Ο τελικός Super Cup στο ποδόσφαιρο ανήκει πλέον στο παρελθόν, αφήνοντας για εμάς τους Κρητικούς μία πικρή γεύση, καθώς η ομάδα του τόπου μας, ο ΟΦΗ, ενώ έφτασε πολύ κοντά στην πηγή, τελικά ηττήθηκε στην παράταση του αγώνα, με το πολυπόθητο τρόπαιο να καταλήγει τελικά στον Πειραιά και τον Ολυμπιακό. Ωστόσο, πέραν από το αποτέλεσμα του αγώνα που δεν ικανοποίησε την Κρήτη και το Ηράκλειο, προκύπτουν μέσα από τη συγκεκριμένη διοργάνωση ορισμένα θετικά συμπεράσματα που πρέπει να μας κάνουν υπερήφανους και το κυριότερο, πρέπει να κινητοποιήσουν τους τοπικούς φορείς, ώστε στο μέλλον το νησί να φιλοξενήσει κι άλλες μεγάλες αθλητικές διοργανώσεις σε εθνικό και τοπικό επίπεδο.
Καταρχήν, η Κρήτη απέδειξε ότι είναι ιδανικός τόπος για μεγάλα αθλητικά γεγονότα, αρκεί βέβαια να προχωρήσουν άμεσα ορισμένες βελτιωτικές παρεμβάσεις, αν θέλουμε πραγματικά να γίνουμε το επίκεντρο του αθλητικού ενδιαφέροντος. Στο Ηράκλειο βρίσκεται ένα στολίδι, “προίκα” των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004, και αναφέρομαι στο Παγκρήτιο Στάδιο. Δυστυχώς, οι εν λόγω αθλητικές εγκαταστάσεις, που όμοιές τους δεν υπάρχουν απάνω στο νησί, τη δεδομένη στιγμή παρουσιάζουν αρκετά προβλήματα λόγω ελλιπούς συντήρησης, όπως συμβαίνει βέβαια με όλες τις ολυμπιακές εγκαταστάσεις στην Ελλάδα.
Ο Δήμος Ηρακλείου, που βρίσκεται στην αρμοδιότητά του το στάδιο, καταβάλλει εδώ και χρόνια μεγάλη προσπάθεια ώστε ο χώρος να παραμείνει λειτουργικός, παρ’ όλα αυτά οι πόροι που απαιτούνται για μία ολοκληρωμένη συντήρηση και αναβάθμιση των αθλητικών εγκαταστάσεων δεν επαρκούν. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το στέγαστρο του Παγκρητίου, που ακόμα δεν έχουν ολοκληρωθεί οι εργασίες αποκατάστασής του, παρά τις υποσχέσεις που ακούστηκαν τα τελευταία χρόνια από τοπικούς φορείς, αλλά και το αρμόδιο υπουργείο Αθλητισμού.
Παρ’ όλα αυτά, η εικόνα έχει αλλάξει προς το καλύτερο από τότε που ο ΟΦΗ δήλωσε ως έδρα του το στάδιο, με την τοπική ομάδα να δαπανά ορισμένα χρήματα για να αλλάξει όψη ο αγωνιστικός χώρος και τα αποδυτήρια, αλλά κα πάλι πρέπει να γίνουν αρκετά ακόμα, αν θέλουμε να φιλοξενήσουμε διοργανώσεις σε κορυφαίο επίπεδο.
Η ίδια εικόνα εμφανίζεται και σε άλλες αθλητικές υποδομές της πόλης, όπως για παράδειγμα στο Στάδιο “Ελευθερίας”, που βρίσκεται στην περιοχή της Χανιώπορτας. Όπως παρατηρούμε όλοι οι κάτοικοι της πόλης με μεγάλη μας απογοήτευση, το στάδιο έχει εγκαταλειφθεί στην τύχη του. Σε λίγο, τίποτα δε θα θυμίζει ότι ο συγκεκριμένος χώρος επί πολλές δεκαετίες ήταν σήμα κατατεθέν της αθλητικής ζωής του Ηρακλείου, από τον οποίο πέρασαν σπουδαία ονόματα του στίβου με καταγωγή από την Κρήτη. Βέβαια, ο υπουργός Αθλητισμού Γιάννης Βρούτσης δεσμεύτηκε πριν από λίγους μήνες ότι σύντομα θα ξεκινήσουν οι εργασίες για την αλλαγή του τάπητα, αφού βέβαια βρεθεί εργολήπτης και εξασφαλιστούν τα χρήματα.
Ανάλογες συνθήκες επικρατούν και στο Κολυμβητήριο Ηρακλείου και στο κλειστό γήπεδο του μπάσκετ στο Λίντο. Εν ολίγοις, στην Κρήτη υπάρχει σοβαρό πρόβλημα συντήρησης και αξιοποίησης αθλητικών χώρων. Θα μου πείτε, φυσικά, πως το ζήτημα δεν αφορά μόνο την Κρήτη, αλλά ολόκληρη την Ελλάδα... Θα συμφωνήσω απόλυτα! Άλλωστε, όλοι γινόμαστε μάρτυρες της κατάντιας της οποίας έχουν περιέλθει συνολικά τα περισσότερα ολυμπιακά ακίνητα, για την κατασκευή των οποίων δαπανήθηκαν εκατομμύρια ευρώ από το υστέρημα του ελληνικού λαού.
Σε κάποιες περιπτώσεις, οι κυβερνήσεις βρήκαν τη λύση να τα παραχωρήσουν σε ιδιώτες και μεγάλους αθλητικούς συλλόγους, όπως στην περίπτωση του κλειστού των ολυμπιακών εγκαταστάσεων. Άλλοι υποστηρίζουν τη συγκεκριμένη πρακτική, γιατί πιστεύουν ότι ήταν ο μόνος τρόπος για να διασωθούν αυτές οι εγκαταστάσεις, άλλοι πάλι υποστηρίζουν ότι η περιουσία των πολιτών δίνεται αντί πινακίου φακής στα μεγάλα συμφέροντα. Το θέμα σηκώνει μεγάλη συζήτηση. Πάντως, οφείλω να παραδεχτώ πως τέτοιου είδους λύσεις έχουν και θετικά και αρνητικά στοιχεία. Κατά τη γνώμη μου, αφού το ελληνικό κράτος δεν μπορεί να προφυλάξει την περιουσία του, ας την αξιοποιήσει τουλάχιστον μέσω έντιμων συμφωνιών της μορφής “win-win”, χωρίς να θίγονται τα δικαιώματα του Δημοσίου.
Και επιστρέφουμε πάλι στα δικά μας. Όπως ανέφερα και πιο πάνω, ο τελικός του Super Cap το περασμένο Σάββατο απέδειξε ότι η Κρήτη και θέλει και μπορεί να εξελιχθεί σε τόπο αθλητικών γεγονότων. Όμως, για να συμβεί κάτι τέτοιο, αφενός χρειάζεται ενίσχυση των υποδομών και αφετέρου να δημιουργηθούν νέες που θα ανταποκρίνονται στις σύγχρονες απαιτήσεις.
Για τον σκοπό αυτό, καθοριστικός κρίνεται για ακόμα μία φορά ο ρόλος της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Δυστυχώς, ενώ επί θητείας Γιάννη Κουράκη στο υπουργείο Αθλητισμού, αλλά και όσο ο ίδιος ήταν δήμαρχος του Ηρακλείου, έγιναν σημαντικά βήματα στο κομμάτι της αθλητικής ανάπτυξης, σήμερα παρατηρείται μία στατικότητα, που πολλές φορές μεταφράζεται και ως αδιαφορία. Για ανατραπεί η κατάσταση, απαιτείται η εκπόνηση ενός καλά οργανωμένου σχεδίου, από το σύνολο των τοπικών φορέων, όχι μόνο του Ηρακλείου αλλά ολόκληρης της Κρήτης, ώστε να πάρουμε ό,τι μας αναλογεί από την Πολιτεία. Τότε και μόνο τότε θα κατορθώσουμε να φέρουμε πίσω ξανά τον αθλητισμό στο νησί, που τόσο πολύ αγαπούν όλοι οι Κρητικοί και ειδικά τα νέα παιδιά του τόπου μας.
