Μια εβδομάδα μετά και οι σκέψεις ακόμα θολές αλλά οι αναμνήσεις ολοζώντανες. Όσοι βρεθήκαμε εκεί θα έχουμε να το λέμε. Ήταν απ’ τις πιο έντονες βραδιές που πιθανόν θα ζήσουμε σε ολόκληρη την ζωή μας. Δεν έφτανε η αγωνία, για την κούπα, ήταν και ο τρόπος που ήρθε. Ο τρόπος που εξελίχθηκε ένας απ’ τους συγκλονιστικότερους τελικούς των τελευταίων ετών στο Κύπελλο Ελλάδος. Ο χρόνος ατελείωτος και τα 120 λεπτά μακρινά σαν το Βόλος-Αθήνα που επέλεξαν πολλοί να κάνουν μετά τον αγώνα, σαν να μη τους ενδιέφερε καθόλου η όποια κούραση θα συναντήσουν. Κάθε που το παιχνίδι πλησίαζε στη λήξη, όλοι μέτραγαν αντίστροφα θαρρείς και άλλαζε η χρονιά. Δεν είχα ξαναδεί στην ζωή μου, η μπάλα να μπαίνει στα δίχτυα, παίκτης να σκαρφαλώνει στα κάγκελα και αντί για μάτια ορθάνοιχτα, να βλέπω βουρκωμένα. Οι κραυγές ήταν αδύνατον να βγουν μετά από εκείνο το 1-2 και το 2-3, απ’ την συγκίνηση. Όλοι αποσβολωμένοι να κρατάνε τα κεφάλια τους, καθώς συνειδητοποιούσαν εκείνα τα δευτερόλεπτα ότι όντως… ναι… συμβαίνει, μπορεί να συμβεί. Θαύματα γίνονται τελικά.
Η υπόθεση του Βόλου, δίδαξε πως τα αστέρια δεν είναι τόσο μακριά τελικά να τα αγγίξει κανείς, αρκεί να το πιστέψει. Όπως το πίστεψε, πριν αρκετά χρόνια η διοίκηση Μπούση. Όπως το πίστεψε ο Ηλίας Πουρσανίδης, σε εκείνο το παιχνίδι προς τιμήν του Ευγένιου Γκέραρντ, ότι η σπίθα μπορεί να ανάψει ξανά, ακόμα και από ένα φιλικό, φτάνει ο άνθρωπος, για τα μάτια του οποίου γεμίζει ένα ολόκληρο γήπεδο, μπορεί να εμπνεύσει. Όπως το πίστευαν από πέρσι, τόσοι χιλιάδες «τρελοί» που ταξίδεψαν και ξανά ταξίδεψαν για ένα όνειρο, ή όπως απλά το πίστεψε η μαμά-Νους. Έκανε χιλιάδες χιλιόμετρα για να δει το παιδί της, να παίζει σαν αουτσάιντερ σε έναν τελικό και όταν τα κάγκελα φάνταζαν ψηλά για τα πόδια της, έβγαλε φτερά και πέταξε από πάνω τους, προκαλώντας τα ομορφότερα συναισθήματα σε όποιον παρακολούθησε την στιγμή.
Πίστη, επιμονή και πάθος για τα παραπάνω. Α... και μερικά παιδιά που ονειρευόντουσαν από μικρά να κατακτήσουν κάτι, με την συγκεκριμένη ομάδα. Παιδιά απ' τα σπλάχνα του Β.Α.Κ., που είχαν την προσδοκία να γιορτάσουν ένα βαρύ τρόπαιο αντάξιο της ιστορίας, που τους διηγούνταν οι παππούδες τους, στο παρελθόν. Όλα τα νεαρά Κρητικόπουλα και όχι μόνο, που μαζί με τον περήφανο λαό της ομάδας και του Ηρακλείου, ζούσαν πάντα με ένα όνειρο απατηλό... έως τις 25 Απριλίου 2026.
Αυτό είχε ο ΟΦΗ. Αυτά ήταν τα συνθετικά του ΟΦΗ και τα προηγούμενα χρόνια που άλλαζε σελίδα. Κάθε χρόνο και μια. Οι περισσότεροι θα έχουν να πουν για σελίδες αποτυχημένες, για σελίδες που γράφτηκαν κόντρα σε όλα όσα πίστευαν εκείνοι οι «τρελοί» που είχαν έρθει να αναλάβουν πριν χρόνια την ΠΑΕ. Πολλοί έλεγαν ότι τίποτα απ’ όσα έλεγαν δεν έχει βγει. Παίκτες, θέαμα, γηπεδικό, πορείες, όλα στο μηδέν χρονιά παρά χρονιά. Ένα γκολ του Ναμπί κάποτε, έσωσε έναν οργανισμό από την απόλυτη αποτυχία, τον υποβιβασμό. Ένα γκολ που είχε πανηγυριστεί τόσο έντονα, θεωρώ όχι μόνο για την σωτηρία της κατηγορίας, αλλά επειδή εκείνη η έκρηξη έδειχνε έναν φωτεινό δρόμο προς την συνέχεια, λες και ήταν μια στραβή και από του χρόνου η ομάδα θα οδεύει σταθερά και κανονικά. Κάπως έτσι έγινε. Ήρθαν τα προκριματικά του Europa League. Ήρθαν ομάδες που απηύθυναν απεριόριστο σεβασμό στον οργανισμό του ΟΦΗ. Όλοι μίλαγαν για υγεία και έτσι ήταν. Ακόμη και στις κρίσεις που υπήρξαν, πάντα κάποιος έβγαινε μπροστά και υπενθύμιζε σε όλους που θα μπορούσε να ήταν αυτή η ομάδα χωρίς υγεία. Μέτριες πορείες, συμμετοχές σε μπόλικα play out πρωταθλήματος, παράπονα για κακό ποδόσφαιρο και ανά καιρούς θετικά ξεσπάσματα. Καλή κριτική, κακή, άστοχη, εύστοχη όλα πάντα ήταν στο παιχνίδι. Μια ομάδα, που κρίθηκε από τον ίδιο της τον κόσμο αμέτρητες φορές γιατί πρόκειται για έναν λαό πονεμένο, για έναν λαό βασανισμένο και πάντα απαιτητικό. Κόντρα στην αντίληψη που έχουν οι «μεγάλοι» του ποδοσφαίρου, περί επαρχίας και μιλάμε φυσικά για τις απαιτήσεις που δεν πρέπει να υπάρχουν, σε ένα Ελληνικό ποδόσφαιρο που τα τελευταία είκοσι χρόνια, παίζεται ανάμεσα σε τέσσερις… το πολύ πέντε. Πολλοί λοξοδρόμησαν, για πολλούς λόγους και κατανοητούς. Το πλάνο όμως έμεινε ίδιο. «Trust the process» έλεγαν και ξανά έλεγαν, με τους περισσότερους να ειρωνεύονται και να βάζουν πολλά κακά με το μυαλό τους. Ο άνθρωπος άλλωστε δεν έχει πάντα υπομονή, ειδικά όταν του τάζεις και δεν παίρνει σχεδόν τίποτα απ’ όσα του τσαμπουνάς πίσω.
Όχι πια. Το Κύπελλο ήρθε. Η Ευρώπη έρχεται και όλοι πλέον μπορούν μόνο να λάμπουν από ευτυχία όπως συμβαίνει άλλωστε εδώ και επτά ημέρες. Η πλανεύτρα μέθη, στο γαλατικό χωριό του ποδοσφαίρου καλά κρατεί και θα κρατήσει ακόμη. Η επιτυχία φωτίζεται από πολλές πλευρές. Στο μυαλό μου φωτίζεται από τρεις, στις οποίες αισθάνομαι ότι είναι και αφιερωμένη αυτή η νίκη γιατί περί νίκης πρόκειται. Στους ανθρώπους που περιτριγυρίζουν τον ΟΦΗ, καθημερινά. Όλοι εκείνοι που επί χρόνια οραματίζονται εκείνη τη στιγμή και ποτέ δεν πήδηξαν από την βάρκα όσες φουρτούνες και αν βίωσε. Φυσικά, υπάρχουν και εκείνοι που πήδηξαν για τους δικούς τους λόγους, που πάντα είναι σεβαστοί και μη κατακριτέοι γιατί στο τέλος της ημέρας, άνθρωπος είσαι και λυγάς. Ακόμη και σε εκείνους τους δύο τρεις, τέσσερις μπορεί να αφιερωθεί το συγκεκριμένο ιστορικό επίτευγμα γιατί ακόμη και χωρίς αυτούς η σπίθα ίσως να μην είχε ανάψει και ποτέ. Η δεύτερη οπτική; Μα ποια άλλη, φυσικά ο κόσμος του ΟΦΗ.
Πριν δέκα χρόνια περίπου, ένα ηλιόλουστο μεσημέρι οι άνθρωποι της κερκίδας, έκλαιγαν με το δράμα της ομάδας τους αλλά και των εαυτών τους. «Πόσες φορές ακόμη διάολε, θα τραγουδήσουμε το ‘’σ’ όποια και αν παίζεις έθνικη’’; Και θα το εννοούμε;», είμαι σίγουρος ότι θα έλεγαν, μες στην απελπισία τους, βλέποντας την ομάδα τους να μην κατεβαίνει καν για να αγωνιστεί και να παραιτείται απ’ τα αποδυτήρια όχι μόνο από έναν μεμονωμένο αγώνα, αλλά από μια ολόκληρη κατηγορία. Έμειναν. Επέμειναν και ήταν εκεί ξανά. Στην Γ’, στην Β΄ και ευτύχισαν να βρεθούν πάλι στην Α’. Γέμισαν με 9.000 φωνές το «Γεντί Κουλέ» για ντέρμπι ανόδου κόντρα στον Φωστήρα και το ξαναέκαναν δύο χρόνια μετά απέναντι στον Άρη της Β’ Εθνικής, κλειδώνοντας την επιστροφή τους, στα σπουδαία. Πέρασαν πολλά… «μπόρες και καταιγίδες» που τραγούδαγαν και στον Βόλο, σαν να γράφτηκε αυτό το σύνθημα για να ειπωθεί στο Πανθεσσαλικό με δάκρυα στα μάτια, δίνοντας τον απόλυτο όρκο και για τα επόμενα εκατό χρόνια της ομάδας.
Κλείνω με το ποδόσφαιρο. Ω ναι, εκείνο το έρμο Ελληνικό ποδόσφαιρο, που τόσο θαυμάζουμε και άλλο τόσο κράζουμε σεζόν παρά σεζόν. Κάτι τέτοιες νύχτες το ίδιο το ποδόσφαιρο χαίρεται. Καμαρώνει και ελπίζει σε ανάλογες επιτυχίες των «μικρών». Όχι γιατί βαλθήκαμε όλοι ξαφνικά να τα βάλουμε με τους «μεγάλους», αλλά κυρίως για να αναπνεύσουν και να συνεχίσουν να υπάρχουν οι ονειροπόλοι μικρομεσαίοι. Εκείνη η αστική τάξη, του ποδοσφαίρου που χρόνο με τον χρόνο μαραζώνει. Άλλοτε κάνει μπαμ και κραυγάζει ότι υπάρχει ελπίδα και άλλοτε απλά υπάρχει, σαν κομπάρσος σε ένα θέατρο με τέσσερις και μόνο πρωταγωνιστές. Όταν ο ΠΑΟΚ ισοφάρισε στα τελευταία λεπτά, πολλοί είπαν το λεγόμενο «όχι πάλι ρε Ελλάδα» και ναι ισχύει, 110%. Κάθε πότε άραγε, καμαρώνουμε μια επαρχιακή ομάδα να φτάνει σε τελικό Κυπέλλου; Κάθε πόσα χρόνια βλέπουμε αντίστοιχη ομάδα να κατακτάει τίτλο ή ακόμα καλύτερα… να βολτάρει στα Ευρωπαϊκά σαλόνια; Σπάνια. Σε άλλα ποδοσφαιρικά κράτη, ιδίως ο θεσμός του Κυπέλλου αποτελεί τον θεσμό των εκπλήξεων, με την Αλμπαθέτε να αποκλείει την Ρεάλ, με την Κρίσταλ Πάλας να κατακτάει το Κύπελλο Αγγλίας σε βάρος της Σίτι ακόμη και με το παράδοξο που θέλει την κυρίαρχη Μπάγερν να έχει να κερδίσει το τρόπαιο της εν λόγω διοργάνωσης στη Γερμανία, έξι ολόκληρα χρόνια.
Η Ελλάδα, έχει ανάγκη από πορείες σαν εκείνης του ΟΦΗ. Όχι μόνο για το Κύπελλο, αλλά και για την Ευρωπαϊκή εμπειρία που θα έρθει, συνολικά για την χώρα. Ο ΟΦΗ δεν μπήκε απλά ανάμεσα στους μεγάλους, κάνοντας τους πάντες να τον ζηλεύουν γιατί στο κάτω κάτω, ποιος δεν θα ήθελε να κατακτήσει και το φετινό Κύπελλο Ελλάδος; Όλοι και ο καθένας για τον δικό του διαφορετικό λόγο. Ο ΟΦΗ το πήρε και για τους υπόλοιπους της επαρχίας. Το πήρε για τον οπαδό της Δόξα Δράμας και της Παναχαϊκής, που κάποτε απολάμβαναν την ομάδα τους στα υψηλότερα επίπεδα του ποδοσφαίρου και πλέον αποδέχονται ότι οι πρόσφατοι γεννηθέντες, δύσκολα θα γνωρίζουν τι χρώμα φανέλας φοράνε οι συγκεκριμένες και άλλες «χαμένες» στον χάρτη του Ελληνικού ποδοσφαίρου, ομάδες. Το πήρε για όλους εκείνους τους ανθρώπους που καθημερινά ονειρεύονται και η δική τους ομάδα, να πετύχει κάτι αντίστοιχο όσο και αν το 2026 περιορίζει τα μεγάλα όνειρα, πέρα απ’ τα κλασικά. Ο Ηλίας Πουρσανίδης, το δήλωσε-ευχήθηκε. Ο ΟΦΗ, να μεγαλώσει κι’ άλλο και γιατί όχι, να γίνει η Αταλάντα της χώρας, με καλές Ευρωπαϊκές πορείες, με ανταγωνιστικό ποδόσφαιρο, που θα ξανά κάνει πολλούς να θεωρούν πρόκληση το να παίξουν στο Ηράκλειο απέναντι στην συγκεκριμένη ομάδα.
Η φωτιά άναψε και μεγαλώνει ξανά όπως κάποτε. Η εικόνα του ότι σε όλα τα σχολεία το πρωί της ιστορικής Δευτέρας (27/04) που γκρεμίστηκε το Ηράκλειο για χάρη των ηρώων του Πανθεσσαλικού, δεκάδες παιδικά στόματα τραγούδαγαν το «Ανάψαμε φωτιά και μεγαλώνει» με παρότρυνση των δασκάλων τους, που αναγνώρισαν πολύ ορθά την σημαντικότητα των στιγμών, δείχνει τον δρόμο. Μια απέραντη λεωφόρο «Δικαιοσύνης», μέχρι τα επόμενα εκατό χρόνια του ΟΦΗ, γεμάτη με φίλους πάνω σε πολύχρωμα ανοιχτά πούλμαν, που θα στέκουν δίπλα στο ποδόσφαιρο, το Ηράκλειο, την Κρήτη, τον Δαυίδ που θα αναμετριέται διαρκώς κόντρα στον Γολιάθ, με ότι και αν πρεσβεύει για τον καθένα αυτός ο παραλληλισμός. Ο ΟΦΗ εγένετο ξανά και αυτό μπορεί να το διακρίνει ο καθένας πλέον στην πόλη, φτάνει να ρίξει μια ματιά σε πλατείες, σε αυλές σχολείων, ακόμη και έξω από το γήπεδο. Έτσι άλλωστε δεν έγινε και το 87’; Η μια γενιά παρέδωσε με ιστορίες, διηγήσεις και βιώματα τα σκήπτρα στην επόμενη και ούτω καθεξής.
Ο χρόνος και ο καιρός θα το δείξουν, με τους οιωνούς ωστόσο να μαρτυρούν πως οι παιδικές καρδιές που θα κλεφτούν απ’ όλα τα παραπάνω, θα πολλαπλασιάζονται συνεχώς. Θα χορεύουν και θα χτυπούν στον ρυθμό των ονείρων που μπορεί τελικά να γίνουν πραγματικότητα και στην Ελλάδα του 2026.
