Οι βανδαλισμοί του τελευταίου μήνα στα Χανιά, όχι απλά προβληματίζουν, αλλά δημιουργούν ένα κλίμα ανησυχίας γύρω από την οργή και το μένος με τα οποία τόσο εύκολα κάποιοι ξεσπούν πάνω στη δημοτική και δημόσια περιουσία. Η καταστροφή των ηλεκτρικών ποδηλάτων και τερματικών τους σταθμών, σε συνδυασμό με τις δολιοφθορές στις τουαλέτες του πάρκου Ειρήνης και Φιλίας, αποτελούν το αποκορύφωμα των δράσεων αγνώστων.
Πέρα από τα ζητήματα που τίθενται σε σχέση με τον χρόνο, το κόστος και τη διαδικασία αποκατάστασης αυτών των καταστροφών, τα οποία αφορούν υπηρεσίες του Δήμου, μπαίνουν “στο κάδρο” και ζητήματα που αφορούν στο μοντέλο του πολίτη που βρίσκεται πίσω από τέτοιες ενέργειες.
«Ο τύπος με τα Nike», όπως τον ονόμασε σε σχετική του ανάρτηση ο δήμαρχος Χανίων Παναγιώτης Σημανδηράκης, για να δηλώσει και το τέλος της ανοχής στα φαινόμενα δολιοφθορών, είναι αναμφισβήτητα ο δημότης στον οποίο καμία παρέμβαση στον αστικό χώρο δεν κρίνεται αποδεκτή και θετική για το κοινό καλό. Είναι σαφώς ο δημότης που κλοτσάει με μεγάλη ευκολία τα κολονάκια σε διάφορα κεντρικά σημεία και ο ίδιος που θεωρεί ιδιοκτησία του κάθε δημόσιο χώρο, γι’ αυτό και λειτουργεί εκφράζοντας, χωρίς ίχνος σεβασμού, παιδείας και συναντίληψης, ένστικτα και συμπεριφορές που προφανώς κουβαλά.
Πολύ δε περισσότερο είναι ο δημότης που δεν έχει το σθένος να υποστηρίξει μια διαφορετική άποψη και που κοντόφθαλμα αντιμετωπίζει κάθε προσπάθεια για τη βελτίωση της καθημερινότητας των δημοτών, της προσβασιμότητας, της κινητικότητας στον δημόσιο χώρο. Είναι απορίας άξιο με πόσο μένος μπορεί ένας πολίτης να επιτίθεται σε πράγματα του δημόσιου χώρου που ανήκουν σε όλους.
Αν το πλαίσιο των κυρώσεων αυστηροποιηθεί αναλόγως και κυρίως αν εφαρμοστεί, ίσως το φαινόμενο περιοριστεί ή μπορεί σε μια άλλη εποχή και να εκλείψει.
