Όταν ένα παιδί βλέπει στα social ή στην τηλεόραση κάποιον που του μοιάζει, τότε το μήνυμα είναι βαθιά ανθρώπινο.
Ποια είναι όμως η πραγματικότητα; Πρόκειται απλώς για επιδέξια εκδοχή του μάρκετινγκ ή όντως για μια “επανάσταση”; Μήπως εντέλει αυτή η διαφορετικότητα χρησιμοποιείται μόνο ως εργαλείο κατανάλωσης απλά και μόνο για να προκαλέσει συζήτηση και να αυξήσει τις πωλήσεις; Κοινώς “συμπερίληψη” που φορά τα καλά της για να πουλήσει ακριβά την εικόνα της ευαισθησίας.
Εδώ γεννάται ο προβληματισμός: Διότι ακριβώς οι ίδιες βιομηχανίες που προβάλλουν την έννοια της συμπερίληψης εξακολουθούν να βασίζονται σε πρότυπα ομορφιάς βουτηγμένα στα φίλτρα και τα ρετούς.
Το body positivity και το body perfection συνυπάρχουν στα ίδια brands.
Κολοσσοί της ομορφιάς χρησιμοποιούν γυναίκες 50+ ως πρόσωπα εκστρατειών, ενώ την ίδια στιγμή προωθούν προϊόντα anti aging, που ουσιαστικά “μάχονται” τη φυσική ωρίμανση.
Υπάρχει προϊόν γνωστό τοις πάσι το οποίο προωθεί την “αποδοχή κάθε σώματος”, αλλά ταυτόχρονα η μητρική εταιρεία στην οποία ανήκει λανσάρει λυσσαλέα προϊόντα και κρέμες αδυνατίσματος. Οι ίδιες εταιρείες οι οποίες μιλούν για αποδοχή του εαυτού ενισχύουν ταυτόχρονα την ανασφάλεια που λένε ότι πολεμούν.
Δηλαδή με λίγα λόγια, η γυναικά να αγαπήσει μεν τον εαυτό της, αλλά... όχι και πάρα πολύ.
Τελικά ίσως βρισκόμαστε στο μεταίχμιο. Αναμεσά δηλαδή στο επιφανειακό και την ουσιαστική πρόκληση.
Η πραγματικότητα βέβαια δεν είναι ασπρόμαυρη. Γιατί ακόμη κι αν αυτή η διαφορετικότητα λειτουργεί ως στρατηγική μάρκετινγκ, δημιουργεί αυτομάτως ένα μικρό χώρο αναγνώρισης που προηγουμένως δεν υπήρχε. Κερδίζουμε - έστω - το δικαίωμα στη συζήτηση για πρότυπα, επιλογές και ιστορίες που διαφορετικά θα τις έτρωγε το... μαύρο σκοτάδι.
