Η εβδομάδα που μας πέρασε ήταν πλούσια σε επικαιρότητα, ωστόσο το γεγονός που ξεχώρισε ήταν η ατυχής δήλωση της βουλευτού της Ν.Δ. Χριστίνας Αλεξοπούλου, η οποία έκανε λόγο για “τζαμπατζήδες” εκπαιδευτικούς, δίνοντας τη δική της εκδοχή στην τοποθέτηση του δημοσιογράφου Τάκη Χατζή για τα σοβαρά οικονομικά προβλήματα που αντιμετωπίζει σήμερα η εκπαιδευτική κοινότητα. Μάλιστα, η κατακραυγή των πολιτών, όπως αποτυπώθηκε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ήταν τέτοια, αναγκάζοντας τον ίδιο τον πρωθυπουργό να τοποθετηθεί επί του ζητήματος στη συνέντευξη που έδωσε στον ΣΚΑΪ με αφορμή την επικείμενη συνταγματική αναθεώρηση, “αδειάζοντας” ουσιαστικά τη βουλευτή του κόμματός του.
Η δήλωση της κυρίας Αλεξοπούλου από πολλές πλευρές χαρακτηρίζεται με μία λέξη ανεκδιήγητη. Καταρχάς, τέτοιου είδους τοποθετήσεις αποδεικνύουν ότι ένα μεγάλο ποσοστό πολιτικών στην Ελλάδα εργάζονται μόνο για την εξυπηρέτηση των συμφερόντων της στενής κομματικής τους πελατείας. Αυτό συμβαίνει και με την περίπτωση της κ. Αλεξοπούλου, η οποία θεωρεί απολύτως φυσιολογικό στις μέρες μας ένας μισθωτός των 800 ευρώ, ο οποίος αναγκάζεται να μετακινηθεί από τον τόπο μόνιμης κατοικίας του για να υπηρετήσει το επάγγελμα που αγαπά, να δίνει περίπου το 50% του εισοδήματός του σε ένα και μόνο ενοίκιο. Γιατί όλοι γνωρίζουμε ότι σήμερα κανένας δε νοικιάζει σπίτι, ακόμα κι αν πρόκειται για μία “τρώγλη” λίγων τετραγωνικών, κάτω από 400 ευρώ τον μήνα.
Από εκεί και πέρα, το τι θα φας, πώς θα πληρώσεις τους λογαριασμούς ρεύματος και του τηλεφώνου, πώς θα καλύψεις τα έξοδα μετακίνησης με το αυτοκίνητό σου, κανέναν δεν ενδιαφέρει και κυρίως το κράτος, το οποίο εντελώς κυνικά έρχεται να σου πει «εσύ ήθελες να γίνεις εκπαιδευτικός, αυτά είναι τα δεδομένα, μη ζητάς τώρα και τα ρέστα...».
Μην απορείτε λοιπόν γιατί χιλιάδες εκπαιδευτικοί παραιτούνται σήμερα από τη θέση τους ή αρνούνται την τοποθέτησή τους σε μία συγκεκριμένη περιοχή. Είναι καθαρά βιοποριστικό το θέμα. Δυστυχώς, περιφέρειες όπως η Κρήτη, εξαιτίας του υψηλού κόστους ζωής και της ραγδαίας τουριστικής ανάπτυξης, τα επόμενα χρόνια θα έχουν σοβαρά προβλήματα στην κάλυψη των εκπαιδευτικών κενών, κάτι που έχουν αντιληφθεί οι τοπικοί φορείς.
Πέρα όμως από τη στοχοποίηση των εκπαιδευτικών μέσα από τέτοιες δηλώσεις σαν της κ. Αλεξοπούλου, στοχοποιείται επίσης το σύνολο των εργαζομένων, είτε απασχολείται στον ιδιωτικό είτε στον δημόσιο τομέα, γιατί ως γνωστόν όλοι βράζουμε στο ίδιο μισθολογικό “καζάνι”. Επομένως, αν μη τι άλλο είναι εξωφρενικό ένας εργαζόμενος που βλέπει ότι δεν μπορεί να βγάλει τις υποχρεώσεις του μήνα, που ζητά εναγωνίως την παρέμβαση της Πολιτείας πριν φτάσει σε συνθήκες πλήρους εξαθλίωσης, να χαρακτηρίζεται τζαμπατζής επειδή δεν μπορεί να ικανοποιήσει τις παράλογες απαιτήσεις της αγοράς.
Και επειδή σε αυτή τη χώρα ακόμα και οι λέξεις κινδυνεύουν να χάσουν το νόημά τους, θα ήθελα να κάνω και ένα μικρό σχόλιο για τους πραγματικούς τζαμπατζήδες. Είναι τουλάχιστον προκλητικό άτομα σαν την κ. Αλεξοπούλου, που οι Έλληνες φορολογούμενοι πληρώνουν από την τσέπη τους μέχρι και τα έξοδα μετακίνησης για το βουλευτικό της όχημα, για να μην πω για τις στρατιές μετακλητών καρεκλοκένταυρων που βρίσκονται στα υπουργεία και τα βουλευτικά γραφεία, να χαρακτηρίζουν τζαμπατζήδες εκείνους που σηκώνουν όλα τα οικονομικά βάρη του τόπου.
Οι πραγματικοί μπαταχτσήδες είναι εκείνοι που ζουν σε βάρος των μισθωτών που παλεύουν καθημερινά για “τρεις κι εξήντα”, είναι τα κόμματα που χρωστάνε εκατομμύρια ευρώ στις τράπεζες και τους δημόσιους οργανισμούς. Υπενθυμίζω ότι μαζί τα δύο πρώτα κόμματα σε κοινοβουλευτική παρουσία χρωστούν περίπου ένα δισεκατομμύριο ευρώ και επί της ουσίας αποτελούν χρεωκοπημένα “μαγαζιά”. Αυτοί, λοιπόν, που δεν είναι άξιοι να συμμαζέψουν τα οικονομικά του σπιτιού τους, έρχονται για να λύσουν τα δικά μας οικονομικά ζητήματα. Καλό είναι λοιπόν ορισμένοι από τους πολιτικούς μας, πριν ανοίξουν το στόμα τους να μιλήσουν ξεφουρνίζοντας όποια μπούρδα τούς κατέβει στο κεφάλι, να σκέφτονται πρώτα καλά τι θα πουν, κάνοντας παράλληλα την αυτοκριτική τους.
