Που κάτι τέτοιο δεν πρέπει βέβαια να το αφήσουμε να συμβεί.
Γνωρίζουμε πολύ καλά πως τα μαύρα σύννεφα του πολέμου δε ρίχνουν βροχή, μήτε και τριαντάφυλλα, “ξερνούν” φωτιά και σίδερο, σκορπώντας παντού τον όλεθρο, τον θάνατο και την καταστροφή.
Όμως ο κίνδυνος να εμπλακούμε άθελά μας κι εμείς στη δίνη του εν λόγω πολέμου είναι υπαρκτός και η αιτία θα είναι οι ξένες πολεμικές βάσεις που είναι εγκατεστημένες πριν από πολλά χρόνια στον ελληνικό χώρο και για ξένα συμφέροντα.
Ο εχθρός δε θα μας κάνει τη χάρη γιατί δεν εμπλεκόμαστε ως Έλληνες στον πόλεμο, θα μας χτυπήσουν ανελέητα και πολλά μέρη της χώρας μας που μοιάζουν σαν παράδεισος θα μετατραπούν σε πυρακτωμένη κόλαση που πάνω της θα καγχάζουν χορεύοντας διαόλοι.
Ειδικότερα η Κρήτη μας, ετούτος ο επίγειος παράδεισος, θα φαντάζει σαν σκιάχτρο και σαν ξεπουπουλιασμένο πουλί. Πιστεύω ότι κανένας δε χαίρεται για τη ζοφερή κατάσταση που έχει απλωθεί γύρω μας. Όλοι οι Έλληνες προσευχόμαστε να σταματήσει εδώ το κακό, γιατί αν χτυπήσουν τις βάσεις οι της απέναντι πλευράς, θα αναγκαστούν και οι από την εδώ, οι σύμμαχοί μας, να απαντήσουν σέρνοντας και τη χώρα μας στον “χορό” του πολέμου και κανένας δεν μπορεί να μαντέψει ποιο θα είναι το τίμημα που θα πληρώσουμε.
Τώρα όλοι γνωρίζουμε ότι από καταβολής κόσμου τα δυνατά έθνη επιδίωκαν και επιδιώκουν να κατακτήσουν όσο πιο πολλά εδάφη μπορούν, σκοτώνοντας χωρίς έλεος τα αδύνατα, αφανίζοντάς τα από προσώπου γης.
Εμείς οι μεγαλύτεροι σε ηλικία τα βλέπουμε ακόμα τα σημάδια από τις πληγές που άνοιξαν οι λόγχες των κατακτητών στη χώρα μας, δεν έχουν επουλωθεί ακόμα, εμείς τα διακρίνουμε πολύ καθαρά. Δεν πρέπει όμως να αφήσουμε τη σκόνη από τη σκαπάνη του αδυσώπητου χρόνου να τα κουκουλώσει.
Επιβάλλεται να τα δείχνουμε στις νεότερες γενιές για να μαθαίνουν πόσο σκληροί και ανελέητοι είναι οι κατακτητές.
Δεν είμαι στρατιωτικός αναλυτής, ένας απλός Έλληνας είμαι, αλλά όταν άκουσα πως η κυβέρνηση έστειλε αεροπλάνα και μια φρεγάτα για τη θωράκιση των συνόρων της Κύπρου μας, δάκρυσα από χαρά και υπερηφάνεια, λέγοντας: αρκετά παιδιά μας είναι θαμμένα στο ιερό κι αιματοβαμμένο χώμα της Μεγαλονήσου, δεν πρέπει να αφήσουμε να βεβηλώσουν τους τάφους τους οι βάρβαροι.
Θωρακίστε με ό,τι πιο σύγχρονα όπλα την άμυνα της πολύπαθης χώρας μας. Πολλοί είναι εκείνοι που καραδοκούν όχι μόνο να αλλάξουν τα σύνορά μας, αλλά αν μπορούσαν θα αφάνιζαν ως έθνος από προσώπου γης. Άλλωστε, δεν είναι κάτι το καινούργιο αυτό που επισημαίνω, σε ορισμένους λαούς το σύνδρομο της επεκτασιμότητας της χώρας τους κυλάει μέσα στις φλέβες τους και “ο λύκος στην αναμπουμπούλα χαίρεται”.
Άκουσα απ’ όλα τα ΜΜΕ ότι ένας αξιωματούχος Ιρανός είπε ότι, αν η Ευρωπαϊκή Ένωση προβεί με οποιονδήποτε τρόπο εναντίον της πατρίδας του, θα το εκλάβουν ως εχθρική ενέργεια, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Τώρα το τι θα πράξει η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είμαι εγώ εκείνος που θα το υποδείξω, αυτό είναι δουλειά των κυβερνώντων των κρατών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Και η Κύπρος είναι μέλος της. Εγώ πιστεύω ότι τώρα είναι η ώρα που πρέπει να δείξουν πόσο ενωμένη κι αποφασιστική είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση. Ίδωμεν.
Επίσης, εκείνο που θέλω να επισημάνω είναι ότι όλοι πρέπει να βοηθήσουμε με όποιον τρόπο μπορεί ο καθένας κι από το δικό του μετερίζι για την ακεραιότητα του νησιού μας. Ας μην ξεχνάμε τα δεινά που βίωσε ο αδελφός κυπριακός λαός με την εισβολή του Αττίλα. Δεν έφυγε. Εκεί είναι θρονιασμένος και καραδοκεί το λάθος που θα κάνουμε να το εκμεταλλευτεί στο έπακρον. Δεν πρέπει να του δώσουμε δεύτερη ευκαιρία να το πραγματοποιήσει. Και ο λύκος στην αναμπουμπούλα χαίρεται.
* Ο Δημήτρης Κ. Τυραϊδής είναι συγγραφέας-ποιητής, μέλος της Παγκοσμίου Ενώσεως Ελλήνων Λογοτεχνών, μέλος των Πνευματικών Δημιουργών νομού Χανίων και άλλων πολλών πολιτιστικών συλλόγων.
