Ανήκω στη γενιά των σημερινών τριαντάρηδων. Μια γενιά που, αν το καλοσκεφτείς, δεν πρόλαβε ποτέ πραγματικά την κανονικότητα. Μεγαλώσαμε με την ιδέα ότι, αν δουλέψεις σκληρά, αν σπουδάσεις, αν προσπαθήσεις, θα μπορέσεις να “χτίσεις” μια σταθερή ζωή. Στην πράξη όμως, σχεδόν κάθε φορά που ετοιμαζόμασταν να κάνουμε το επόμενο βήμα, κάτι ερχόταν να ανατρέψει τα πάντα.
Μόλις τελειώναμε το σχολείο και μπαίναμε στην ενηλικίωση, η χώρα βρισκόταν ήδη βαθιά μέσα στην οικονομική κρίση. Μνημόνια, ανεργία, περικοπές, οικογένειες που πάλευαν να τα βγάλουν πέρα. Πολλοί από εμάς σπουδάσαμε σε μια περίοδο που όλοι έλεγαν το ίδιο πράγμα: «Δεν ξέρουμε αν θα υπάρχει δουλειά όταν τελειώσεις».
Και μετά ήρθε το σοκ των capital controls. Θυμάμαι τις ουρές στα ATM, το όριο αναλήψεων, την αίσθηση ότι μια ολόκληρη χώρα βρέθηκε ξαφνικά σε κατάσταση αβεβαιότητας. Για μια γενιά που μεγάλωσε θεωρώντας την Ευρώπη δεδομένη, ήταν μια απότομη προσγείωση στην πραγματικότητα.
Την ίδια στιγμή, φίλοι άρχισαν να φεύγουν στο εξωτερικό. Γερμανία, Ολλανδία, Αγγλία, Σκανδιναβία. Δεν ήταν απλώς μια επιλογή καριέρας, ήταν πολλές φορές μονόδρομος. Οι παρέες άλλαξαν, τα τραπέζια άδειασαν και οι σχέσεις συντηρούνται πλέον με μηνύματα και βιντεοκλήσεις.
Και όταν φαινόταν πως σιγά-σιγά κάτι πάει να σταθεροποιηθεί, ήρθε η πανδημία. Lockdown, καραντίνες, δουλειές που χάθηκαν ή πάγωσαν, σχέδια που μετατέθηκαν επ’ αόριστον. Για πολλούς τριαντάρηδες, εκείνη η περίοδος σήμαινε επιστροφή στο πατρικό ή μια ακόμη καθυστέρηση στην προσπάθεια να σταθούν στα πόδια τους.
Σήμερα ζούμε σε μια νέα εποχή αβεβαιότητας. Πόλεμοι γύρω μας, στη Μέση Ανατολή και στην Ουκρανία, ενεργειακή κρίση, πληθωρισμός που ανεβάζει τις τιμές σε τρόφιμα, ενοίκια και βασικά αγαθά. Η αγορά κατοικίας μοιάζει απρόσιτη για πολλούς, ενώ η σταθερή δουλειά συχνά δίνει τη θέση της σε συμβάσεις, freelancing και μισθούς που δε συμβαδίζουν με το κόστος ζωής.
Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ζούμε και μέσα σε μια διαρκή σύγκριση. Τα social media δημιουργούν την εικόνα ότι όλοι προχωρούν γρήγορα, ότι όλοι τα καταφέρνουν. Στην πραγματικότητα όμως πολλοί από εμάς παλεύουμε καθημερινά να βρούμε ισορροπία ανάμεσα σε οικονομική πίεση, επαγγελματική αβεβαιότητα και προσωπικές φιλοδοξίες.
Κι όμως, μέσα σε όλες αυτές τις κρίσεις, η γενιά των τριαντάρηδων έχει μάθει κάτι πολύτιμο: να αντέχει. Να προσαρμόζεται. Να ξεκινά από την αρχή όσες φορές χρειαστεί.
Ίσως τελικά να μην είμαστε η γενιά που είχε τις περισσότερες ευκαιρίες. Αλλά σίγουρα είμαστε η γενιά που έμαθε να επιμένει, ακόμη κι όταν ο κόσμος γύρω της αλλάζει συνεχώς.
Και αυτό, από μόνο του, λέει πολλά για το ποιοι είμαστε και τι μπορούμε να κάνουμε.
