Από χθες η Ελλάδα πενθεί για την απώλεια 5 ανθρώπων που θυσίασαν τις ζωές τους στο βωμό του μεροκάματου και της καθημερινής επιβίωσης. Και οι 5 ήταν γυναίκες βιοπαλαίστριες και μητέρες, που εργάζονταν νυχτερινή βάρδια σε εργοστάσιο που σύμφωνα με τους ιδιοκτήτες του θα έπρεπε να δουλεύει μέρα και νύχτα για να βγει η παραγωγή. Οι 5 νέοι θάνατοι εν ώρα εργασίας έρχονται να προστεθούν στην λίστα των εργατικών ατυχημάτων που αυξήθηκαν ραγδαία τα τελευταία χρόνια στην χώρα μας.
Μόνο πέρυσι, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία που έχουν στην διάθεσή τους οι εργατικές ενώσεις, 201 άνθρωποι έχασαν την ζωή τους εν ώρα καθήκοντος, ενώ χιλιάδες άλλα ατυχήματα που έχουν άμεση συσχέτιση, είτε δεν δηλώθηκαν είτε αποσιωπήθηκαν. Δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι οι συνθήκες εργασίας που επικρατούν τις τελευταίες δεκαετίες στην χώρα μας είναι από πολλές πλευρές άθλιες και από την άλλη η εργατική νομοθεσία έχει μετατραπεί σε “κακέκτυπο” προς όφελος των εργοδοτών.
Αλλά πως φτάσαμε μέχρι το σημείο να χάνονται ανθρώπινες ζωές στους χώρους δουλειάς; Σίγουρα όχι τυχαία, αφού αυτές οι τραγικές συνέπειες βρίσκονται στα πλαίσια μίας πολιτικής που απαιτεί όσο το δυνατόν λιγότερα εργατικά δικαιώματα και παράλληλα μεγαλύτερα περιθώρια εκμετάλλευσης.
Η σημερινή κυβέρνηση και αναφέρομαι σε εκείνη γιατί είναι η πρώτη που πολιτεύεται χωρίς μνημονιακές δεσμεύσεις, τα τελευταία 7 χρόνια έχει περάσει στην Βουλή δεκάδες νομοσχέδια και τροπολογίες υπέρ των εργοδοτικών συμφερόντων. Η πιο χαρακτηριστική περίπτωση αποτελεί το νέο εργασιακό νομοσχέδιο, το οποίο κατοχύρωσε την 13ωρη απασχόληση σε έναν εργοδότη, αλλά και πιο παλιά η ίδια κυβέρνηση είναι εκείνη που ψήφισε την 6ήμερη εργασία, αφήνοντας εμβρόντητους ακόμα και τους Ευρωπαίους Εταίρους, πως κατάφερε να πετύχει κάτι τέτοιο την στιγμή που στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης έχει καθιερωθεί η πενθήμερη απασχόληση.
Ποιος άνθρωπος, λοιπόν, θα αντέξει να δουλεύει επί 13 ώρες συνεχόμενες ή 6 μέρες την εβδομάδα χωρίς ρεπό στερώντας από τον εαυτό πολύτιμες ώρες ξεκούρασης; Και όμως το μεγαλύτερο μέρος του εργατικού κόσμου υποκύπτει σε αυτά τα εκβιαστικά διλλήματα εξαιτίας της ανάγκης η οποία είναι δεσμευτική και δεν αφήνει πολλά περιθώρια διαφυγής. Στην χώρα μας, η συντριπτική πλειοψηφία των εργαζομένων αμείβεται με μισθούς πείνας, ενώ την ίδια ώρα οι υποχρεώσεις τρέχουν με ιλιγγιώδεις ρυθμούς και μάλιστα στις μέρες μας τις πληρώνουμε πολύ ακριβά εξαιτίας πληθωριστικής κρίσης.
Οι περισσότεροι για μα μην πω σχεδόν όλοι αναγκάζονται να κάνουν δύο δουλειές για να τα βγάλουν πέρα ή ζητούν εναλλακτικούς τρόπους από τον εργοδότη τους για να αυξήσουν το εισόδημά τους, δίνοντας την συγκατάθεσή τους ώστε να πολλαπλασιαστεί ο φόρτος εργασίας τους. Είναι, λοιπόν, απολύτως φυσιολογικό μέσα σε αυτές τις συνθήκες σύγχρονης “εργασιακής γαλέρας” να τίθεται σε κίνδυνο η ζωή και η σωματική ακεραιότητα των πολιτών.
Την ίδια στιγμή, τα εργατικά σωματεία φωνάζουν και ζητούν επιτακτικά να αυξηθούν οι έλεγχοι από το Σώμα Επιθεώρησης Εργασίας σε όλους τους χώρους δουλειάς. Πως όμως να συμβεί αυτό, από έναν φορέα που η κυβέρνηση τον μετέτρεψε σε ανεξάρτητη αρχή και ο οποίος σε οριακό σημείο είναι υποστελεχωμένος; Βλέπετε, η Επιθεώρηση Εργασίας υπάρχει μόνο για να θυμίζει την παρουσία της, την ώρα που η εργοδοτική αυθαιρεσία λειτουργεί ανεξέλεγκτα.
Δυστυχώς, αν δεν αλλάξει γρήγορα η εργατική νομοθεσία, αν δεν ανατραπούν άμεσα οι εγκληματικές πρακτικές των κυβερνήσεων που σταχυολογούν τα πάντα πάνω στην βάση του κέρδους για τα μεγάλα συμφέροντα, τότε δυστυχώς θα συνεχίσουμε να θρηνούμε ανθρώπινες ζωές στους εργασιακούς χώρους που σε λίγο θα αρχίσουν να θυμίζουν «εμπόλεμη ζώνη». Η ανατροπή δεν έρθει ουρανοκατέβατη, αλλά μέσα από τον αγώνα των εργαζομένων που πρέπει να δίνουν καθημερινή μάχη για την κατοχύρωση και την διασφάλιση των δικαιωμάτων τους.
