Στην Ελλάδα όλοι έχουμε σχηματίσει μια άποψη για τον Αλέξη Τσίπρα, o οποίος δεν είναι χθεσινός, είναι στην πολιτική επικαιρότητα μια 20ετία, διετέλεσε πρωθυπουργός, επικεφαλής της αξιωματικής αντιπολίτευσης, τον ξέρουμε ρε παιδί μου, δεν περιμένουμε να τον μάθουμε από το βιβλίο του, ούτε από την “αγιογραφία” του, που “χτίζεται” σιγά-σιγά μέσα από τα media (μερίδα των συστημικών media), που την εποχή της “πρώτη φορά Αριστερά” τον πολεμούσαν λυσσαλέα, αλλά πλέον... τον έχουν αγκαλιάσει και τον σπρώχνουν ως εναλλακτική στον Μητσοτάκη.
Ο Αλέξης Τσίπρας ξεκίνησε ως “οραματιστής”, ως ο νταουλιέρης που θα βαρά τον ρυθμό στον οποίο θα χορεύουν οι αγορές, ως ο επαναστάτης που θα σκίσει τα μνημόνια... και κατέληξε συμβιβασμένος, ηττημένος και συστημικός.
Κάποιος μπορεί να το βλέπει διαφορετικά, αλλά όπως το βλέπω εγώ, ο τρόπος που πολιτεύτηκε έδειχνε απλά ότι... αδημονούσε να συμβιβαστεί. Να “τα βρει” με τους Ευρωπαίους, να τον αποδεχτούν και να κάνουν παιχνίδι μαζί του. Και όχι μόνο τους Ευρωπαίους, βεβαίως. Και την εγχώρια αστική τάξη, που επίσης τον αντιμετώπισε ανοιχτά εχθρικά, ως μεγάλη απειλή για τα συμφέροντά της. Μόνο μια πολύ μικρή μερίδα αυτής τον στήριξε (ελάχιστοι και “δεύτεροι”, οι μεγάλοι και ισχυροί στήριζαν χέρια-πόδια Νέα Δημοκρατία και... τρόικα).
Ωστόσο, αυτό στην πορεία... άλλαξε.
Διά πυρός και σιδήρου
Η μετάλλαξη του Αλέξη Τσίπρα από “νταουλιέρη” σε “υπεύθυνο πολιτικό, που αναγνωρίζει τις πλάνες της νιότης του” (sic!) χρειάστηκε κάποια... στάδια. Το 2019 η αξιοπρεπής ήττα από τη Ν.Δ. ήταν δείγμα ότι... ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Τσίπρας “είναι ακόμη εδώ”. Ωστόσο, οι προσεκτικοί άρχισαν να βλέπουν τα σημάδια, κατανοώντας ότι στην αγωνία του να τον “παίξουν” οι ισχυροί οικονομικοί παράγοντες του τόπου, ο Τσίπρας άρχισε να κάνει τόσες πολλές στροφές, που φαινόταν σαν... να περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του.
Μετά την ήττα του 2019, είδαμε διάφορους, όχι απλώς τους “μοιραίους πασόκους” που είχαν γίνει “της προσκολλήσεως” από το 2012-13, όταν άρχισε να φαίνεται ότι το ΠΑΣΟΚ πνέει τα λοίσθια και ο ΣΥΡΙΖΑ έχει στόχο την εξουσία, να παίρνουν θέση γύρω από τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ. Διάφορους “φυτευτούς” με θητεία στις αυλές των μεγάλων οικονομικών παραγόντων του τόπου, οι οποίοι έγιναν εν μία νυκτί σύμβουλοι του Τσίπρα και άρχισαν να “ψιθυρίζουν στο αφτί του” αυτά που τους είχαν υπαγορεύσει τα αφεντικά τους.
Ένας από αυτούς τους ψιθυριστές/φυτευτούς των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων ήταν εκείνος που είχε τη φαεινή έμπνευση να στρέψει τον ΣΥΡΙΖΑ προς τη “μεσαία τάξη” και τους ελεύθερους επαγγελματίες, εγκαταλείποντας την εκλογική του βάση, που ήταν οι μισθωτοί του ιδιωτικού τομέα, μια στροφή μοιραία, που οδήγησε στις δύο εκλογικές συντριβές στις διαδοχικές εκλογικές αναμετρήσεις του 2023.
Ο Τσίπρας δε δείχνει να έχει “μάθει” από αυτό το κολοσσιαίο σφάλμα, αφού το ίδιο πρόσωπο βρίσκεται και τώρα μεταξύ εκείνων που τον συμβουλεύουν και χαράσσουν τη στρατηγική για την πολιτική κίνηση που βρίσκεται υπό δημιουργία.
Η αλήθεια είναι ότι το συλλήβδην “άδειασμα” των κυριότερων στελεχών της ΠΦΑ είναι άλλη μία “ομολογία ενοχής” και “δήλωση νομιμοφροσύνης” του Τσίπρα
Μετά τις δύο ήττες, ο Αλέξης δεν έχασε καιρό: απασφάλισε τη “χειροβομβίδα Κασσελάκης”, την οποία ο ίδιος είχε καλωσορίσει στο κόμμα την περίοδο που προσπαθούσε να κερδίσει την εύνοια των μεγάλων συμφερόντων και της αμερικανικής Πρεσβείας και άρχισε να... κάνει τα δικά του. Να δραστηριοποιείται εκτός κύριας πολιτικής σκηνής, μαζεύοντας “γαλόνια” από τα ίδια συμφέροντα που είχαν πολεμήσει λυσσαλέα την “ΠΦΑ” και χτίζοντας συμμαχίες, με τις κατάλληλες... διαβεβαιώσεις. Ότι αυτή τη φορά θα είναι εξαρχής “καλό παιδί” και δε θα χρειαστεί να περάσει διά πυρός και σιδήρου για να οδηγηθεί στη συνθηκολόγηση - θα μπει στην “αρένα” συνθηκολογημένος κι έτοιμος για όλα!
Το βιβλίο αποκαλύπτει
Αν και κάποιοι πρώην (και... μελλοντικοί;) σύντροφοί του στον ΣΥΡΙΖΑ το θεωρούν “τακτικισμό επιπέδου Λένιν” (ναι, στον λόγο μου, έτσι μου το περιέγραψαν!), η αλήθεια είναι ότι το συλλήβδην “άδειασμα” των κυριότερων στελεχών της ΠΦΑ είναι άλλη μία “ομολογία ενοχής” και “δήλωση νομιμοφροσύνης” του Τσίπρα.
Στην αγωνία του να ακολουθήσει τα χνάρια του ειδώλου του, του Ανδρέα Παπανδρέου (ο οποίος, με όχημα ένα λαϊκιστικό, σοσιαλδημοκρατικό κόμμα, κατόρθωσε να αναγκάσει την αστική τάξη της χώρας να συνθηκολογήσει μαζί του και τελικά να καταλήξει να τον στηρίζει, ενώ πολέμησε την άνοδό του στην εξουσία), ο Αλέξης Τσίπρας για μία ακόμη φορά... τα δίνει όλα.
Βεβαίως το είδωλό του κατόρθωσε να επιβάλλει την ύπαρξή του στην αστική τάξη της Ελλάδας διά της ισχύος και όχι... δίνοντας γη και ύδωρ. Της έδωσε κάμποσα, αλλά πάντα ήταν μια σχέση περίπλοκη με πολλά πάρε-δώσε και από τις δύο πλευρές. Δεν... υπέγραφε δηλώσεις νομιμοφροσύνης, ούτε έριχνε στα... θηρία τους συνεργάτες του για να εξασφαλίσει την εύνοια των μεγάλων συμφερόντων. Ή μάλλον... το έκανε και αυτό, έριξε κάμποσους στα “θηρία”, αλλά... πάντα σε ένα πλαίσιο συγκεκριμένης στρατηγικής.
Βεβαίως, άλλη η εποχή του Ανδρέα, τότε δεν είχε επικρατήσει ο νεοφιλελευθερισμός και υπήρχαν περιθώρια ελιγμών. Σήμερα... There Is No Alternative, που λέει και η θατσερική ρήση που υιοθετήθηκε απ’ όλους τους κήνσορες της νεοφιλελεύθερης ορθοδοξίας.
Και έτσι ο Αλέξης έφτασε ακόμη και να... ζητήσει συγνώμη από τη Μαρέβα, γιατί... τόλμησε να φέρει στην πολιτική αντιπαράθεση το “πόθεν έσχες” της.
Πολύ θα ήθελα να πω ότι «δεν το περίμενα αυτό από τον Αλέξη», αλλά... σόρι, ήταν το αναμενόμενο επόμενο βήμα.
Οι επόμενες κινήσεις - Το μέλλον του πολιτικού Αλέξη Τσίπρα
Οι κινήσεις του πρώην πρωθυπουργού τον τελευταίο χρόνο οδηγούν σε μία κλιμάκωση που είναι η δημιουργία μιας πολιτικής κίνησης με τον ίδιο επικεφαλής. Αυτό λέει η λογική και... όλα τα σενάρια που κυκλοφορούν. Ωστόσο, το πώς ακριβώς θα υλοποιηθεί αυτό, μένει να το δούμε. Διότι αυτή τη στιγμή φαίνεται ότι υπάρχουν “ώτα ευήκοα” στον χώρο τόσο του ΣΥΡΙΖΑ όσο και των διασπάσεών του, που μπορούν να δεχτούν την “ομπρέλα Τσίπρα”, ωστόσο, πέραν των πρώην συντρόφων του, δε φαίνεται ακόμη να έχει δημιουργηθεί “κάτι”. Βεβαίως σε περίπτωση που ο Τσίπρας ακολουθήσει μια “ορθόδοξη” μεθοδολογία και διαδικασία, προφανώς και θα δούμε στη συνέχεια τέτοιου είδους απολήξεις σε όμορους πολιτικούς χώρους, ωστόσο φρονώ ότι καθώς “καίγεται” να δώσει εχέγγυα περί εγκατάλειψης της “αριστερής” θεωρίας και πράξης, πρέπει να περιμένουμε και κάποιες εκπλήξεις στο μελλοντικό σχήμα.
Το πώς θα υλοποιηθεί αυτό το σχήμα, είπαμε, ακόμη μένει να το δούμε. Ωστόσο, ο Αλέξης Τσίπρας προβάλλεται από πολλές πλευρές (και φαίνεται ότι πείθει αρκετούς) ότι είναι η “μόνη εναλλακτική στον Μητσοτάκη, που έχει ελπίδες να τον νικήσει”. Αυτή η ρητορική προωθείται από κάποιες παραφυάδες του συστήματος, που προωθούν την “εναλλακτική Τσίπρα” και μάλιστα εμφανίζονται σε χώρους-έκπληξη.
Καθώς όμως τίποτε επίσημο δεν έχει ειπωθεί είτε από τον Τσίπρα είτε από ανθρώπους που θεωρούνται “δικοί του”, δεν μπορούμε να γνωρίζουμε το επόμενο βήμα και πώς αυτό θα υλοποιηθεί.
