Πενήντα και πλέον χρόνια. Μισός αιώνας. Κι όμως, υπάρχουν σχέσεις που δε μετριούνται με ρολόγια, ούτε με ημερολόγια. Υπάρχουν δεσμοί που μένουν χαραγμένοι στην καρδιά, όσο κι αν αλλάξουν οι εποχές, τα πρόσωπα, οι ζωές. Είναι σχέσεις που δεν ξεθωριάζουν, όσα χρόνια κι αν περάσουν.
Οι συμμαθητές του 23ου Δημοτικού Σχολείου Πατελών απέδειξαν πως ο χρόνος δεν μπορεί να σβήσει τις μνήμες που γεννήθηκαν στα πρώτα θρανία της ζωής. Σε δύσκολα χρόνια, τότε που τους μοίραζαν το γάλα, το τυρί και άλλα βασικά είδη. Μετά από δεκαετίες ξαναβρέθηκαν γύρω από ένα τραπέζι εστιατορίου στο Ηράκλειο. Δεν ήταν απλώς ένα reunion. Ήταν ένα ραντεβού ζωής.
Μια τυχαία συνάντηση συμμαθητών άναψε τη “σπίθα”. Ο ένας ειδοποίησε τον άλλο και, όπως παλιά, βρέθηκαν όλοι μαζί. Συγκινημένοι και χαρούμενοι, θυμήθηκαν τα παλιά, την τάξη, τους συμμαθητές και τους δασκάλους. Ήταν σαν να ξαναμπήκαν στην αίθουσα μετά από διακοπές.
Τα χρόνια πέρασαν, όμως ουσιαστικά δεν άλλαξαν. Είναι παιδιά στην ψυχή και στην καρδιά. Τα γκρίζα μαλλιά και οι ρυτίδες απλώς υπενθυμίζουν ότι μεγάλωσαν. Τα αστεία φώτισαν τα πρόσωπά τους, η ψυχή τους παραμένει αγνή. Όταν κοιτάζεις τα πρόσωπά τους, βλέπεις την αθωότητα που τους διαμόρφωσε. Τον ήχο του κουδουνιού, τη μυρωδιά της κιμωλίας, τις σχολικές στολές, τα παιχνίδια στο προαύλιο.
Αυτά τα πρόσωπα είναι ο καθρέφτης μιας άλλης εποχής. Όλα τότε ήταν απλά και αληθινά. Σήμερα μοιάζουν μακρινά - σχεδόν απίστευτα για τη σύγχρονη εποχή των ψηφιακών σχέσεων. Ίσως και λίγο ψεύτικων. Τέτοιες συναντήσεις αποκτούν ιδιαίτερη αξία για όσους συμμαθητές μοιράστηκαν τα παιδικά τους χρόνια.
Η ζωή δεν είναι μόνο το τώρα, αλλά και όλα όσα κουβαλάμε από μικρή ηλικία έως σήμερα.
Ο Μιχάλης, ο αγαπημένος τους συμμαθητής, ήρθε από την Αγγλία. Πηγαινοέρχεται πάνω από 10 χρόνια στην Κρήτη και, όπως πάντα, ήταν η ψυχή της παρέας - ο καλαμπουρτζής τους, με τα αστεία και τα “θεατρικά” του. Ήταν εκείνος που κατάφερε να φέρει και πάλι το γέλιο και τη ζωντάνια στα πρόσωπα όλων.
Το Viber τούς έφερε πιο κοντά τα τελευταία χρόνια. Η τεχνολογία μπήκε για τα καλά στη ζωή τους και τους βοήθησε να μείνουν ενωμένοι, να οργανώσουν τη συνάντηση και να επικοινωνούν καθημερινά, όπως τότε που αντάλλασσαν σημειώματα στα θρανία.
Δεν έχει σημασία ποιος πέτυχε περισσότερο, αλλά ποιος άντεξε τις δυσκολίες της ζωής και της υγείας. Γιατί ορισμένοι έφυγαν πια από κοντά τους. Αυτό που μετρά είναι ότι, μετά από μισό αιώνα, οι δρόμοι τους ξανασμίγουν - γιατί το θέλησαν, το προσπάθησαν και το πέτυχαν.
Ένιωσαν και πάλι παιδιά. Σαν να μην πέρασε μια μέρα. Και ίσως αυτό να είναι το μυστικό της νεότητας: Να μπορείς να αναγνωρίζεις μέσα στους άλλους το παιδί που υπήρξες κάποτε.
Η συνάντηση των συμμαθητών του 23ου Δημοτικού Σχολείου Πατελών είναι κάτι πολύ περισσότερο από μια απλή ιστορία συγκίνησης. Είναι μια υπενθύμιση για όλους μας.
Να μη χαθούμε. Να στέλνουμε ένα μήνυμα - ότι υπάρχουμε, ότι είμαστε εδώ για να τα πούμε. Να ξαναβρεθούμε με ανθρώπους με τους οποίους κάποτε μοιραστήκαμε τα πιο αθώα χρόνια της ζωής μας. Να μοιραστούμε και να ξαναζήσουμε μοναδικές στιγμές. Γιατί η ζωή κάνει κύκλους.
Γιατί, στο τέλος της ημέρας, αυτό που μένει δεν είναι τι καταφέραμε και τι όχι, αλλά το συναίσθημα της αληθινής φιλίας. Η ικανότητα να συνεχίζεις μια συζήτηση από εκεί που την άφησες πριν από μισό αιώνα, με την ελπίδα να κρατήσει ακόμη περισσότερο, να αντέξει στον χρόνο.
Οι αναμνήσεις δε σβήνουν ποτέ. Αυτές θα συμπληρώσουν τις σελίδες της ζωής, όχι μόνο με τα τραπεζώματα, αλλά και με τις μικρές και μεγάλες αποδράσεις σε όμορφα τοπία της Κρήτης - και φυσικά με τον γαστρονομικό της πλούτο. Με αγάπη, μεράκι και πολλά αστεία.
Και τα γλέντια δε σταματούν εκεί. Θα συνεχιστούν μέσα στα λεωφορεία, καθ’ οδόν προς τις παραδοσιακές ταβέρνες, όπου το κέφι και ο χορός θα “χτυπήσουν κόκκινο”. Γιατί αυτά, τελικά, είναι που μένουν στη ζωή μας.
