Γεννήθηκε στο χωριό Σκινιάς, γονείς του ήταν ο Κωνσταντίνος και η Μαρία Παπαδάκη, το γένος Χαλαμπαλάκη. Μακρινή καταγωγή από τα Ακούμια, το γένος Ζαμπετάκη.
Παπάς στο χωριό και ο παππούς του, Παπαγιάννης και αυτός. Παπάς στο ίδιο χωριό και ο παππούς του παππού του, Παπαγιάννης και εκείνος. Σαν να ήτανε όλοι ταμένοι ή μάλλον ταγμένοι στην Ιστορία του χωριού.
Μεγάλωσε στον Σκινιά. Παρακολούθησε το Ανωγειανό Σχολείο Ηρακλείου, το Γυμνάσιο Κοραή, το Γυμνάσιο Καστελίου δύο χρόνια, την Ανωτέρα Εκκλησιαστική Σχολή Κρήτης, φοίτησε στην Ιερά Σχολή Πεντέλης και στο Πνευματικό Φροντιστήριο Εξομολόγων Ιερέων. Στη συνέχεια πήγε στην Καλυβιανή, ήταν από τα αγαπημένα παιδιά του Μητροπολίτη Γορτύνης και Αρκαδίας και μετά Αρχιεπισκόπου Κρήτης Μακαριστού Τιμοθέου.
Δούλεψε με ζήλο, βοηθώντας στο χτίσιμο του Μοναστηριού. Το 1960 παντρεύτηκε την Αθηνά Χαλαμπαλάκη και χειροτονήθηκε Διάκονος την ημέρα των Βαΐων και τη Μ. Πέμπτη Πρεσβύτερος.
Τοποθετήθηκε στο Δεμάτι και το 1968, ημέρα του Αγίου Αντωνίου, ανέλαβε την Ενορία Σκινιά. Το 1986 έγινε Σταυροφόρος και εχρημάτισε Αρχιερατικός Επίτροπος της Τρίτης περιφέρειας της Μητροπόλεως Αρκαλοχωρίου, Καστελίου και Βιάννου. Υπήρξε γραμματέας και πρόεδρος τού Συνδέσμου Κληρικών.
Ο αντικαταστάτης του π. Νικήτας Καπελάκης είπε: «Ο Παπαγιάννης ήταν ένας ευλαβέστατος και εξαίρετος κληρικός, που διακρινόταν για την απλότητα, την πίστη, την εργατικότητα και την αγάπη προς την Εκκλησία. Είχε αυξημένη πίστη, ευσέβεια και διάθεση διακονίας του λαού και του Θεού.
Ήταν ευγενικός, πράος και κομψός στους τρόπους του. Άριστος και ιεροπρεπής λειτουργός του Ιερού Θυσιαστηρίου. Αγάπησε και αγαπήθηκε από τους ενορίτες, ιεροψάλτες, τα εκκλησιαστικά συμβούλια που συνεργάστηκε όλα αυτά τα χρόνια της Ιερατικής του Διακονίας και πορείας στην Εκκλησία. Αυτό διακρίνεται μέσα από το μεγάλο έργο που μας άφησε».
Ο Πρωτοπρεσβύτερος του Οικουμενικού Θρόνου και πρόεδρος των εφημέριων Κρήτης π. Νικόλαος Κοκολάκης θα πει: «Ο Παπαγιάννης ήταν ένας αγαπητός, δραστήριος και προοδευτικός λειτουργός, πρωτοστάτης σε αναπτυξιακές πρωτοβουλίες, με πλούσιο εκκλησιαστικό και πνευματικό έργο, που παράλληλα ξεχώριζε για το ήθος και τις αρχές του. Στάθηκε δίπλα στους ανθρώπους του Σκινιά στα προβλήματα, στις ανάγκες, στις χαρές και στις λύπες, ως άνθρωπος του Θεού, που χαίρει μετά των χαιρόντων και κλαίει μετά των κλαιόντων».
Στο “Βίοι Παράλληλοι” ο καθηγητής Γιάννης Γαρεφαλάκης αναφέρει: «Ο Παπαγιάννης είχε ένα μεγάλο προσόν: παρέσυρε και τους άλλους να διαθέτουν τον εαυτόν τους, και το έχει τους, όσο μπορούσε ο καθένας, για κοινωφελή έργα στην Εκκλησία, Ενορία, το κοινωνικό σύνολο.
Σε συνεργασία με το Εκκλησιαστικό Συμβούλιο, τις τοπικές Αρχές, τους δασκάλους, την Τοπική Αυτοδιοίκηση και οικονομικούς παράγοντες της περιοχής, ανακατασκεύασε από τα θεμέλια την Αγία Ειρήνη.
Εξωραΐστηκαν όλα τα εξωμονάστηρα. Χτίστηκαν καινούργια:
Α. Άγιος Γεώργιος (Μαρία Τσαγκαράκη).
Β. Μεταμόρφωση Σωτήρος (Μανόλης Ζαμπουλάκης).
Γ. Άγιος Ιωάννης (Μανόλης Χατζηγιάννακης).
Δ. Άγιος Παντελεήμονας (Μανόλης Ζαμπουλάκης και η αδερφή του Θεοκλήτου).
Ε. Αγία Φωτεινή (Παπαμανώλης Μικελάκης).
Στ. Άγιος Ραφαήλ (Ιωάννης και Ολυμπία Γαρεφαλάκη).
Ζ. Άγιος Δημήτριος (Κατσουλοδημήτρης, που δώρισε και το οικόπεδο για να χτιστεί το Γυμνάσιο).
Διαμόρφωσε την αυλή της Παναγίας στον Σορακιανό Κάμπο. Έχτισε μαντρότοιχο στον Ναό της Θείας Αναλήψεως. Εσοβάντισε τον Άγιο Θεόδωρο. Εσκάλισε τους σοβάδες του Αγίου Αντωνίου και εφανέρωσε τις ανάγλυφες πέτρες στα ανώθυρα, παράθυρα και καμάρες. Έφτιαξε τον πρόναο, προσθέτοντας στον ναό βάθος, χώρο και ομορφιά, ενώ αντικατέστησε τα παλαιά στασίδια με καρέκλες. Έφτιαξε πολλές επιτοίχιες κορνίζες παλαιών εικόνων.
Φτιάχτηκε το Δεσποτικό. Το εικονοστάσι του Αγίου Αντωνίου.
Το μεγάλο έργο που θα μείνει στην ιστορία της Ενορίας Σκινιά είναι η πραγματοποίηση του ονείρου του, η κατασκευή και λειτουργία ενός μεγάλου Πνευματικού και Πολιτιστικού Κέντρου, του πρώτου εκτός Ηρακλείου στον νομό, που θα εξυπηρετούνταν όλες οι δραστηριότητες της εκκλησίας και οι κοινωνικές εκδηλώσεις των κατοίκων της περιοχής ΔΩΡΕΑΝ.
Διάλεξε τον χώρο απέναντι, νοτίως του ναού. Ο χώρος ήταν γεμάτος αποθήκες, μαγαζιά, άλλα δωρίσθηκαν και άλλα αγοράσθηκαν από την Ενορία.
Ζητούσε από παντού και είχε την ικανότητα να πείθει γιατί μίλαγε από καρδιάς και όπου πήγαινε πάντα κάτι έπαιρνε γιατί έπειθε. Απευθύνθηκε στο κράτος και πήρε, μέσω της Κοινότητας, από τον τότε υπουργό Εσωτερικών, 8 εκατομμύρια δρχ.
Πήγε στο Ρέθυμνο, έφερε τον φίλο του Κώστα Μουντάκη αφιλοκερδώς, τον φιλοξένησε τρεις μέρες σπίτι του και έκανε ένα μεγάλο γλέντι. Όλα τα χρήματα πήγαν στο έργο. Τα δώρα και τα λαχεία συνέλεξε ο ίδιος με το Εκκλησιαστικό Συμβούλιο πόρτα-πόρτα, μαγαζί -μαγαζί, άνοιγε καρδιές, ξεκλείδωνε αποθέματα αγάπης και έφευγε φορτωμένος.
Είχε κτιστεί γύρω του ένας μύθος του ακούραστου, αγωνιστή, ακαταπόνητου εργάτη, του οραματιστή, του έντιμου και ηθικού αντιπροσώπου του Θεού. Με τα απλά και γλυκά λόγια και τη γλυκιά φωνή.
«ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ, ΑΔΕΡΦΙΑ»: Αντηχούσε στη σιγαλιά τη νύχτα της Ανάστασης και ριγούσε όλο το πλήρωμα της εκκλησίας από συγκίνηση και πήγαινε όπου ο ρασοφόρος μπροστάρης το οδηγούσε.
Τη Μ. Παρασκευή και τα Φώτα, στην περιοδεία του Επιταφίου στις γειτονιές του χωριού και τον Φωτισμό στα σπίτια των κατοίκων, μαζεύονταν αρκετά χρήματα που έδιναν οι άνθρωποι στον ιερέα. Ποτέ δεν κράτησε κάτι, όλα τα χρήματα πήγαιναν στο έργο και, όταν ολοκληρώθηκε, για το τραπέζι του Αγίου Αντωνίου και το τραπέζι της ΑΓΑΠΗΣ, που γινόταν μετά τη Δεύτερη Ανάσταση την Κυριακή του Πάσχα και συμμετείχε όλο το χωριό.
Αφού τελείωσε το κτήριο, το εξόπλισε και το παρέδωσε έτοιμο να χρησιμοποιηθεί από το κοινωνικό σύνολο ΔΩΡΕΑΝ.
Έφτιαξε και ολοκλήρωσε το καμπαναριό στην είσοδο του Ναού του Αγίου Αντωνίου, και εξόπλισε τον ναό με μεγαφωνική εγκατάσταση.
Ο Παπαγιάννης, παράλληλα με το εκκλησιαστικό έργο και την ενασχόλησή του, ήταν μπροστάρης στην αντιμετώπιση προβλημάτων της καθημερινότητας. Το Γυμνάσιο σε αυτόν οφείλεται κατά μεγάλο μέρος: πήγε στην Αθήνα με τον δάσκαλο Δημήτρη Γαρεφαλάκη και με τον Μικελάκη Γεώργιο και κατάφεραν να πάρουν την άδεια λειτουργίας. Επιστάτησε, κτίστηκε και εξοπλίστηκε σε 57 ημέρες με χρήματα των Σκινιανών και μόνο.
Ήταν μπροστάρης στην Αναγέννηση του Γεωργικού Συνεταιρισμού, που είχε διαλυθεί στα χρόνια της Δικτατορίας. Με τη δημιουργία καταστήματος ζωοτροφών, γεωργικών φαρμάκων, καθώς και την ίδρυση σούπερ-μάρκετ με φτηνές τιμές στα εμπορεύματα.
Πρωταγωνιστής μαζί με τον πρόεδρο Λάμπρο Ζερβάκη για τη δημιουργία λιμνοδεξαμενής 550.000 κυβικών μέτρων νερού για άρδευση από τον υπουργό Γεωργίας, Γεώργιο Μωραΐτη, που το εγκαινίασε.
Διέκοψε την ομιλία του πρωθυπουργού στο Αρκαλοχώρι, λέγοντάς του: «Το νερό το έχουμε, δίκτυα να ποτίζουμε δεν έχουμε και ξεραίνονται τα μουρέλα».
Ο πρωθυπουργός ρώτησε τι είναι τα μουρέλα, του είπαν και έδωσε εντολή στον περιφερειάρχη να ενταχθεί ως έργο προτεραιότητας.
Ο Μανόλης Θεοδοσάκης αναστοράται: «Πηγαίναμε να αγοράσουμε κερί και φορτώναμε στην επιστροφή τα πράγματα του Συνεταιρισμού με το αυτοκίνητό του και δεν πήρε ποτέ ούτε μία δραχμή, ούτε και για τη βενζίνη.
Κατηγορήθηκε από 2-3 χωριανούς ανταγωνιστές του Συνεταιρισμού και τον κατήγγειλαν για παράνομη μεταφορά, πήγε κατηγορούμενος στο δικαστήριο, όπου αθωώθηκε μετ’ επαίνων, καθώς 167 χωριανοί υπέγραψαν κατάσταση υπέρ του ιερέα και την έστειλαν στον Μητροπολίτη».
Αγκάλιασε τα παιδιά του χωριού και δημιούργησε το κατηχητικό σχολείο, που λειτουργούσε κάθε Κυριακή μετά την εκκλησία.
Η Μαρία Γαλανάκη, μεταξύ άλλων, αναφέρει:
«Ακόμα ηχούν στα αφτιά μου τα διδάγματα του κατηχητικού, οι ωραίες συζητήσεις που κάναμε, αυτά τα υπέροχα τραγούδια που πολλές γενιές Σκινιανών γαλουχήθηκαν και μας έκαναν να αγαπήσωμεν τον Χριστό και την Υπερευλογημένη Μάνα, γλυκιά μάνα Παναγία. Όπως τους αγαπούσαν και τα παιδιά της Γαλιλαίας. Τα τραγούδια μας παρακινούσαν για τη νίκη, να ’ρθουμε κοντά στον Χριστό, τον μόνο Οδηγό.
Το Πάσχα στον Σκινιά είναι ταυτισμένο με τη γλυκιά σου φωνή. Πώς να ψάλλουμε με διαφορετικό ήχο τα Εγκώμια, αφού έχει περάσει στο DNA μας η μελωδία που εσύ μας εδίδαξες.
Τόσα παιδιά που ανεχόσουν στο Ιερό, ντύνοντας τα παιδάκια και κάνοντάς τα να νιώθουν σπουδαία και απαραίτητα στην εκκλησία.
Αγαπήσαμε την εκκλησία χάρη σε εσένα Παπαγιάννη».
Η Μαρία Χαλαμπαλάκη επισημαίνει: «Θυμάμαι θα ήμουν 9 χρονών παιδί ακόμα, όταν πρωτοήρθα στον πνευματικό μου πατέρα, και μπροστά στην Ωραία Πύλη να μου δίνει συμβουλές στο πώς να γίνω καλό παιδί, μία καλή αδελφή, μία καλή κόρη, ένας καλός άνθρωπος με καθαρή ψυχή».
Τα μαθήματα όμως είχαν αποτελέσματα: εκτός από την αγάπη προς την εκκλησία, τρία παιδιά είναι σήμερα ιερείς και πάνω από δέκα πολύ καλοί ψάλτες.
Ο Μητροπολίτης Αρκαλοχωρίου, Καστελίου και Βιάννου αναφέρει για τη γνωριμία του: «Όταν ήρθα στο Αρκαλοχώρι, ο φίλος μου ο Γιάννης Προεστάκης με προέτρεψε να επισκεφτώ το χωριό για να γνωρίσω ένα ξεχωριστό παπά, που δε σταματά να ενεργεί με όλες του τις δυνάμεις για το καλό της εκκλησίας και των ενοριτών του. Έτσι γνωρίστηκα με τον Παπαγιάννη και επιβεβαιώθηκαν όλα τα καλά λόγια που είχα ακούσει και διαπίστωσα με τα μάτια μου το μέγεθος του επιτελεσθέντος έργου του».
Όλο αυτό το έργο έγινε σε συνεργασία με τους συνεργάτες του, που ήταν οι εξής: Μανόλης Πανακάκης, Ζαχαρίας Μιζεράκης, Ζαχαρίας Γαλανάκης, Νικόλαος Τσαγκαράκης, Γρηγόρης Χανιαλάκης, Δημήτρης Σηφάκης, Δημήτριος Χατζηγιαννάκης, Ζαχαρίας Ζερβάκης, Αντώνης Ζαμπουλάκης, Μανόλης και Γεώργιος Στραταντωνάκης, Μιχαήλ Καρπαθιωτάκης, Εμμανουήλ Γαλανάκης, Φίλιππος Ζερβάκης, Μανόλης Καραμανωλάκης, Γεώργιος Πετράκης, Γιάννης Ζαμπουλάκης και Εμμανουήλ Θεοδοσάκης.
Επίσης, συμμετείχαν στο Φιλόπτωχο: Μαρία και Σοφία Ζερβονικολή, Χρυσούλα Γαρεφαλάκη-Παπαδάκη, Ειρήνη Χατζηγιάννη-Παπαδάκη, Ειρήνη Σακαβάλη-Παπαδάκη, Παρασκιώ Παναγοπούλου, Ρούλα Γαλανάκη-Πανακάκη και Ιωάννα Καραβαλάκη.
Η Μαρία Θεοδοσάκη όλα τα χρόνια φρόντιζε αφιλοκερδώς την καθαριότητα του ναού.
Ιεροψάλτες όλα τα χρόνια αφιλοκερδώς ήταν οι: Εμμανουήλ Προεστάκης και Ζαχαρίας Γαλανάκης.
Αντώνης Βγόντζας: «Τον χρειάζεται το χωριό, είναι παρών στις μεγάλες λύπες και χαρές»
Στη “Νέα Κρήτη” Ο Αντώνης Βγόντζας έγραψε: «Ο Παπαγιάννης με εντυπωσίασε χωρίς να είναι ο ίδιος εντυπωσιακός. Από εργάτης στο κτίσιμο του μοναστηριού της Καλυβιανής. Χρόνια τα πρώτα σε γειτονικό χωριό και όλα τα άλλα στο χωριό των Πατέρων του, τον Σκινιά.
Τον χρειάζεται το χωριό, είναι παρών στις μεγάλες λύπες και χαρές. Αυτές που λιγόστεψαν. Παρών στην καθημερινότητα της ζωής του χωριού. Σε όλα τα μυστήρια της εκκλησίας, σε όλες τις ξεχωριστές ανάγκες των χωριανών. Άλλωστε, υπάρχουν και τόσοι καημοί.
Ο Παπαγιάννης δε νοιάζεται, δεν τον αφορά η μεγάλη ιστορία. Θέλει να μείνει στις καρδιές και τις ψυχές των χωριανών του όπως πραγματικά ήταν και παραμένει. Ευσεβής, χρήσιμος και λεβέντης. Σαν εσένα χρειαζόμαστε και κυρίως η ψυχή μας».
Μετά τον θάνατο του ίδιου και της πρεσβυτέρας, όλα τα εκκλησιαστικά αντικείμενα και όλα τα ιερά κειμήλια, άμφια, πετραχήλι, ο σταυρός του, με χρήματα της οικογένειας, σε συνεργασία με τον π. Μιχάλη Παπαϊωάνου, δημιουργήθηκε Εκκλησιαστικό Μουσείο στο όνομα Αθηνά Παπαδάκη και τοποθετήθηκαν στον πρόναο της εκκλησίας.
