Καθώς το πολιτικό σκηνικό της χώρας, ως προς (τουλάχιστον) τις διαθέσιμες για τους πολίτες επιλογές ψήφου, φαίνεται να αναδιαμορφώνεται κάτω από την αδήριτη ανάγκη να προκύψει μια εναλλακτική στην πολιτική της κυβέρνησης Μητσοτάκη, τα πράγματα φαίνεται να παίρνουν μια τροπή που, παρότι ήταν αναμενόμενη, δεν παύει να προκαλεί ανησυχία.
Στο σύγχρονο πολιτικό τοπίο της Ελλάδας φαίνεται ότι είναι παντελώς αδύνατο να προκύψει ένα πραγματικό “κίνημα από τα κάτω”, που να απαντά στις πραγματικές ανάγκες του λαού και να δίνει μια διαφορετική πολιτική πρόταση για το μέλλον.
Τουναντίον, βλέπουμε κινήσεις “από τα πάνω προς τα κάτω” και προτάσεις που δεν έχουν την παραμικρή κοινωνική αντανάκλαση, απλώς αποτελούν είτε γεννήματα συμφερόντων, είτε ανακύκλωση προσώπων και ιδεολογημάτων, είτε ευκαιριακές και δίχως κανένα πολιτικό περιεχόμενο κινήσεις διαμαρτυρίας.
Ας δώσουμε αντίστοιχα κάποια παραδείγματα.
Γεννήματα συμφερόντων
Η Ελλάδα παράγει περισσότερα ακροδεξιά κόμματα απ' ό,τι μπορεί να καταναλώσει. Η μαζική υστερία των συστημικών media (τα οποία βεβαίως εξυπηρετούν τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα που δραστηριοποιούνται στη χώρα) με τους μετανάστες και γενικότερα την πατριδοκαπηλία, δεν είναι καθόλου τυχαία: τα ίδια αυτά συμφέροντα προσπαθούν να γεννήσουν και στην Ελλάδα ένα ισχυρό ακροδεξιό κόμμα, ώστε να δημιουργήσουν μια κατάσταση όπου το αντίπαλο δέος μιας δεξιάς κυβέρνησης να είναι μια ακροδεξιά αντιπολίτευση. Όπως... Ευρώπη. Την περίοδο της οικονομικής κρίσης και των μνημονίων έγινε η πρώτη σχετική απόπειρα, με τη γιγάντωση (διά των συστημικών media βεβαίως) της Χρυσής Αυγής. Τελικά οι νεοναζιστές αποδείχτηκαν αναξιόπιστοι και φαγώθηκαν από το ίδιο σύστημα που τους γέννησε, αλλά έκτοτε κάθε τρεις και λίγο δημιουργούνται ακροδεξιά σχήματα από τα ίδια αυτά συμφέροντα.
Μετά την Ελληνική Λύση, που βρήκε το κοινό της (τους παλιούς ψηφοφόρους του ΛΑΟΣ), προέκυψε η ΝΙΚΗ (που αγκαλιάστηκε από τους θρησκόληπτους ακροδεξιούς). Το τελευταίο επιτυχημένο σχετικό project είναι η “Φωνή λογικής” της ανεκδιήγητης Λατινοπούλου, που κατόρθωσε να μπει στην Ευρωβουλή, επαναλαμβάνοντας μια τραμπική προπαγάνδα που απευθύνεται σε κλινικά ηλίθιους. Οι “Σπαρτιάτες” ναυάγησαν παρότι είχαν σημαντική εκλογική απήχηση, αλλά τώρα “ψήνονται” άλλα σχήματα που πιθανότατα θα βρουν κάποιους πλούσιους χρηματοδότες (όπως βρήκε η Λατινοπούλου) για να κάνουν το βήμα παραπάνω.
Διαλογή/ανακύκλωση αρχηγών
Στην περίπτωση αυτή ανήκει η κίνηση του Αλέξη Τσίπρα. Για εκείνους που πιστεύουν ότι το πρόβλημα της αντιπολίτευσης που υπάρχει δεν είναι η έλλειψη πειστικής εναλλακτικής ή πολιτικής πρότασης, αλλά η ανεπαρκέστατη ηγεσία.
Ο Τσίπρας προωθείται και από ένα μέρος του οικονομικού κατεστημένου, κάτι που σημαίνει ότι δε θα αντιμετωπιστεί με τόσο πολεμικό τρόπο όσο στο παρελθόν, αν και η μεγάλη πλειοψηφία των συστημικών media συνεχίζει να στηρίζει τη Ν.Δ. του Μητσοτάκη. Το ότι ο Αλέξης Τσίπρας, μετά απ' όσα έχουν συμβεί, φαίνεται να είναι το... καλύτερο στοίχημα για την αντιπολίτευση να κοντράρει τον Μητσοτάκη, μας λέει πολλά για το πού βρίσκεται το πολιτικό μας σύστημα σήμερα.
Η πολιτική της διαμαρτυρίας
Το μοτίβο “κόμμα διαμαρτυρίας προσωποπαγές, δίχως σαφές πολιτικό στίγμα” το λάνσαρε πρώτη η Ζωή Κωνσταντοπούλου με την Πλεύση Ελευθερίας της. Και αρκετά επιτυχημένα, αφού μπήκε στη Βουλή και στα γκάλοπ “φλερτάρει” με τα διψήφια ποσοστά. Ωστόσο, σε αυτόν τον χώρο, το “μπαμ” θα έρθει από το επερχόμενο κόμμα/κίνηση, υπό την ηγεσία της Μαρίας Καρυστιανού. Και κάπου εδώ θα πρέπει να μιλήσουμε “για τον ελέφαντα στο δωμάτιο” που λένε και οι αγγλοσάξονες. Τη θολή (έως... ανύπαρκτη) πολιτική θέση μιας τέτοιας κίνησης.
Η Καρυστιανού είναι αξιόλογος άνθρωπος, έχει κερδίσει πολύ κόσμο με την πορεία της μέσα από το κίνημα των Τεμπών, αλλά δεν υπάρχει κάτι σε αυτήν που να μας πείθει ότι μπορεί να ηγηθεί ενός πολιτικού σχηματισμού. Πριν από την τραγωδία που σημάδεψε την ίδια και τη χώρα ολόκληρη, η Μ. Καρυστιανού βρισκόταν πολιτικά στον χώρο της Νέας Δημοκρατίας (το έχει πει και η ίδια κατ' επανάληψη), αν και τα τελευταία χρόνια “απείχε” από την πολιτική, όπως επίσης έχει δηλώσει.
Οι πρώτες πληροφορίες για τον σχηματισμό της “κίνησης Καρυστιανού” δεν είναι ενθαρρυντικές. Ακούμε για δημιουργίας “επιτροπής σοφών”, ακούμε για κάποια πρόσωπα τουλάχιστον αμφιλεγόμενα που μετέχουν σε αυτήν την επιτροπή, ακούμε για εκ προοιμίου άρνηση συνεργασίας με “καθετί παλιό” και ακούμε μια επιμονή σε μια απολίτικη συνθηματολογία, που σε αυτή τη συγκυρία είναι σίγουρο ότι θα μαζέψει ψήφους, αλλά... δεν προοιωνίζεται κάτι καλύτερο για το μέλλον.
Ζητείται... πυξίδα
Η επόμενη Βουλή είναι αρκετά πιθανό να δημιουργήσει ρεκόρ με τον αριθμό των κομμάτων που θα έχουν εκπροσώπηση σε αυτήν. Ωστόσο, είναι πάλι πιθανό ότι για μία ακόμη φορά ό,τι και να βγάλουν οι κάλπες, όσα κόμματα - ακόμη και διψήφιος αριθμός - να εισέλθουν στο Κοινοβούλιο, δεν πρόκειται να δούμε πραγματικά νέες προτάσεις, που να απαντούν στη δραματική κατάσταση που βιώνουν οι εργαζόμενοι της χώρας.
Δυστυχώς, το πολιτικό μας μέλλον δε φαίνεται ιδιαίτερα αισιόδοξο, όπως άλλωστε δε φαίνεται και γενικώς το μέλλον μας.
