Επαναλαμβάνομαι και δε μου αρέσει, αλλά πάλι μέσω του αθλητισμού, με τον οποίο οι δεσμοί μου - τα ’χουμε πει - είναι δυστυχώς σχεδόν ανύπαρκτοι, αναθάρρησε η ψυχή μου.
Την περασμένη Κυριακή, μετά από μία εβδομάδα βουτηγμένη ως τον λαιμό στη μαυρίλα της ειδησεογραφίας, με την Κρήτη, δικαίως και αδίκως, στο επίκεντρο, μου ήρθαν από το πουθενά, μέσα από τον Μαραθώνιο της Αθήνας, ιστορίες ανθρώπων με μια φαινομενικά προδιαγραμμένη πορεία, που άλλαξε, και μάλιστα ριζικά, απλά και μόνο επειδή το θέλησαν. Που είχαν ως βασικό αντίπαλο τον εαυτό τους και τον νίκησαν. Που λύγισαν μα δεν παρέδωσαν τα όπλα. Που έγιναν ο ορισμός του “όλα γίνονται, αρκεί να θες”. Που διένυσαν χιλιόμετρα ζωής... αλλιώς, επειδή μια σπίθα μέσα τους ήταν αρκετή για να κάνουν τη μεγάλη στροφή και να πυρπολήσουν το παρελθόν τους.
«Ήσουν πρεζάκιας και τώρα είσαι εδώ...»
«Ποτέ δεν είναι αργά. Για όλα υπάρχει η λύση», είπε το βράδυ της Κυριακής ο Παναγιώτης Καραΐσκος. Ο μεγάλος νικητής του φετινού Μαραθωνίου, που στα 37 του χρόνια μετρά τρεις συμμετοχές και δύο πρωτιές. Που στα 16 του, μέσα σε μία ώρα όπως έχει πει, από πρωταθλητής, έγινε χρήστης. Που ξεκίνησε με λίγο χασίς και δοκίμασε τα πάντα, για να φτάσει στην πρέζα. Που βυθίστηκε βαθιά στην “παραμύθα” και στην παρανομία για χάρη της. Που άγγιξε τον πάτο και τον θάνατο. Που μέχρι να ξεκόψει, μάτωσε. Που μέχρι να τα καταφέρει, έμπλεξε και κύλησε ξανά, αλλά δεν τα παράτησε. Που αφιέρωσε τη νίκη του στους γονείς του, που δεν ήταν στο Καλλιμάρμαρο, αλλά ήταν εκεί, όπως πάντα. Δίπλα του στα φωτεινά μονοπάτια της ζωής του, όπως δίπλα του παρέμειναν και στις πιο σκοτεινές διαδρομές του.
«Το μυαλό δίνει τις εντολές...»
«Γιατί δεν το πιστεύεις; Όλοι μπορούμε να το κάνουμε. Αρκεί να το θέλουμε». Η απάντηση του Πλούταρχου Πουρλιάκα, του γηραιότερου δρομέα της διοργάνωσης, που στα 89 του πέρασε για 13η φορά τη γραμμή του τερματισμού, δε σηκώνει κανένα περιθώριο αμφισβήτησης, με τον ίδιο να αποτελεί την τρανταχτή απόδειξη. Ένας συνταξιούχος γουναράς από την Καστοριά, που το 2010 έτυχε να βρεθεί στο Καλλιμάρμαρο ως θεατής και μαγεύτηκε. Και μπορεί ένας αγώνας δρόμου για την επιβίωση να ήταν ολόκληρη η ζωή του, μα εμπειρία δρομικών αποστάσεων δεν είχε ποτέ. Ξεκίνησε δειλά και χιλιόμετρο το χιλιόμετρο ξεπέρασε τον εαυτό του και συνεχίζει να τον ξεπερνά. Σε όσους ακατάπαυστα τον “βομβαρδίζουν” με τις κλισέ ερωτήσεις περί ηλικίας και μυστικών αντοχής, εκείνος απαντά πως «το μυαλό δίνει τις εντολές και τα πόδια ακολουθούν».
«Θα συνεχίσω...»
Περίπου στα μισά της διαδρομής, ο 67χρονος Ιωακείμ Υφαντίδης αισθάνθηκε να καταρρέει και ήταν έτοιμος να παραδώσει τα όπλα... Τι κι αν στο ενεργητικό του έχει πάνω από 40 συμμετοχές σε Μαραθώνιο. Αυτή τη φορά οι δυνάμεις του, σωματικά, τον εγκατάλειψαν άπειρες φορές, αλλά η ψυχή του όχι. Κάπου στο 32o χλμ. μια μητέρα με τα παιδιά της ήταν ο λόγος που κρατήθηκε όρθιος. «Θα συνεχίσω», είπε στον εαυτό του, που για ώρες “φλέρταρε” ξανά και ξανά με τη σκέψη να εγκαταλείψει τον αγώνα. Γι’ αυτά τα παιδιά που τον περίμεναν στο ύψος της Μεσογείου. Και συνέχισε. Και ήταν ο τελευταίος δρομέας που πέρασε τη γραμμή του τερματισμού, με το σώμα του εξουθενωμένο και κάθε του κύτταρο να φωνάζει «τα κατάφερα». Και αποθεώθηκε όσο και ο πρώτος και στο Καλλιμάρμαρο και μετά... Γιατί τερμάτισε για όσους δεν ξεκίνησαν ποτέ, όπως κάποιος χρήστης έγραψε σε κάποιο από τα κοινωνικά δίκτυα, όπου η ιστορία του έγινε viral μαζί με το μάθημα επιμονής που μας παρέδωσε.
Μαζί με τη συγκλονιστική ιστορία του Παναγιώτη, που το 2013, στον πρώτο του Μαραθώνιο, θυμάται στη διαδρομή να κλαίει και να λέει στον εαυτό του «ήσουν πρεζάκιας και τώρα είσαι εδώ και τρέχεις Μαραθώνιο».
«Δυσκολεύτηκα πολύ κι ακόμη δυσκολεύομαι», τον άκουσα να λέει ακόμη, σε μία από τις σχετικά λίγες συνεντεύξεις του, αναφερόμενος όχι μόνο στην απεξάρτηση, αλλά στις ανθρώπινες σχέσεις, στις παρέες, στα κορίτσια, στη νέα του ζωή. Αφότου έπαψε δηλαδή να είναι τελειωμένος, στιγματισμένος, καταδικασμένος από τις λάθος επιλογές του. Εύκολο δεν είναι, αλλά ούτε και αδύνατο. Από τα πιο απλά μέχρι τα πιο σύνθετα.
Ο λάθος δρόμος δεν είναι μονόδρομος, αλλά για να γίνει η αλλαγή και η υπέρβαση απαιτείται θέληση, στόχος, προσήλωση και αδιάκοπη προσπάθεια. Πόσο μαγικό πρέπει να είναι όμως να διαγράφεις κάθε κακή πτυχή του εαυτού σου και από το μηδέν να στέκεσαι αποφασιστικά στη γραμμή της επανεκκίνησης, ξεκινώντας να γράφεις την ιστορία της ζωής του σε καθαρές, ολόλευκες σελίδες...
