Οι γιορτές είναι οι μέρες που περνάμε με την οικογένεια και τους φίλους μας. Τι γίνεται όμως για αυτούς που έχουν φύγει από τη ζωή; Λένε ότι ο χρόνος είναι γιατρός και σε βοηθάει να κλείσεις τις πληγές που σου αφήνει το φευγιό των αγαπημένων σου ανθρώπων. Έλα όμως που για κάποιους οι γιορτές κάνουν τη μνήμη να αναπολεί περισσότερο αυτούς που έχουν φύγει.
Πολλοί είναι αυτοί που λένε, μέσα κι εγώ, ότι μας βλέπουν από ψηλά και χαίρονται. Όμως είναι διαφορετικά να έχεις κάποιον δίπλα σου, ειδικά τους παππούδες σου, να σε κακομαθαίνουν. Κυρίως τις γιορτές, που όλα τα παιδιά, μικρά και μεγάλα, περιμένουν την καλή χέρα.
Πονάει κάθε χρόνο το ίδιο. Κι ας μη λέμε βλακείες, πονάει και θα πονάει, όσα χρόνια κι αν περάσουν. Πάντα θα σου λείπουν. Ειδικά όταν έχεις σημαδέψει τα Χριστούγεννα με μια απώλεια, σαν αυτή της γιαγιάς, και λίγο μετά τις γιορτές να χάσεις τον παππού. Τον παππού που με μεγάλωσε, δίνοντάς μου, στα κρυφά εννοείται, ό,τι λαχταρούσε η καρδούλα μου.
Ξέρω όμως ότι είναι όλοι μαζί εκεί πάνω και περιμένουν καρτερικά, όπως κι εγώ, να ξανακάνουμε μαζί τα Χριστούγεννα και όλες τις γιορτές που δεν προλάβαμε να ζήσουμε.
Για όλους αυτούς που φέτος οι γιορτές θα είναι αλλιώτικες, στη σκέψη θα είναι πάντα ίδιες. Εξάλλου, ένας άνθρωπος πεθαίνει μόνο όταν τον ξεχνάει το μυαλό.
Να αγκαλιάζετε δυνατά και σφιχτά τους παππούδες σας. Για εμάς που δεν έχουμε.
