Στη λίστα με τα κλειστά σχολεία των ακριτικών περιοχών της ελληνικής επικράτειας έχει μπει τον τελευταίο μήνα, για μια ακόμη φορά στην ιστορία του, το Δημοτικό Σχολείο Γαύδου. Οι σταθμοί του τα τελευταία 25 χρόνια αποτυπώνουν την ίδια του τη μοίρα. Αυτή που το θέλει να ανοίγει και να κλείνει, όσο η ζωή προχωρά.
Τον Σεπτέμβριο του 2000, στο Δημοτικό Σχολείο της Γαύδου πραγματοποιήθηκε ο αγιασμός για το πρώτο κουδούνι σε κλίμα πανηγυρικό, μιας και επαναλειτούργησε μετά από δώδεκα ολόκληρα χρόνια κατά τα οποία παρέμενε κλειστό. Επαναλειτούργησε για το μοναδικό τότε παιδί του νησιού, τον Ευτύχη Κουμαντατάκη. Λίγα χρόνια αργότερα, ο Ευτύχης αποφοιτά και ευτυχώς το σχολείο παραμένει ανοιχτό για τη μικρή Θεοδώρα Γυαλινάκη. Θα κλείσει και πάλι όμως λόγω προβλημάτων με την εκπαιδευτικό, για να ξανανοίξει σε σύντομο χρόνο και με δύο επιπλέον μαθήτριες, η οικογένεια των οποίων μετακόμισε την περίοδο εκείνη στο νησί.
Αργότερα, το Δημοτικό Σχολείο Γαύδου έμεινε και πάλι με μία μαθήτρια, την Ιωάννα Αρκαλάκη, που έχει πια ανοίξει τα “φτερά” της. Τα προηγούμενα δώδεκα χρόνια, τρία αδέλφια, τα παιδιά της οικογένειας Λουγιάκη, ήταν αυτά που κρατούσαν τη φλόγα αναμμένη και μάλιστα έγιναν η αιτία για την ίδρυση γυμνασίου.
Φέτος, η σχολική χρονιά άρχισε με τη μικρή Νικολέττα, τη μοναδική μαθήτρια του σχολείου της Γαύδου. Την κόρη του Ευτύχη Κουμαντατάκη, για τον οποίο επαναλειτούργησε το σχολείο το 2000! Δασκάλα τοποθετήθηκε εγκαίρως, όμως η οικογένεια του κοριτσιού αποφάσισε μια διαφορετική σχολική ζωή για τη Νικολέττα. Μια σχολική ζωή χωρίς μοναξιά. Με παρέα μέσα και έξω από την τάξη, παιδικές φωνές, παιχνίδια, αθλητικές δραστηριότητες και όλα όσα απολαμβάνουν τα παιδιά των πόλεων.
Φεύγοντας από τη Γαύδο, η μικρή Νικολέττα, με τις τεράστιες βλεφαρίδες και το καθηλωτικό βλέμμα της, έκλεισε και το λουκέτο του Δημοτικού Σχολείου. Ενός σχολείου που ήταν πάντα ο σφυγμός του ακριτικού νησιού. Ο “φάρος” του, που το κρατούσε φωτεινό στα σκοτάδια των καιρών. Η “καρδιά” που χτυπούσε δυνατά στις γιορτές των εθνικών μας επετείων. Ο λόγος που οι λιγοστοί ακρίτες έφταναν μέχρι το Καστρί για να χειροκροτήσουν άλλοτε έναν κι άλλοτε δύο ή τρεις μαθητές. Στέκει τώρα εκεί που σμίγουν οι δρόμοι, περιμένοντας το επόμενο παιδί, που θα ανοίξει το λουκέτο και θα του δώσει ξανά πνοή.
