στη διαπραγμάτευση και στα γεγονότα που (υποτίθεται ότι) “ανατέμνει” η εν λόγω συνάδελφος. Η μόνη “πηγή” είναι η υποτιθέμενη “έρευνα” της αδελφής του Μιλτιάδη Βαρβιτσιώτη και της συνεργάτιδός της, η κατά το δοκούν ερμηνεία των λεγόμενων κάποιων αξιωματούχων και η “δημιουργική αναδιατύπωση” (SIC!) των γεγονότων.
Ανεξάρτητη και αδέσμευτη... πάνω απ’ όλα
Βεβαίως όλα αυτά είναι αναμενόμενα εφόσον γνωρίζουμε ποια είναι η βασική συγγραφέας του πονήματος και βασική συντελεστής της εκπομπής που θα βασιστεί σε αυτό:
Η Ελένη Βαρβιτσιώτη είναι της γνωστής οικογενείας, που είναι “καπετανάτο” της Ν.Δ. και πολλά τέκνα της έχουν υπηρετήσει σε κυβερνητικούς θώκους. Είναι κόρη του Ιωάννη Βαρβιτσιώτη, επί δεκαετιών βουλευτή και επί σειρά ετών υπουργού της Ν.Δ., αδελφή του επίσης βουλευτή και υπουργού της Ν.Δ. Μιλτιάδη Βαρβιτσιώτη και αδελφή του Θωμά Βαρβιτσιώτη της Blue Skies, του “γαλάζιου παραμάζαγου” που σιτίζει τα διαδικτυακά τρολ που κάνουν προπαγάνδα για τον Μητσοτάκη. Η Βαρβιτσιώτη “έκανε όνομα” ως ανταποκρίτρια του ΣΚΑΪ και της “Καθημερινής” στις Βρυξέλλες την εποχή της κρίσης, όταν μετέδιδε την κυβερνητική (προ του 2015) και ευρωπαϊκή προπαγάνδα, προβάλλοντας τη θέση των “Θεσμών” (τρόικα) και υμνολογούσε τον Σόιμπλε και τους λοιπούς που είχαν βάλει τον ελληνικό λαό στη λαιμητόμο. Για τις “καλές υπηρεσίες” της αυτές, άλλωστε, πήρε το βραβείο του ιδρύματος Μπότση το 2016.
Είπαμε, ανεξάρτητη δημοσιογραφία, χωρίς δεσμεύσεις! Δεν είναι περίεργο που η Ελλάδα παραμένει στον πάτο της Ευρώπης στην ελευθερία του Τύπου και στην 83η θέση στον κόσμο. Μάλιστα, στις δύο ειδικές κατηγορίες που αφορούν στη διαπλοκή Τύπου με την οικονομική και πολιτική εξουσία, βρίσκεται στην... 130ή θέση! Κάτω από μας βρίσκονται μόνο δικτατορίες και θεοκρατίες, για να καταλάβετε τι συμβαίνει!
Μια... τρύπα στο νερό
Αυτά για την προσπάθεια του ΣΚΑΪ να μετατοπίσει τη συζήτηση από τα 87.345 σκάνδαλα της Ν.Δ., από την καλπάζουσα ακρίβεια, από την καθημερινή επιδείνωση του επιπέδου ζωής της ελληνικής οικογένειας, από την πρόσδεση της Ελλάδας στο άρμα του γενοκτονικού καθεστώτος του Ισραήλ και απ’ όλες γενικά τις αβελτηρίες της κυβέρνησης Μητσοτάκη, στα γεγονότα του μακρινού 2015. Βεβαίως, το 2015 είναι 11 χρόνια και 4 κυβερνήσεις πίσω, αυτά που απασχολούν τους Έλληνες είναι αυτά που αναφέραμε παραπάνω.
Απλώς προσπαθούν να “τσιμπήσουν” οι ολίγοι εκείνοι που ούτως ή άλλως είναι φίλα προσκείμενοι στη σημερινή κυβέρνηση και μοιράζονται την αγάπη του ΣΚΑΪ προς αυτήν. Αλλά... αυτοί είναι οι μόνοι δεδομένοι της κυβέρνησης, οπότε... μάλλον μια τρύπα στο νερό θα κάνει ο ΣΚΑΪ και με αυτήν την απόπειρα.
