Ανέκαθεν αντιπαθούσα τους α λα καρτ δικαιωματιστές. Τους ακτιβιστές καριέρας με επιλεκτικές ευαισθησίες. Μεταξύ μας και μιας και τα λέμε και λίγο πιο προσωπικά, οτιδήποτε “δήθεν” που “φωνάζει” μου προκαλεί τέτοια ναυτία που όμοιά της ούτε σε θαλασσοταραχή με 9 μποφόρ! Γιατί κάπως έτσι έγινε πάλι και με την τραγωδία στη Χίο και τους νεκρούς μετανάστες. Πριν ακόμη ειπωθούν αιτίες, λεπτομέρειες, στήθηκε το γνώριμο σκηνικό: καταγγελίες και οργή ρυθμισμένη στο “η Ελλάδα φταίει”. Γραφικό και κουραστικό.
Η τραγωδία στη Χίο είναι τραγωδία. Είναι τραγωδία να πνίγονται μικρά παιδιά, γυναίκες, άντρες, συνάνθρωποί μας. Δεν κατανοώ όμως ποιοι είναι αυτοί που με τέτοια μαεστρία στήνουν ψευτοδιλήμματα του τύπου “ή με τους μετανάστες ή με τους λιμενικούς”. Είναι απλό: με την ανθρώπινη ζωή και αξιοπρέπεια. Με την ασφάλεια των ανδρών, είτε είναι μετανάστες είτε είναι λιμενικοί. Ποιος είναι εκείνος που μπορεί να καταλογίσει δολοφονικές πρακτικές στους λιμενικούς ελαφρά τη καρδία; Από την άλλη, ποιος είναι εκείνος που απλά πρέπει να δέχεται ένα τόσο τραγικό συμβάν χωρίς να θέτει ερωτήματα και να ερευνά το ποιος φταίει.
Οι α λα καρτ δικαιωματιστές όμως δεν ενδιαφέρονται για την αλήθεια, ενδιαφέρονται για τη χρήση της αλήθειας που τους βολεύει. Δεν τους νοιάζει τι συνέβη, αλλά ποιος βολεύει να φταίει. Άλλωστε, οι επαναστάτες του καναπέ... ζουν ριψοκίνδυνα, τι να μας πουν οι υπόλοιποι.
Και κάπου εδώ αρχίζει η μεγάλη υποκρισία, γιατί για την ουσία του προβλήματος ούτε λέξη. Για τους διακινητές, σιωπή. Για τα δίκτυα που σπρώχνουν ανθρώπους σε σαπιοκάραβα, για τα λεφτά, για την ωμή εκμετάλλευση, ούτε λέξη. Για τη ρίζα του προβλήματος και την πολιτική και διπλωματική ουσία και συζήτηση, κουβέντα.
Σκοπός αυτού το άρθρου δεν είναι η υπεράσπιση εν λευκώ κανενός. Κανείς δεν έχει λευκή επιταγή να πράττει ό,τι θέλει, όπως το θέλει. Τα λάθη και οι ευθύνες πρέπει να αποδίδονται όπου υπάρχουν και μαζί με αυτά και οποιαδήποτε προβλεπόμενη κύρωση.
Αλλά κάπου φτάνει με τη γενικότερη επιλεκτική ευαισθησία! Άλλο δικαιοσύνη κι άλλο ιδεολογική καριέρα πάνω σε τραγωδίες.
Η βεβαιότητα του ηθικά ανώτερου, που επιλέγει τις “επαναστάσεις”, τις “μάχες” (σε πολλά εισαγωγικά) και τους αδύναμους που θέλει να υπερασπιστεί είναι όχι μόνο προβλέψιμες, αλλά και ξεπερασμένες, και το μόνο που καταφέρνουν είναι οι τραγωδίες να χάνουν την ανθρώπινη διάστασή τους και να γίνονται ευκαιριακά εργαλεία στα χέρια λίγων.
