Κάθε χρόνο 18, 19, 20 και 25 Νοεμβρίου αφιερώνουμε ώρες, κουβέντες και μελάνι κατά της βίας παιδιών και γυναικών και κάθε χρόνο, στις υπόλοιπες 360 ημέρες του, με “άλλοθι” συναγωνιζόμαστε με τον χειρότερο εαυτό μας, ποιος θα καταφέρει τον μεγαλύτερο άθλο.
Βία, βία, βία με τις τόσες μορφές στο ευρύτερο πλαίσιο της ζωής, του σπιτιού μας, της κοινωνίας, στο σπίτι, στον δρόμο, στην εργασία, στο σχολείο, στο παιχνίδι...
Η αγάπη; Ο σεβασμός; Η μακροθυμία; Η δεύτερη σκέψη; Οι αξίες; Ο πολιτισμός;
Μακράν εμού το ποτήριον τούτο;
Η αγάπη...
Ναι, από την αγάπη που επιθυμούμε και κυνηγάμε, ας ξεκινήσουμε και τις δικές της καταγραφές.
* Ο “Ύμνος της Αγάπης” στο 13ο κεφάλαιο της Α' Επιστολής προς Κορινθίους που συνέταξε ο Απόστολος Παύλος και διασώζεται μέσω της Καινής Διαθήκης, είναι ένα από τα πιο αξιόλογα κείμενα της Αγίας Γραφής.
Ο “Απόστολος των εθνών” επισημαίνει ότι η αγάπη είναι πράξη τετελεσμένη, που προέρχεται από την επιθυμία για την καλοσύνη και την ευτυχία, όμως δεν παραμένει συναίσθημα, αλλά πραγματώνεται σε πράξη. Αναφέρεται ως ο Ύμνος των Ύμνων της Καινής Διαθήκης εμπεριέχεται στη διδακτέα ύλη των σχολείων στο μάθημα των Θρησκευτικών στην Ε’ τάξη του Δημοτικού Σχολείου και στη Γ’ τάξη του Γυμνασίου και στην απόδοσή της στη Νεοελληνική αναφέρει: «Αν τις γλώσσες των ανθρώπων μιλώ και των αγγέλων, αλλά δεν έχω αγάπη, τότε έγινα χαλκός που ηχεί ή κύμβαλο που αλαλάζει... Η αγάπη είναι μακρόθυμη, είναι αγαθή και ωφέλιμη, η αγάπη δε φθονεί, η αγάπη δεν καυχιέται, δεν επαίρεται, δεν ασχημονεί, δεν παροξύνεται, δε σκέφτεται το κακό...
Στην πορεία, η αγάπη έγινε βία με άλλοθι, νεύρα, προβλήματα επιβίωσης και ψυχολογικά, αγάπη χωρίς πίστη και παραδόθηκε στην πυρά.
*Τι είναι αγάπη; Γράφει ο Νίκος Καζαντζάκης: «Δεν είναι συμπόνια μήτε καλοσύνη. Στη συμπόνια είναι δύο, αυτός που πονά κι αυτός που συμπονάει. Στην καλοσύνη είναι δύο, αυτός που δίνει κι αυτός που δέχεται.
Μα στην αγάπη είναι ένα. Σμίγουν οι δύο και γίνονται ένα. Δεν ξεχωρίζουν. Το εγώ και εσύ αφανίζονται. Αγαπώ θα πει ΧΑΝΟΜΑΙ».
* Διαβάζουμε από τον Σεφέρη που η προσήλωσή του στο θέμα της αγάπης αγγίζει τα όρια μιας πίστης: «Αν γεννηθεί κάποιος, ο κύκλος θα πλατύνει, αν πεθάνει κάποιος, ο κύκλος θα στενέψει, αλλά τόσο λίγο, για τόσο λίγο. Αν αγαπούσαμε θα ’σπαζε ο κύκλος, θα κλείναμε τα βλέφαρα μια στιγμή. Αλλά δεν μπορούμε ν’ αγαπήσουμε».
* Η αγάπη πριν ποδοπατηθεί, μεταλλαχθεί σε μίσος, θυμό, βία, στην κρητική μουσική παράδοση έχει τον πρώτο λόγο: «Ένα αστέρι μια βραδιά μήνυμα θα σου φέρει, πως σ' αγαπώ και θέλω σε παντοτινό μου ταίρι!».
Πώς λοιπόν αυτός ο ύμνος της αγάπης μετατρέπεται σε βία; Πώς μπορεί; Με ποια δικαιολογία; Πώς η αγάπη με τις τόσες εκφάνσεις της γίνεται αιτία βίαιου θανάτου ή δολοφονίας ψυχής και σώματος; Γυναικοκτονίες, παιδική κακοποίηση, πατρική και αδελφική, επιθετική συμπεριφορά στο σχολείο, στο γήπεδο, στον δρόμο;
16.000 οι γυναίκες θύματα ενδοοικογενειακής βίας το 2024 στην Ελλάδα.
50.000 οι γυναίκες και τα κορίτσια που δολοφονήθηκαν το 2024 σε 117 χώρες και αντιστοιχούν σε περίπου
137 γυναίκες την ημέρα ή μία κάθε10 λεπτά, από συντρόφους ή μέλη της οικογένειάς τους, όπως καταγράφει η έκθεση του Γραφείου των Ηνωμένων Εθνών για τα Ναρκωτικά και το Έγκλημα και της UN Women που δόθηκε στη δημοσιότητα με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών.
Χρειάζεται η εφαρμογή νόμων για να διαφυλάξει τελικά την αγάπη; Ναι!
Χρειάζεται η εφαρμογή των νόμων για να διδάξουμε στα παιδιά μας βιωματικά ότι ο σεβασμός είναι κανόνας ζωής; Πως οι αξίες κι ο πολιτισμός δε συνάδουν με τους ξυλοδαρμούς, τα βίαια επεισόδια, την παραβατική συμπεριφορά; Φαίνεται πως ναι τελικά.
Είναι καιρός να το μαζέψουμε και να μαζευτούμε. Ο καθένας για τον εαυτό του κι όλοι μαζί να συνεργαστούμε για να πάμε παρακάτω. Για τη “Ζωή” μας σήμερα και αύριο!
