Οι δημόσιες αναφορές πρώην εργαζόμενης του πολιτικού γραφείου για συμπεριφορές απαξίωσης, υπερβολικής εργασιακής πίεσης και συνθήκες που περιγράφονται ως ένα περιβάλλον διαρκούς ψυχολογικής έντασης, δημιουργούν μοιραία απορίες.
Πόσο απέχει τελικά η δημόσια πολιτική εικόνα από την πραγματικότητα που εν προκειμένω βιώνουν όσοι βρίσκονται πίσω από τις κλειστές πόρτες ενός πολιτικού γραφείου; Ήρεμα ρωτάω.
Ειδικά, όταν ένας πολιτικός έχει οικοδομήσει την παρουσία του πάνω στην έννοια της θεσμικής ευαισθησίας, κάθε αντίστοιχη καταγγελία αποκτά εκ των πραγμάτων βαρύτερο πολιτικό φορτίο. Όχι μόνο για όσα καταγγέλλονται, αλλά και για τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζονται.
Σε ένα σύντομο rewind η καταγγέλλουσα ισχυρίστηκε ότι δε λάμβανε τα δεδουλευμένα της και προχωρώντας ένα βήμα παραπέρα απευθύνθηκε στην Επιθεώρηση Εργασίας.
Πράγματι οι ελεγκτές πήγαν να κάνουν τη δουλειά τους, ωστόσο, ο έλεγχος δεν ολοκληρώθηκε καθώς ένας εκ των δύο οδηγήθηκε στο Αστυνομικό Τμήμα Ομονοίας έπειτα από μήνυση της Ζωής Κωνσταντοπούλου, η οποία υποστήριξε ότι οι δύο υπάλληλοι επιχείρησαν να την εκβιάσουν.
Ο ίδιος, σύμφωνα με τα ρεπορτάζ, παρέμεινε στο τμήμα όλο το βράδυ, χωρίς να γνωρίζει το ακριβές περιεχόμενο των κατηγοριών που του αποδίδονταν, ενώ την επομένη οδηγήθηκε στα Δικαστήρια της Ευελπίδων, όπου αφέθηκε ελεύθερος.
Ξεκαθαρίζω επειδή γράφτηκαν διάφορα. Το ότι κάποιος φέρει την ιδιότητα του δημόσιου λειτουργού αυτό από μόνο του δε λέει τίποτα. Οι θεσμικές θέσεις δεν εγγυώνται αυτομάτως ούτε ήθος, ούτε αθωότητα. Οι άνθρωποι είναι εκείνοι οι οποίοι δίνουν κύρος στα αξιώματα και όχι το αντίστροφο. Γι’ αυτό κάθε πλευρά - όπως και σε αυτήν την περίπτωση - οφείλει πάντοτε να ελέγχεται με την ίδια αυστηρότητα. Κάπου εδώ φτάνουμε στο επίδικο.
Διότι σε περίπτωση που ο υπάλληλος της Επιθεώρησης Εργασίας επιθυμούσε να αναζητήσει επί παραδείγματι νομική δικαίωση για την προσωπική και επαγγελματική δοκιμασία την οποία υπέστη, θα “σκόνταφτε” στη βουλευτική ασυλία. Εκεί δηλαδή όπου η ισότητα απέναντι στον νόμο σταματά και αρχίζει η δαιδαλώδης και παράλληλα προνομιακή μεταχείριση της εξουσίας. Και αυτό σε ένα γενικότερο πλαίσιο είναι εξοργιστικό.
Κλείνοντας... στην πολιτική, πολλές φορές δεν αρκεί τι λέει καθείς για τη δημοκρατία. Το κρίσιμο ευρύτερα σε αυτή τη ζωή είναι πώς συμπεριφερόμαστε όταν πιστεύουμε ότι δε λογοδοτούμε σε κανέναν, ιδίως όταν βρισκόμαστε εκ των πραγμάτων σε θέση ισχύος.
