Δεκαεφτά οι νεκροί, 15 μάλλον οι αγνοούμενοι, 2 οι διασωθέντες, 36 ναυτικά μίλια νοτιοδυτικά της Ιεράπετρας. Απογευματινές ώρες της 6ης/12/2025 η διάσωση δύο αλλοδαπών και η περισυλλογή των σορών. Κατά δήλωση των διασωθέντων, συνολικά τριάντα τέσσερα (34) άτομα εκκίνησαν με λέμβο από το Τομπρούκ της Λιβύης, τις βραδινές ώρες την 1η/12/2025, ενώ τη 2α/12/2025 η λέμβος έμεινε ακυβέρνητη, λόγω βλάβης των μηχανών.
Αυτά πάνω-κάτω ανέφερε το Αρχηγείο του Λιμενικού Σώματος για την πολύνεκρη τραγωδία του Σαββάτου σε ένα δελτίο Τύπου κοινό, μαζί με μια θαλάσσια ρύπανση στη Θεσσαλονίκη, μία εξουδετέρωση πυρομαχικού υλικού στην Καλαμάτα και μια διακομιδή ασθενούς από το λιμάνι της Αίγινας. Δικές τους λέξεις... μόλις 117. Όχι πως θα τα βάλω με το Λιμενικό και την αδιακρίτως ξύλινη γλώσσα του στην καταγραφή της επικαιρότητας. Μα, το θυμήθηκα όταν κάπου διάβασα πως οι μετανάστες δεν είναι αριθμοί, αλλά άνθρωποι. Ας μην κοροϊδευόμαστε... Αριθμοί είναι. Και μάλιστα καταγεγραμμένοι χωρίς ακρίβεια, αλλά στο περίπου. Νεαρής ηλικίας και άνδρες, λένε οι πηγές για τους νεκρούς που παραμένουν στο ΠΑΓΝΗ για τη δύσκολη ταυτοποίηση.
Νεαρός άνδρας ήταν, σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες, και ένας εκ των αρχικά 3 νεκρών του προηγούμενου πολύνεκρου ναυαγίου στην Κρήτη, 10 ναυτικά μίλια νότια της Γαύδου, στις 11/11/2025. Που όμως τελικά ήταν 13 ετών. Ένα παιδί, δηλαδή, στον δικό μας κόσμο. Έναν άλλο κόσμο που μετρά αλλιώς τις ανθρώπινες ζωές. Ένα παιδί που ξεκίνησε από τη Συρία μαζί με τη μητέρα του και τις αδελφές του, αλλά δεν τα κατάφεραν όλοι. Ζέιλα. Αυτό είναι το όνομα που τυχαία μάθαμε για το ένα από τα δύο κορίτσια που επέζησαν. Η 11χρονη αγαπά το ποδόσφαιρο και η μεγαλύτερη κατά 3 χρόνια αδελφή της παίζει βιολί. Ασυνήθιστα πολλά τα στοιχεία απλά και μόνο επειδή αποτέλεσαν τα τραγικά πρόσωπα μίας από τις πολλές οικογενειακές τραγωδίες μεταναστών που συνήθως δε φτάνουν σε εμάς. Πάνε μέρες που έφυγαν από τα Χανιά για τη Μαλακάσα, με τη δέσμευση των εμπλεκομένων πως η συνήθης αργή διαδικασία θα “τρέξει”, προκειμένου οι δύο αδελφές να φτάσουν πιο γρήγορα στη Γερμανία, όπου βρίσκεται ο πατέρας τους.
Μακάρι... Πάνε μέρες που σταμάτησε η θάλασσα στην Παλαιόχωρα να ξεβράζει πτώματα. Νομίζω κάπου στα 5 σταματήσαμε το μέτρημα... Ίσως και 7. Δεν μπορώ να θυμηθώ με σιγουριά. Αγνώστων λοιπών στοιχείων, πάντως, όλοι τους. 13 ήταν οι αγνοούμενοι, κατά δήλωση πάντα των διασωθέντων. Ανάμεσά τους και δύο μητέρες με τα τέσσερα παιδιά τους. Πάντα ανεπίσημα. Πάντα στο περίπου. Δύο πάνω, δύο κάτω. Δεν έχει σημασία.
Πριν από περίπου ένα δεκαπενθήμερο, η 32χρονη μετανάστρια, που στα τέλη του Οκτώβρη γέννησε πρόωρα, πήρε εξιτήριο από το Βενιζέλειο, έχοντας στην αγκαλιά της το κοριτσάκι της, που παρέμεινε για καιρό σε κρίσιμη κατάσταση στη ΜΕΘ Νεογνών. Είναι το 5ο της παιδί και ήρθε στη ζωή λίγες ώρες μετά τη διάσωση στα ανοιχτά της Ιεράπετρας. Τα υπόλοιπα 4 και ο μπαμπάς ήταν στο ίδιο καραβάνι. Στην ίδια βάρκα που δεν έφτασε στον προορισμό της. Είχε αρχικά γίνει προσπάθεια να παραμείνουν στην Κρήτη για να μη χωριστεί η οικογένεια... Νομίζω δεν έμειναν... Ίσως σε κάποια δομή, κάπου στην ηπειρωτική χώρα, να συναντήθηκαν και πάλι όλοι μαζί... Μακάρι.
Με τους μετανάστες να καταφτάνουν χωρίς σταματημό και το μέτρημα πάντα να χάνεται, αυτή η φωτογραφία συνόδευσε μία είδηση στα ψιλά κάπου στα τέλη του Νοέμβρη. Μία η λέμβος. 31 στο σύνολο οι διασωθέντες. Κάπου 32 ναυτικά μίλια νοτιοδυτικά της Γαύδου.
Ανάμεσά τους και παιδιά. Έχουν πρόσωπο και μάτια που κόβουν σαν λεπίδα απλά και μόνο επειδή κάποιος τράβηξε αυτή τη φωτογραφία κατά τη μεταφορά τους από την Παλαιόχωρα στα Χανιά. Τα δύο από τα τρία αγοράκια σχηματίζουν το σήμα της νίκης... Δεν είναι λίγο να παραμένεις ζωντανός. Δεν τα καταφέρνουν όλοι. Κάποιοι χάνονται στα μισά του ταξιδιού. Σοροί που ανασύρονται, αγνώστων λοιπών στοιχείων... Ή δεν ανασύρονται ποτέ. Οι υπόλοιποι συνεχίζουν. Να αναζητούν πατρίδα για να πάψουν να είναι απλά αριθμοί στο περίπου.
