Την προσπάθειά μας την κάναμε, το δέντρο της ψυχής και του μυαλού το στολίσαμε και φέτος με καλή διάθεση και θετική σκέψη, χαμόγελα έστω και “ζωγραφιστά” μοιράστηκαν, όσοι μπόρεσαν, ευχές απεστάλησαν, τα προβλήματα για λίγο τα βάλαμε κάτω από τα παπλώματα, όμως δεν τα λύσαμε, “φωτιστήκαμε” στο τέλος κι επιστρέψαμε.
Τέλος Χριστούγεννα, Πρωτοχρονιά και Φώτα.
Επιστρέψαμε, για να διαχειριστούμε ο καθένας τα πάθη του, τα λάθη του, τα σκοτάδια του, κι όλοι μαζί τα πάθη, τους φόβους, τα σκοτάδια μας, τα λάθη μας.
Τα λάθη μας!
Η λέξη “λάθος” υπενθυμίζω πως προέρχεται από το αρχαίο ελληνικό ρήμα λανθάνω (που σημαίνει “διαφεύγω της προσοχής”, “κρύβομαι”, “ξεχνώ”) και σημαίνει αρχικά “το να διαφεύγει κάτι την προσοχή” ή “ξεχασιά” στην Ελληνιστική Κοινή, αποκτώντας σταδιακά τη σημερινή της έννοια ως σφάλμα, αστοχία ή παράλειψη, δηλαδή κάτι που δεν έγινε σωστά ή δεν έγινε αντιληπτό.
εκινώντας όμως το μέτρημά τους, ο καθένας για τον εαυτό του κι όλοι μαζί για τα κοινά μας λάθη, φοβάμαι να ακούσω το άθροισμά τους.
Φοβάμαι και κάτι άλλο. Τη βεβαιότητα που έχει ο καθένας από μας για το “αλάθητό του”, με τον διπλανό του να βρίσκεται πάντα εκτεθειμένος.
Τρανταχτά τα παραδείγματα
Για παράδειγμα, η πολιτική εξουσία διαχειρίζεται τις καταστάσεις με υπερβάλλοντα ζήλο για την ανακούφιση των πολιτών, την προστασία της υγείας, της οικογένειας, της περιουσίας, της αξιοπρεπούς διαβίωσής τους (βλέπε ευάλωτους, συνταξιούχους, πολύτεκνους, ανέργους κι εργαζόμενους. Βλέπε κι άκουγε τις κοινωνικές ομάδες, τις παραγωγικές τάξεις.
Μέτρα τα βήματα της αγοράς, των επαγγελματοβιοτεχνών, των συνταξιούχων, των αγροτών. Αντιστοίχησέ τα με τα μέτρα και τις πρόνοιες σε μία χώρα που επιλέγει να προπληρώσει τα δάνειά της, τα δημοσιονομικά της κινούνται σε θετική πορεία, αλλά οι “υπήκοοί” της να στενάζουν υπό το βάρος του ακριβού κόστους ζωής. Βλέπε τις παρεμβάσεις για την ανάπτυξη του πρωτογενούς τομέα, την πολιτική στρατηγικού και εθνικού χαρακτήρα σε βάθος χρόνου για την επάρκεια της διατροφικής αλυσίδας και τα έργα για την εξασφάλιση του πολύτιμου αγαθού που λέγεται νερό. Βλέπε την ενίσχυση των νοσοκομείων και της ΠΦΥ με τους μίζερους υγειονομικούς, κ.ο.κ.).
Παραμένοντας λοιπόν στα λάθη μας και στο αλάθητο του Πάπα που διεκδικεί έκαστος από εμάς ή την πίστη στις ιδέες του και μόνο, οι αγρότες κλείνουν 40 ημέρες στα μπλόκα, την ώρα που η κυβέρνηση τούς κουνά το δάκτυλο και τους τραβά το αφτί με τον εισαγγελέα, γιατί δεν την ακούν, ενώ αυτή διαθέτει στρατηγική για την επιβίωσή τους. Τους κουνά το δάχτυλο για το λάθος που κάνουν και τρομοκρατούν τον εαυτό τους και όλους εμάς για τη συμφωνία της Ευρώπης με το λατινοαμερικανικό μπλοκ της Mercosur για την εισαγωγή αγροτικών προϊόντων. Κάνουν λάθος για το νερό που δεν έχουν και τις τιμές παραγωγού- εμπόρων- αγοράς.
Φταίμε εμείς που δεν καταλάβαμε πώς παίχτηκε το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ. Εμείς που δεν καταφέραμε να τιθασεύσουμε την ακρίβεια.
Εμείς που δεν εκμεταλλευτήκαμε τον νόμο Κατσέλη και τον Εξωδικαστικό για να σώσουμε το σπίτι μας. Εμείς που δε μετρήσαμε καλά τα κουκιά μας, με αποτέλεσμα οι πλειστηριασμοί πρώτης κατοικίας να αφήνουν στον δρόμο χιλιάδες ανθρώπους.
Αναρωτιέμαι γιατί εμείς τα “γατάκια” δεν καταλάβαμε με την πρώτη τι γίνεται στα νοσοκομεία, γεμάτα με μίζερους εργαζόμενους. Γιατί δε μας φώτισαν οι εξαγγελίες της Πολιτείας, γιατί παραμένουμε στα σκοτάδια των λαθών μας, αλλά είπαμε.
Επιστρέψαμε λοιπόν από το δωδεκαήμερο με επιφοίτηση για να διαχειριστούμε ο καθένας τα πάθη του, τα λάθη του, τα σκοτάδια του, κι όλοι μαζί τα πάθη, τους φόβους, τα σκοτάδια μας, τα λάθη μας, κι άντε πάλι από την αρχή στον ίδιο κύκλο, ή σανίδι θεατές, όλοι μας.
Πάθη, φόβοι, σκοτάδια; Πουθενά, απαντούν οι κυβερνώντες. Το φως μάς ανοίγει τα μάτια. Το πολιτικό σκηνικό καθοδηγεί τα βήματά μας.
Η Ελλάδα σε προεκλογικό αστερισμό ξετεντώνει τα επιτεύγματά της, η Ευρώπη κινείται στα λόγια της γιαγιάς μου: «Φτύνεις πάνω, φτύνεις τη μούρη σου, φτύνεις κάτω, φτύνεις τα πόδια σου». Ο ειρηνοποιός ή διεθνής θεματοφύλακας και χωροφύλακας διαμηνύει και σε όποιον αρέσει ότι μόνο δίκιο είναι το δικό του. Δασμοί, συμφωνίες, απαγορεύσεις, εντολές για την υπεροχή της Αμερικής σε υπερδύναμη σε πλήρη εξέλιξη από τον επιχειρηματία, στο πλαίσιο ενός οικονομικού πολέμου που ο ένας σκοτώνει τον άλλο, ο ένας “τρώει” τον άλλο.
Ο Πούτιν από το στασίδι του κουνάει το δάχτυλο και καλεί σε σιωπή μπρος στη δύναμή του. Η Ανατολή μαζεύει τα κομμάτια της και τα μέλη των σκοτωμένων της παιδιών, μικρών και μεγάλων, η Δύση βρυχάται, οι Διεθνείς Οργανισμοί μιλούν για τον υποσιτισμό, τις πανδημίες, τις γενοκτονίες...
Δεν άλλαξε τίποτα τελικά. Η επιστροφή μας στην πεζή πραγματικότητα είναι γεγονός “γατάκια”. Ούτε η επιφοίτηση μάς σώζει τελικά!!
