Ομολογουμένως, το πολιτικό γεγονός του μήνα, μπορεί και ένα από τα σημαντικότερα του έτους, είναι η έκδοση του βιβλίου του πρώην πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα με τίτλο “Ιθάκη”, στο οποίο περιγράφονται όλα όσα έγιναν την κρίσιμη περίοδο διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ το 2015-2019, αλλά και όσα προηγήθηκαν από τότε που ο κ. Τσίπρας ανέλαβε το ηνία του κόμματος μέχρι και την παραίτησή του το 2023, έπειτα από την ήττα στις εθνικές εκλογές από τη Ν.Δ.
Από τον θόρυβο που έχει προκαλέσει στο πολιτικό σκηνικό μέχρι το τεράστιο ενδιαφέρον του κόσμου να προμηθευτεί το βιβλίο, προκειμένου να μάθει τι ακριβώς συνέβη σε μία από τις πιο κρίσιμες στιγμές της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας από την οπτική του βασικού της πρωταγωνιστή, θεωρώ ότι ο κ. Τσίπρας ως προς αυτό πέτυχε τον αρχικό του σκοπό.
Τα τελευταία χρόνια, ειδικότερα έπειτα από την αποχώρηση του πρώην πρωθυπουργού από τον ΣΥΡΙΖΑ, οι πάντες μιλούσαν για τον Τσίπρα, πολιτικοί αντίπαλοι και πρώην σύντροφοί του, εκτός από τον ίδιο. Η Ν.Δ., παρότι κυβερνά από το 2019, εξακολουθεί, χρησιμοποιώντας τα επικοινωνιακά της εργαλεία, να παρουσιάζει τη διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ως μία σκοτεινή περίοδο. Εύλογο ως προς ένα βαθμό, καθώς όλες οι κυβερνήσεις κατά την πάγια τακτική τους φροντίζουν να τα ρίξουν στους προηγούμενους, δικαιολογώντας εν μέρει τη δική τους αποτυχία.
Πρώην στελέχη του ΣΥΡΖΑ, πολλά από τα οποία σήμερα ηγούνται κομματικών σχηματισμών, έκαναν και εξακολουθούν να κάνουν καριέρα, αφενός εισπράττοντας τη συμμετοχή τους στην τότε κυβέρνηση του 2015, αφετέρου εμφανίζοντας τον Τσίπρα ως μία προδοτική μορφή, που “πάτησε” ιδέες και αξίες της Αριστεράς, τις οποίες εκείνοι μάχονται να διαφυλάξουν από το μιαρό στοιχείο.
Και βεβαίως δεν πρέπει να εξαιρέσουμε από την εξίσωση το ΠΑΣΟΚ, που έχασε από το 2012 το μεγαλύτερο μέρος της εκλογικής του δύναμης, το οποίο δόθηκε κληρονομιά στον ΣΥΡΙΖΑ και σήμερα φιλοδοξεί, χωρίς έως τώρα με βάση τα δημοσκοπικά ευρήματα να το κατορθώσει, να γίνει ξανά ο βασικός πόλος στον χώρο της κεντροαριστεράς.
Όλοι εξέφρασαν και συνεχίζουν να εκφράζουν τη γνώμη τους για το φαινόμενο Τσίπρα. Ήρθε η στιγμή να μιλήσει και άμεσα ενδιαφερόμενος. Ο τρόπος που επέλεξε να το κάνει θεωρείται πρωτοποριακός για τα ελληνικά πολιτικά δεδομένα, καθώς η πολιτική σκηνή στη χώρα μας εδώ και πολλές δεκαετίες φρόντιζε να κρύβει κάτω από το χαλί τις εξελίξεις, λειτουργώντας με πάρα πολύ παρασκήνιο και αφήνοντας στην άγνοια τον ελληνικό λαό.
Ο Τσίπρας είπε να καινοτομήσει, να ρίξει φως στην πολιτική σκηνή της χώρας μας, να κατεβάσει το προσωπείο των βασικών συντελεστών της, και όχι μόνο. Και απ’ ό,τι βλέπουμε από το τεράστιο ενδιαφέρον του κόσμου να προμηθευτεί το βιβλίο από την πρώτη μέρα δημοσίευσής του, φαίνεται ότι έπραξε σωστά. Προφανώς, δεν μπορεί να θεωρηθεί η καταγραφή αντικειμενική στην ολότητά της, αφού τα γεγονότα περιγράφονται από το πώς τα έζησε και τα εισέπραξε ένα συγκεκριμένο πρόσωπο, όμως και πάλι δεν μπορούμε να μην παραδεχτούμε ότι ένας σύγχρονος πολιτικός έρχεται και λέει στην κοινωνία «ελάτε να σας δείξω την αλήθεια μου, να σας πω τι συμβαίνει στα κέντρα λήψης αποφάσεων, τι γίνεται πίσω από τις κλειστές πόρτες».
Το έχει τολμήσει έως τώρα κανείς; Η απάντηση είναι όχι. Οι αποφάσεις για το μέλλον του λαού εξακολουθούν να παίρνονται εν κρυπτώ. Ο Τσίπρας είπε να αλλάξει αυτή την τακτική και ως προς αυτό πιστεύω ότι θα βγει κερδισμένος. Τώρα, όσον αφορά στις αναφορές του σε πολιτικά πρόσωπα, θα συμφωνήσω ότι ένας από τους στόχους του πρώην πρωθυπουργού είναι να κλείσει τους λογαριασμούς του με το παρελθόν, ανοίγοντας ένα καινούργιο κεφαλαίο με τον σχηματισμό ενός νέου πολιτικού φορέα, ο οποίος, όπως αναφέρουν οι πληροφορίες, θα δούμε να παίρνει “σάρκα και οστά” τους επόμενους μήνες.
Επειδή, όμως, κάποιοι θα υποστηρίξουν ότι ο Τσίπρας στέκεται εκδικητικά απέναντι σε πολιτικούς του αντιπάλους, ότι βλέπουμε ένα είδος εμπάθειας, θα πω ότι τα προσωπικά πάθη είναι ανθρώπινα και δεν εξαιρείται κανείς από τον κανόνα, είτε είναι απλός πολίτης είτε πρωθυπουργός. Ωστόσο, δε σας ενδιαφέρει να μάθετε πώς λειτουργούν όλοι εκείνοι που με την ψήφο μας τους εμπιστευόμαστε τις τύχες της χώρας;
Εμένα πάντως με ενδιαφέρει πάρα πολύ και πολλούς άλλους ανάμεσά μας. Άρα, και ως προς αυτό ο κ. Τσίπρας έπεσε μέσα.
Τέλος, σχετικά με εκείνους που υποστηρίζουν ότι δεν πρόκειται να διαβάσουν το βιβλίο Τσίπρα, στολίζοντας τον πρώην πρωθυπουργό με διάφορα κοσμητικά επίθετα, θα τους συμβουλεύσω να παραμείνουν στην άγνοιά τους αφού το επιθυμούν. Είναι αναντίρρητο δικαίωμά τους να πιστεύουν ό,τι θέλουν. Για εκείνους ο Τσίπρας είναι προδότης, όπως γράφουν στα σόσιαλ μίντια. Εγώ πάντως το βιβλίο θα το αγοράσω, γιατί θέλω να σχηματίσω άποψη για το τι έγινε σε μία από τις δυσκολότερες στιγμές της πρόσφατης ιστορίας της πατρίδας μας και τι έπραξαν όσοι βρέθηκαν σε θέσεις ευθύνης εκείνη την περίοδο. Αλλά θα το πάρω και για έναν ακόμη λόγο, για να δω την “προσωπική αλήθεια” ενός ανθρώπου που πολεμήθηκε και δέχτηκε τόση “λάσπη” από εχθρούς και “φίλους” όσο κανένας άλλος.
