Η απαξίωση των εκπαιδευτικών, χωρίς στήριξη, εγκλωβισμένοι σε ένα επισφαλές πλαίσιο εργασίας, είναι εξόφθαλμη, όπως και η απουσία μακροπρόθεσμου σχεδιασμού. Προεκλογικές ανεδαφικές δεσμεύσεις αποτυπώνουν μια εικόνα παγιωμένης εγκατάλειψης και κρατικής σκόπιμης αδιαφορίας.
Εδώ όμως δε μιλάμε για αδυναμία, αλλά ξεκάθαρα για πολιτική επιλογή. Το κράτος δεν επενδύει στην εκπαίδευση, επενδύει στην άγνοια και είναι απλό. Όταν οι πολίτες δεν καλλιεργούν κριτική σκέψη, δεν ερευνούν, δεν αμφισβητούν, γίνονται ευκολότερα χειραγωγήσιμοι. Η επιφανειακή ενημέρωση, τα συνθήματα και τα “εύκολα” αφηγήματα, που “γαργαλούν” τα πιο χαμερπή ένστικτα, βρίσκουν γόνιμο έδαφος σε μια κοινωνία που χάνει την ικανότητα του στοχασμού.
Έτσι, η έλλειψη παιδείας μετατρέπεται ξεκάθαρα σε υπερόπλο για την εκάστοτε εξουσία: Πολίτες που δεν αντιδρούν, που αποδέχονται, που ξεχνούν, που σιωπούν. Κοινωνία σε καταστολή.
Η επιλογή του κράτους να μην επενδύει στη γνώση εξυπηρετεί επίσης ένα οικονομικό μοντέλο που στηρίζεται στην ανασφάλεια. Εργάτες χωρίς δικαιώματα, υπάλληλοι χωρίς φωνή, νέοι που δέχονται να εργαστούν “για την εμπειρία”, για όσο βολέψει, για όσο χρειαστεί. Ένας φαύλος κύκλος όπου η έλλειψη παιδείας τροφοδοτεί τη φτώχια και το αντίστροφο.
Η εκπαίδευση δεν είναι κόστος. Αποτελεί την πιο ουσιαστική μορφή επένδυσης γιατί μέσω της γνώσης κατακτά κανείς την ελευθερία. Μια κοινωνία που μορφώνεται μπορεί να ελέγχει, να απαιτεί και, γιατί όχι, να αλλάζει. Πώς μπορεί ένα κράτος να προοδεύσει όταν κατ’ ουσίαν υποτιμά το θεμέλιο της ύπαρξής του;
Μια ματιά στα στατιστικά αρκεί για να διαπιστώσει κανείς πως η χώρα μας είναι ουραγός στην Ευρώπη σε ό,τι αφορά τις δαπάνες για τη δημόσια εκπαίδευση. Η Ελλάδα έχει ανάγκη από στελεχωμένα σχολεία, έχει ανάγκη από εκπαίδευση που καλλιεργεί συνείδηση και όχι αποστήθιση. Από παιδεία που δεν περιορίζεται σε εξετάσεις και πτυχία, αλλά καλλιεργεί πολίτες με κρίση, ήθος και συμμετοχή. Χωρίς αυτό, κράτος δεν επιβιώνει.
Αλλά - είπαμε - είναι θέμα πολιτικής επιλογής.
