Έχοντας αυτήν την απορία στο μυαλό εδώ και καιρό, μπήκα στη διαδικασία να αναζητήσω έρευνες και να διαβάσω τι προσδιορίζεται ως ενηλικίωση από την κάθε χώρα ξεχωριστά, τι ορίζεται από τη βιολογία, τι από τη θρησκεία και γενικά τι συμβαίνει με την ενηλικίωση. Πρόκειται για μία απορία που μου γεννήθηκε μετά από μία δύσκολη περίοδο που ένιωσα ότι ενηλικιώθηκα, ακριβώς 10 χρόνια μετά την “τυπική” ενηλικίωση για την Ελλάδα. Και ναι, τελικά τι γίνεται μ’ αυτό το θέμα; Ενηλικιωνόμαστε μία φορά στη ζωή μας ή περισσότερες; Είμαστε πάντα ενήλικες ή κάποιες στιγμές όχι και τόσο;
Μεγαλώνοντας, διαπιστώνω πως η έννοια της ενηλικίωσης έχει αλλάξει. Δεν είναι απλώς ο αριθμός 18. Είναι μία ολόκληρη συναισθηματική κατάσταση. Οι παλιότερες γενιές κατά κύριο λόγο ένιωθαν ότι μεγάλωναν και ολοκλήρωναν την πορεία τους από την εφηβεία στη μετεφηβική ηλικία και πάει λέγοντας, όταν κατάφερναν να χτίσουν ένα σπίτι, να έχουν μια σταθερή δουλειά «για πάντα», να παντρευτούν και να κάνουν παιδιά. Πλέον έρχεται η GenZ να αλλάξει αυτήν την αντίληψη, ακριβώς γιατί έχουν αλλάξει και οι κοινωνικο-οικονομικές συνθήκες.
Σε μία εποχή που το να χτίσεις ένα σπίτι ακούγεται αστείο και η έννοια του γάμου και της οικογένειας έχει επίσης μεταβληθεί, οι νεότεροι βάζουν στο επίκεντρο τους προσωπικούς στόχους και τις επιθυμίες τους, σε μια προσπάθεια αυτοβελτίωσης. Δεδομένων των συνθηκών στις οποίες ζει η GenZ, αλλά και των ερεθισμάτων που έχει λόγω του διαδικτύου, η γενιά αυτή έχει καλλιεργήσει πιο έντονα τη συναισθηματική της νοημοσύνη, ενώ δε σκέφτεται τόσο το μακρινό μέλλον. Η ερώτηση «πώς φαντάζεσαι τον εαυτό σου σε 5 χρόνια;» είναι η πλέον τραγελαφική για ανθρώπους που μεγαλώνουν βλέποντας τα σχέδιά τους να αλλάζουν από τη μία μέρα στην άλλη, και όχι με τη θέλησή τους.
Εκτός αυτού, ναι μεν η γενιά που έχει βγει τα τελευταία χρόνια στην αγορά εργασίας θέλει να είναι σταθερή επαγγελματικά, όμως υποστηρίζει και το job hopping, το να αλλάζει δηλαδή εργασιακά περιβάλλοντα ανά τακτά χρονικά διαστήματα. Και φυσικά να εργάζεται remote ή να επιλέγει την αυτο-απασχόληση.
Όλα τα παραπάνω και άλλα τόσα συμβάλλουν στο να ανοίξει η συζήτηση περί ενηλικίωσης. Γιατί - ας μην κοροϊδευόμαστε - στις μέρες μας και απολύτως συνειδητά, όταν λέμε “ενηλικίωση”, εννοούμε την οικονομική ενηλικίωση. Όταν μπορούμε να νοικιάσουμε το δικό μας σπίτι. Όταν μπορούμε να πληρώνουμε τους λογαριασμούς και την ασφάλεια του αυτοκινήτου χωρίς να ζητάμε από τους γονείς μας χρήματα. Όταν μπορούμε να δίνουμε ένα ποσό για τη γυμναστική, την έξοδο, τα ταξίδια μας.
Και φυσικά κάπου εδώ έρχεται η ωμή πραγματικότητα που λέει τι; «Ωχ, τώρα πρέπει να πληρώσω τις υποχρεώσεις». «Ωχ, μου μένουν 5 € μέχρι τέλος του μήνα» και πάει λέγοντας. Όταν λοιπόν πρέπει να κόψεις από κάπου (γιατί σίγουρα θα συμβεί κι αυτό), θα κόψεις από κάτι που σ’ ευχαριστεί. Και να η θλίψη που έρχεται στην ψυχή σου. Κι ας προσπαθείς να ανταπεξέρχεσαι σε όλα. Κι ας κάνεις δύο και τρεις και τέσσερις δουλειές. Όμως στο κάτω-κάτω, γιατί πρέπει να τα αντιμετωπίζουμε όλα με την ίδια δύναμη, το ίδιο σθένος; Δεν μπορούμε σε κάποιες καταστάσεις να είμαστε ενήλικες και σε άλλες λιγότερο ενήλικες; Νομίζω σ’ αυτήν την τελευταία ερώτηση απαντούν θετικά οι νεότεροι και απενοχοποιούν κάθε άλλη σκέψη. Είναι τόσο απλό. «Ναι, μπορούμε!».
