Έπεσε κανείς από τα σύννεφα στο άκουσμα της είδησης ότι ο ισόβιος πρόεδρος της ΓΣΕΕ, Γιάννης Παναγόπουλος, εμπλέκεται σε σκάνδαλο για “φαγοπότι” κονδυλίων 73 εκατ. ευρώ που προορίζονταν για προγράμματα κατάρτισης; Η απάντηση είναι “όχι”. Τέτοιου είδους περιστατικά στην Ελλάδα είναι αναμενόμενα, από τη στιγμή που είναι γνωστές οι συναλλαγές που έχει ένα κομμάτι του συνδικαλισμού με την εργοδοσία και τα κόμματα.
Η ΓΣΕΕ εδώ και πολλά χρόνια είχε μετατραπεί σε ένα ευνοϊκό πεδίο πολιτικών εξυπηρετήσεων, βάζοντας πλάτη είτε με τις χλιαρές αντιδράσεις της, είτε “σφυρίζοντας αδιάφορα” στην εφαρμογή αντεργατικών πολιτικών, οι οποίες τα τελευταία 20 χρόνια, που ο κ. Παναγόπουλος βρίσκεται στο “τιμόνι” του ιστορικού συνδικαλιστικού οργάνου της χώρας, βρίσκονται συχνά στην ημερήσια διάταξη.
Δεν αναρωτηθήκατε πώς είναι δυνατόν η εργατική νομοθεσία να έχει γίνει κυριολεκτικά “κουρελόχαρτο” στον βωμό της εργοδοτικής ασυδοσίας, η οποία από την περίοδο των μνημονίων μέχρι σήμερα έχει συνθλίψει στην Ελλάδα δικαιώματα και κατακτήσεις αιώνων του κόσμου της εργασίας και κυριολεκτικά να μην ανοίγει ρουθούνι;
Αλήθεια, πού ήταν η ΓΣΕΕ τόσα χρόνια, όταν για παράδειγμα θεσπιζόταν ο κατώτατος μισθός στα 500 ευρώ για να ξαναφτάσει σήμερα, λίγο παραπάνω από εκεί βρισκόταν το 2009, με μικρότερη σαφώς αγοραστική δύναμη από τότε; Πού ήταν η ΓΣΕΕ, όταν η Ελλάδα έφτασε να έχει 2 εκατομμύρια ανέργους και όλος ο “ανθός” άρχισε να μεταναστεύει στο εξωτερικό, ενώ κι αυτοί που έμειναν πίσω ακόμα και τώρα το σκέφτονται να μετακινηθούν, ψάχνοντας ευκαιρίες εργασίας σε άλλες χώρες;
Πού ήταν η ΓΣΕΕ όταν θεσπιζόταν η εξαήμερη εργασία και το 13ώρο; Απλά, ήταν μαζί με τους “νεκροθάφτες” της χώρας και έτρωγαν όλοι μαζί από τα κρατικά και ευρωπαϊκά ταμεία, πάνω στο κουφάρι του λαού και της νεολαίας που την προετοίμαζαν μέσω της ανοχής και της εξαθλίωσης να μετατραπεί σε ένα πολύτιμο και φθηνό εργατικό δυναμικό, που θα δουλεύει πολύ αλλά χωρίς να αμείβεται.
Η ΓΣΕΕ, αν θέλει πραγματικά να γίνει ξανά ένα γνήσιο συνδικαλιστικό όργανο που θα υπερασπίζεται τα εργατικά δικαιώματα, πρέπει να αλλάξει εκ θεμελίων και κυρίως πρέπει να αλλάξει πρόσωπα. Είναι γνωστό ότι ορισμένοι, για να μην πω οι περισσότεροι, χρησιμοποιούν τη θέση τους σε κάποιο σωματείο ως σκαλοπάτι για ανέβουν λίγο παραπάνω, εισπράττοντας τις εξυπηρετήσεις που προσέφεραν με μία θέση στην κεντρική πολιτική σκηνή.
Οι εργαζόμενοι, όμως, δε χρειάζονται δραγάτες στα χωράφια των αφεντάδων που θα έχουν υπό την επίβλεψή τους το εργατικό δυναμικό, μήπως κάποια στιγμή “ξυπνήσει” από τον λήθαργο που βρίσκεται και συνειδητοποιήσει τον κόσμο που έχουν φτιάξει για εκείνο χωρίς εκείνο. Χρειάζεται ανθρώπους με όραμα, με πυγμή και αποφασιστικότητα, που θα βοηθήσουν στην οργάνωση του συνδικαλισμού, με στόχο την προστασία θεμελιωδών δικαιωμάτων που βρίσκονται υπό αμφισβήτηση σε μία χώρα που θέλει υποτίθεται να λέει ότι βρίσκεται μεταξύ των πολιτισμένων του πλανήτη.
