Με ασπιρίνες, πονοκέφαλος που σου διαλύει τον εγκέφαλο και χρονίζει, δεν περνά. Κάπως έτσι, πρόχειρα και εν ολίγοις, “διαβάστηκαν” εξ αρχής τα έκτακτα μέτρα της κυβέρνησης μπροστά στην κατάσταση εκτάκτου ανάγκης που απειλεί ανοιχτά και την ελληνική οικονομία.
Με τον πόλεμο στη Μέση Ανατολή να μαίνεται, οι ανακοινώσεις επικεντρώθηκαν στο μέτωπο κατά της αισχροκέρδειας και στην επιβολή πλαφόν στα περιθώρια κέρδους των επιχειρήσεων μαζί με αυστηρά μηνύματα για αδιάκοπους ελέγχους υπό την απειλή τσουχτερών προστίμων.
Σε μια περίοδο ανωτέρας βίας, κάπως έτσι επιχειρείται το κυβερνητικό ανάχωμα για να προστατευθεί - δήθεν - το διαθέσιμο εισόδημα νοικοκυριών και επιχειρήσεων. Ένα εισόδημα συρρικνωμένο στη δίνη της παρατεταμένης ακρίβειας που έχει μετατραπεί σε μία δυσβάσταχτη κανονικότητα.
Η συνταγή του πλαφόν, παλιά. Ξεκίνησε δειλά μέσα στην περίοδο της πανδημίας, επανήλθε δριμύτερη το 2022 με την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία και επιστρατεύτηκε εκ νέου στο κατώφλι αυτής της νέας εξαιρετικά σοβαρής και απρόβλεπτης κρίσης. Με τη διαφορά πως οι επιπτώσεις από τις προηγούμενες κάθε άλλο παρά έχουν παρέλθει. Οι πληγές παραμένουν ανοιχτές, με αποτέλεσμα νοικοκυριά και επιχειρήσεις να αιμορραγούν οικονομικά από τις παγιωμένες ανατιμήσεις και όχι μόνο.
Η νέα σύρραξη βρίσκει την Ελλάδα με τις τιμές γενικά στα ύψη και άρα η αφετηρία για ουσιαστικά μέτρα και παρεμβάσεις θα περίμενε κανείς αυτή τη φορά να είναι άλλη. Στις αντλίες των καυσίμων η νέα πραγματικότητα είναι ήδη ορατή, τροφοδοτώντας τον υπαρκτό κίνδυνο για ένα ντόμινο ανατιμήσεων στο σύνολο της εφοδιαστικής αλυσίδας.
Σε όλα δηλαδή. Ας το πούμε απλά. Από τα πιο απλά και βασικά έως τα πιο σύνθετα και ίσως λιγότερο αναγκαία για τους πολλούς. Οι “φλεγόμενες” ημέρες του πολέμου στη Μέση Ανατολή αυξάνονται. Οι διεθνείς αγορές πιέζονται σε κάθε καίριο πλήγμα που εκτινάσσει τις τιμές του πετρελαίου, με το βαρέλι να περνά συχνά το “φράγμα” των 100 δολαρίων, πυροδοτώντας αλλεπάλληλα ακόμη και τα χειρότερα σενάρια.
Τα δυσανάλογα έσοδα-έξοδα
Σε αυτό το έκρυθμο σκηνικό και με την έκταση των συνεπειών να παραμένουν αχαρτογράφητες προς το παρόν, επαγγελματικοί φορείς, καταναλωτικές οργανώσεις και κόμματα της αντιπολίτευσης επαναφέρουν επιτακτικά ένα χρόνιο αίτημα.
Εκείνο της μείωσης των συντελεστών του ΦΠΑ και του Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης στα καύσιμα, με την κυβέρνηση να την απορρίπτει εκ νέου κατηγορηματικά. Υπεραμύνεται των έκτακτων μέτρων κατά της κερδοσκοπίας και όχι της ακρίβειας. Ξεκαθαρίζει δε σε κάθε τόνο πως με αίσθημα ευθύνης ζυγίζει τη ρευστή κατάσταση και μελετά τα επόμενά της βήματα, όπως και οι υπόλοιπες κυβερνήσεις παγκοσμίως. Μόνο που για παράδειγμα η Ελλάδα, σύμφωνα με την τελευταία έκθεση του ΟΟΣΑ, είναι στις πέντε πρώτες θέσεις των χωρών-μελών του Οργανισμού με την υψηλότερη έμμεση φορολογία και μάλιστα με μεγάλη απόσταση από τον μέσο όρο. Η δε Eurostat μας κατατάσσει στην τελευταία θέση στο κατά κεφαλήν εισόδημα, στην προτελευταία στην αγοραστική δύναμη και πάει λέγοντας...
Για το βαρέλι δίχως πάτο του αυξημένου κόστους επιβίωσης με τα δυσανάλογα έσοδα-έξοδα, η συζήτηση θα έπρεπε να είχε ανοίξει χθες... Αντ’ αυτού, ακόμη και σήμερα μετατίθεται χρονικά ακόμη και έστω μία ειλικρινής αναφορά για τη δύσκολη πραγματικότητα και για την ανάγκη επιτέλους να υπάρξουν ουσιαστικά μέτρα. Η εξίσωση για τη δική μας τη χώρα και την τσέπη είναι πολύ δυσκολότερη αν επιβεβαιωθούν τα σενάρια που οικονομικοί αναλυτές ανά τον κόσμο σβήνουν και γράφουν όσο η “φωτιά” στη Μέση Ανατολή εξακολουθεί να θεριεύει, με όλες τις δυσοίωνες προβλέψεις και εκτιμήσεις να παραμένουν ανοιχτές ως ενδεχόμενο.
Όπως κι ο φόβος προσεχώς σε επίπεδο χώρας να δούμε και πάλι μέτρα στήριξης με ρέγουλα... τύπου Fuel Pass και “καλαθιών” παντός είδους. Τα στραβά μάτια στο ζόρικα και ουσιώδη δηλαδή από τη μια, και με μεγαλόστομες παρεμβάσεις για δήθεν κοινωνική στήριξη, από την άλλη, ίσα για τα μάτια του κόσμου και χωρίς κανένα ρεαλιστικό αντίκρισμα...
