Η “Βουγονία” του Γιώργου Λάνθιμου είναι “καθρέφτης” μιας εποχής που νιώθει “πολιορκημένη”, όχι από ιπτάμενους δίσκους, αλλά από αβεβαιότητα, ανισότητα και πληροφοριακό χάος. Μοιάζει πραγματικά παράδοξο, αλλά η ανθρωπότητα σήμερα φαντάζει χαμένη, παρότι “βουτηγμένη” μέσα στη δεξαμενή της υστερικής πληροφόρησης.
Ωστόσο, αν η Δημοκρατία απειλείται, η οικονομία “συνθλίβει” και οικολογική απειλή πνίγει το μέλλον, τότε για κάποιους κάπου πρέπει να υπάρχει ένας θύτης. Αν δεν είναι εύκολο να κατονομαστεί ή να τον δείξουμε με το δάχτυλο, τότε σίγουρα θα είναι είτε αόρατος είτε μεταφυσικός. Εξωγήινος ή όχι, σημασία έχει ότι προσωποποιεί το αόριστο άγχος της κοινωνίας.
Ζούμε σε μια πολύβουη εποχή, με τραγική όμως - παράλληλα - απομόνωση. Άνθρωποι υπαρξιακά μόνοι, διαμορφώνουν ταυτότητα μέσα από αφηγήσεις που τους επιβεβαιώνουν και κάπως έτσι η συνωμοσία γίνεται ψυχικό καταφύγιο. Γιατί το χάος είναι δυσβάσταχτο, ενώ ο φόβος οικείο συναίσθημα.
Ο “αντι-ήρωας” σε μετωπική με τις “ελίτ”
Ο “αντι-ήρωας” δε θέλει να καταστρέψει, αλλά να σώσει. Για εκείνον είναι καλύτερο να πιστεύει κανείς πως πολεμά μια εξωγήινη εισβολή, παρά να παραδέχεται ότι ο κόσμος καταρρέει χωρίς δραματουργία.
Η ταινία μάς θυμίζει ότι η παράνοια δεν είναι - μόνο - “απόδραση” από την πραγματικότητα, αλλά κατά περιπτώσεις “απόδραση” από την “ασημαντότητα”.
Η οργή του “αντι-ήρωα” απέναντι στον “ισχυρό” επειδή συμβολίζει εκείνους οι οποίοι φαίνεται να αποφασίζουν για τις τύχες όλων πρέπει να βρει πάση θυσία αντίκρισμα. Πρέπει να αποδειχθεί ότι δεν είναι ο τρελός που αγανακτεί. Ότι έχει δίκιο να δυσπιστεί. Ότι κάπου μέσα στο δυστοπικό περιβάλλον που ζούμε, εκείνος βρήκε τον ένοχο.
Κάπως έτσι η κινηματογραφική οθόνη “αντανακλά” την ανάγκη του ανθρώπου να πρωταγωνιστήσει σε μια ιστορία που αξίζει να ειπωθεί, έστω κι αν πρέπει σε κάποιες περιπτώσεις να την εφεύρει.
