Τα τελευταία χρόνια, το αφήγημα της “πράσινης μετάβασης” και της απόλυτης απανθρακοποίησης αρχίζει να τρίζει. Τρεις πρόσφατες εξελίξεις αποδεικνύουν πως η ενεργειακή πραγματικότητα δεν υπακούει σε ιδεολογικά δόγματα, αλλά σε ανάγκες, συμφέροντα και - τελικά - στην κοινή λογική.
Πρώτη “κωλοτούμπα”: η Γερμανία και η πυρηνική ενέργεια
Μετά από δεκαετία φανατικής αποστροφής προς τα πυρηνικά, το Βερολίνο επιστρέφει στην πυρηνική τεχνολογία, αναγνωρίζοντας πως η εξάρτηση από το ρωσικό φυσικό αέριο και η υπερβολική πίστη στις ΑΠΕ αποδείχθηκαν αδιέξοδες. Η ιστορική αυτή στροφή αποκαλύπτει ότι η “κλιματική ορθοδοξία”, που οικοδομήθηκε μετά τη Φουκουσίμα, βασίστηκε περισσότερο σε πολιτικό πανικό και λιγότερο σε επιστημονική νηφαλιότητα.
Δεύτερη “κωλοτούμπα”: η Ευρώπη και ο ρεαλισμός του Κυριάκου Μητσοτάκη
Ο Έλληνας πρωθυπουργός, σε άρθρο του στους “Financial Times”, παραδέχτηκε πως η πράσινη μετάβαση δεν μπορεί να είναι αυτοσκοπός, όταν υπονομεύει βιομηχανία, απασχόληση και κοινωνική συνοχή. Μια καθυστερημένη, αλλά ειλικρινής παραδοχή ότι οι ενεργειακές πολιτικές της Ε.Ε. έφεραν ακρίβεια και παραγωγική αποδυνάμωση.
Τρίτη και πιο ηχηρή “κωλοτούμπα”: ο Bill Gates
Ένας από τους κύριους υποστηρικτές της κλιματικής ατζέντας, πλέον παραδέχεται ότι η “πράσινη πολιτική” χρειάζεται επαναπροσδιορισμό. Για όσους επιστήμονες λοιδορήθηκαν επειδή τόλμησαν να αμφισβητήσουν το αφήγημα, αυτή η μεταστροφή αποτελεί ηθική δικαίωση.
Η απόφαση-σταθμός για γεώτρηση της Exxon
Ως ψήφο εμπιστοσύνης για την Ελλάδα χαρακτηρίζουν πηγές του υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας τη συμφωνία που υπεγράφη ανάμεσα στην ExxonMobil, τη HelleniQ Upstream και την Energean Hellas για παραχώρηση ποσοστών συμμετοχής στο Block 2 στο Βορειοδυτικό Ιόνιο. Κάλλιο αργά παρά ποτέ θα πει κάποιος, αλλά κάποια στιγμή ορισμένοι θα πρέπει να απολογηθούν για την εγκληματική και αντεθνική στάση τους έναντι των εξορύξεων τα τελευταία χρόνια. Να αποδοθούν ευθύνες για τις αδικαιολόγητες καθυστερήσεις, οι οποίες είχαν ως αφετηρία διάφορα αλλόκοτα προσχήματα και ψευδοϊδεολογήματα.
Σε κάθε περίπτωση, το μάθημα είναι σαφές: όταν η πολιτική υπερβαίνει την επιστήμη και το χρήμα κατευθύνει τη ρητορική, το αποτέλεσμα είναι ενεργειακό χάος και κοινωνικό κόστος. Ίσως ήρθε η ώρα να σταματήσουμε να ακολουθούμε συνθήματα και να αρχίσουμε να ακολουθούμε τα δεδομένα - ή, όπως λέει το γνωστό ρητό, follow the money.
