Οι γνώμες των άλλων... Ποιοι είναι τελικά αυτοί οι “άλλοι”; Τραμπούκοι με πολιτικά που τους ανοίγουμε οικειοθελώς την πόρτα του μυαλού μας και έτσι βρίσκουν πρόσφορο έδαφος να επιβληθούν σιωπηλά.
Αυτό το ρημάδι «τι θα πει ο κόσμος», «να είσαι σωστός», «μην εκτίθεσαι» έχει καταστρέψει γενιές και γενιές. Κι ούτε που παίρνεις χαμπάρι για πότε οι κινήσεις σου και οι πράξεις σου περιστρέφονται γύρω από το “πώς φαίνεται” αντί για το “πώς είναι”.
Οι άνθρωποι κρίνουν. Τελεία. Όχι επειδή γνωρίζουν ή επειδή νομίζουν ότι γνωρίζουν, αλλά επειδή χρειάζονται να νιώσουν ότι γνωρίζουν. Κι αυτό γιατί η κριτική μπορεί να λειτουργήσει σα μια πρόχειρη επιβεβαίωση ανωτερότητας, μια μικρή, στιγμιαία ανύψωση του “εγώ”. Όταν μειώνεις ή αμφισβητείς τον άλλον, μοιάζει σαν να ανεβαίνεις ένα “σκαλοπάτι” πάνω από εκείνον.
Κίβδηλη “ανωτερότητα” που βασίζεται σε ελλιπή δεδομένα γιατί κανείς δεν έχει μπροστά του όλα τα κομμάτια του “παζλ” της ζωής σου: τις εμπειρίες σου, τους φόβους σου, τις συνθήκες σου, τις μάχες που δίνεις σιωπηλά. Κι όμως, πάνω σε αυτή τη μερική εικόνα, χτίζονται απόλυτες γνώμες.
Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι αν οι άλλοι θα έχουν γνώμη. Θα έχουν και είναι αναπόφευκτο. Το πραγματικό ερώτημα είναι: πόση εξουσία τους δίνουμε;
Η απελευθέρωση δεν έρχεται με το να σταματήσουν οι άλλοι να μιλούν, αλλά όταν εμείς σταματάμε να μεταφράζουμε κάθε ανόητη “γνώμη” σε προσωπική αλήθεια. Δε θα υπεραναλύσω τα προφανή. Ότι δηλαδή υπάρχει διαφορά ανάμεσα στην καλοπροαίρετη ανατροφοδότηση και στην επιφανειακή κακοπροαίρετη κριτική, γιατί έτσι κι αλλιώς η πρώτη απαιτεί κατανόηση και ευθύνη, ενώ η δεύτερη είναι εύκολη, γρήγορη και άρα επιπόλαιη. Το να μάθουμε να ξεχωρίζουμε αυτές τις δύο είναι μια πράξη ωριμότητας προς τον ίδιο μας τον εαυτό, προϋποθέτει όμως να μη ζούμε/δρούμε με άξονα τους άλλους.
