Προχθές, στην Ολομέλεια της Βουλής, η συζήτηση αφορούσε την επέκταση συντήρησης των πολεμικών αεροσκαφών Rafale και είχε εξαιρετικό ενδιαφέρον για δύο λόγους.
Ο πρώτος αφορά αυτό καθαυτό το αντικείμενο της συζήτησης, καθώς η συντήρηση του υλικού είναι κρίσιμη παράμετρος για να διατηρηθεί το υλικό, ώστε να μπορεί να χρησιμοποιείται επί μακρόν. Και στην Ελλάδα, η εμπειρία λέει ότι σπανίως υπογράφονταν τέτοιου είδους συμβάσεις για συντήρηση υλικού (αεροσκαφών, αρμάτων μάχης κ.λπ.), με αποτέλεσμα να καταντούν άχρηστα και ως εκ τούτου να ζητείται η προμήθεια νέων που είναι πανάκριβα. Είτε γιατί δεν είχαμε-έχουμε λεφτά, είτε γιατί είμαστε πρόχειροι στις αγορές μας, είτε για άλλους λόγους, το αποτέλεσμα είναι να δημιουργούνται τραγελαφικές καταστάσεις, με το ελληνικό δαιμόνιο να δίνει ενίοτε λύσεις της τελευταίας στιγμής, ήτοι τσάτρα πάτρα!
Ο άλλος λόγος είναι η κριτική που ακούστηκε από τα κόμματα της αντιπολίτευσης και δη της Αριστεράς, αλλά και της άλλης Δεξιάς, της «πατριωτικής» υποτίθεται, που δείχνουν ότι είναι, δυστυχώς, εκτός τόπου και χρόνου. Προφασιζόμενοι, κυρίως οι αριστεροί βουλευτές, ενδιαφέρον για το έμψυχο υλικό των Ενόπλων Δυνάμεων, στην ουσία στέκονται αντίθετοι, στην πλειοψηφία τους, στη συντήρηση των αεροσκαφών, προβάλλοντας το μεγάλο κόστος. Σίγουρα το κόστος είναι μεγάλο (489 εκατ. ευρώ), αλλά χωρίς συντήρηση σε λίγα χρόνια τα αεροσκάφη δε θα μπορούν να πετάξουν.
Η Ελλάδα έχει πολλούς τύπους αεροσκαφών, αλλά και πολεμικά πλοία, τα οποία αγοράστηκαν την περασμένη εικοσαετία και σήμερα δεν τυγχάνουν συντήρησης. Και εκτός του ότι όλα αυτά - χωρίς συντήρηση - έχουν ημερομηνία λήξης, ταυτόχρονα δημιουργούνται οι ανάγκες για νέες αγορές με πολύ μεγαλύτερο κόστος. Η συντήρηση παρέχει οικονομίες σε βάθος χρόνου.
Ταυτόχρονα, μην ξεχνάμε ότι η Ελλάδα έχει γείτονα την Τουρκία - και όχι το Λουξεμβούργο ή το Βέλγιο - η οποία δεν κρύβει τις επεκτατικές βλέψεις σε βάρος της χώρας μας. Οι συμμαχίες, είτε με χώρες της Ευρώπης είτε με τις ΗΠΑ, δε διασφαλίζουν απόλυτα τη χώρα, που πρέπει να αγοράζει όπλα, δυστυχώς, με αιματηρές θυσίες του ελληνικού λαού.
Το δέον θα ήταν η Ελλάδα να έχει δική της παραγωγή και στον τομέα αυτό, ώστε η άμυνα να κοστίζει λιγότερο. Δεν έχει όμως και, όπως φαίνεται, θα αργήσει να αποκτήσει, καθώς η κυβέρνηση αρκείται στις επικοινωνιακές στατιστικές προσεγγίσεις, που υποβοηθούνται και από την ελλειμματική αντιπολίτευση, η οποία βλέπει το δέντρο και όχι το δάσος, που είναι μια πραγματικά ισχυρή οικονομία.
Οι προσεγγίσεις που γίνονται στη Βουλή, ακόμα και στα πραγματικά σοβαρά θέματα, είναι ευκαιριακές - όπως τώρα με τους αγρότες, που τους αγάπησαν όλοι - και αποσκοπούν από τους κυβερνητικούς να σβήσουν τη “φωτιά” όπως-όπως, και από τα άλλα κόμματα να αυξήσουν την εκλογική πελατεία τους. Το αποτέλεσμα είναι να ρεζιλεύονται όλοι μαζί.
