Ο ανασχηματισμός που ανακοίνωσε ο δήμαρχος δεν ήταν απλώς μια τυπική διοικητική κίνηση. Ήταν ένα σαφές μήνυμα προς πάσα κατεύθυνση, ότι η περίοδος της ανοχής τελειώνει και ότι οι στόχοι της δημοτικής Αρχής μπαίνουν πλέον πάνω από ισορροπίες, φιλίες και πολιτικές “βολές”. Με απλά λόγια, ο δήμαρχος έδειξε τα... δόντια του.
Και όμως, παρά το αυτονόητο της κίνησης, η μουρμούρα δεν άργησε να εμφανιστεί. Ψίθυροι στα πηγαδάκια, εσωτερική γκρίνια, διαρροές και μισόλογα. Γιατί; Διότι κάθε ανασχηματισμός - όσο αναγκαίος και αν είναι - αγγίζει πρόσωπα, ρόλους και κυρίως φιλοδοξίες. Όταν κάποιοι νιώθουν ότι κρίνονται ή παραμερίζονται, η ενόχληση μεταφράζεται εύκολα σε πολιτική δυσαρέσκεια. Όμως, ας είμαστε ειλικρινείς. Όταν κάτι δεν αποδίδει, όταν οι στόχοι δεν επιτυγχάνονται, όταν οι πολίτες δε βλέπουν απτά αποτελέσματα στην καθημερινότητά τους, τότε η αλλαγή δεν είναι επιλογή, είναι υποχρέωση. Η διοίκηση δεν είναι στατική εικόνα για το άλμπουμ των αναμνήσεων, αλλά ζωντανός οργανισμός που πρέπει να προσαρμόζεται, να διορθώνει και, αν χρειαστεί, να συγκρούεται με κατεστημένες νοοτροπίες.
Η κοινωνία δεν ενδιαφέρεται για το ποιος κρατάει ποιο χαρτοφυλάκιο, ούτε για τις εσωτερικές ισορροπίες ενός δημαρχιακού σχήματος. Την ενδιαφέρει αν οι δρόμοι είναι καθαροί, αν τα έργα προχωρούν, αν οι υπηρεσίες λειτουργούν, αν υπάρχει σχέδιο και ταχύτητα και όταν αυτά δε συμβαίνουν στον βαθμό που είχαν υποσχεθεί, τότε ο δήμαρχος κρίνεται, όχι οι δικαιολογίες. Ο ανασχηματισμός, λοιπόν, μπορεί να ιδωθεί ως ένδειξη αδυναμίας ή ως ένδειξη αποφασιστικότητας. Η δεύτερη ανάγνωση είναι και η πιο ρεαλιστική. Διότι χρειάζεται πολιτικό θάρρος για να παραδεχθείς, έστω έμμεσα, ότι κάτι δεν πήγε, όπως έπρεπε και να προχωρήσεις σε διορθωτικές κινήσεις και ίσως εδώ να βρίσκεται και το πραγματικό μήνυμα ότι οι αλλαγές δεν τελείωσαν. Ότι, αν χρειαστεί, θα υπάρξουν και άλλες παρεμβάσεις. Γιατί, όπως λέει και ο λαός, «για να κάνεις ομελέτα πρέπει να σπάσεις αβγά» και στην πολιτική, όποιος φοβάται να σπάσει αβγά, καταλήγει να σερβίρει ωμές υποσχέσεις.
Το ζητούμενο, τελικά, δεν είναι να ικανοποιηθούν όλοι, αλλά να προχωρήσει ο Δήμος μπροστά. Αν ο ανασχηματισμός συμβάλλει σε αυτό, τότε η μουρμούρα θα ξεχαστεί γρήγορα. Τα αποτελέσματα, όμως, θα μείνουν και αυτά είναι που μετράνε για τους πολίτες. Γιατί στο τέλος της ημέρας, η πολιτική κρίνεται στο πεδίο και όχι στα παρασκήνια. Οι πολίτες δε μετρούν προθέσεις, μετρούν έργο. Δεν ακούν εξηγήσεις, βλέπουν αποτελέσματα και αυτό ακριβώς είναι το στοίχημα του ανασχηματισμού, δηλαδή να μεταφραστεί σε μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα, ταχύτερες αποφάσεις και πιο καθαρό στίγμα διοίκησης.
Ο δήμαρχος γνωρίζει καλά ότι ο χρόνος δεν είναι ανεξάντλητος. Οι πρώτες περίοδοι μιας θητείας επιτρέπουν ανοχές, πειραματισμούς και προσαρμογές. Από ένα σημείο και μετά όμως ξεκινά η αυστηρή αξιολόγηση. Τόσο από τους πολίτες, όσο και από το ίδιο το πολιτικό σύστημα. Εκεί ακριβώς έρχεται ο ανασχηματισμός, ως μήνυμα επιτάχυνσης μιας και “τελειώνουν τα άλλοθι, αρχίζουν τα αποτελέσματα”. Η εσωτερική μουρμούρα, όσο κι αν φαντάζει ενοχλητική, είναι σε έναν βαθμό αναμενόμενη. Όμως δεν μπορεί και δεν πρέπει να καθορίζει τις αποφάσεις.
Οι δημοτικές Αρχές δεν εκλέγονται για να διαχειρίζονται ευαισθησίες, αλλά για να λύνουν προβλήματα και όποιος δεν μπορεί ή δε θέλει να ακολουθήσει τον ρυθμό, απλώς μένει πίσω. Το κρίσιμο, βέβαια, είναι η συνέχεια. Οι αλλαγές στα πρόσωπα πρέπει να συνοδευτούν από αλλαγές στον τρόπο λειτουργίας. Λιγότερη γραφειοκρατία, περισσότερη ευθύνη, σαφείς στόχοι και μετρήσιμα αποτελέσματα. Διαφορετικά, κάθε ανασχηματισμός κινδυνεύει να εκληφθεί ως επικοινωνιακή κίνηση και όχι ως ουσιαστική τομή.
Αν όμως οι επιλογές δικαιωθούν στην πράξη, τότε ο δήμαρχος όχι μόνο θα έχει δείξει τα “δόντια” του, αλλά θα έχει αποδείξει ότι είναι διατεθειμένος να πληρώσει πολιτικό κόστος για το καλό των πολιτών και αυτό, σε μια εποχή γενικευμένης δυσπιστίας, ίσως να είναι το πιο ισχυρό μήνυμα απ’ όλα. Γιατί ο Αλέξης δε φοβήθηκε να τολμήσει και όσο για τη μουρμούρα, όταν κάτι δεν πάει καλά πρέπει να απομακρύνεται.
Αφήστε λοιπόν τους απολογισμούς γιατί κανένα χαρτοφυλάκιο δεν είναι κτήμα κανενός και, όπως λέει και λαός, «στο τέλος ξυρίζουν τον γαμπρό».
