«Αν χρειαστεί, θα μεταβώ κι εγώ στα Βορίζια», είπε σε μία πολλά υποσχόμενη δήλωσή της η υπουργός Παιδείας, ξεδιπλώνοντας τον σχεδιασμό που κατ’ εντολή της δρομολογήθηκε με μία ειδική ομάδα παιδοψυχολόγων και κοινωνικών λειτουργών να καταφτάνει στην περιοχή για να στηρίξει τη σχολική κοινότητα. Ελαφρά τη καρδία προστέθηκε σε όσους δήθεν δρουν αποφασιστικά, με πρωτοβουλίες πάσης φύσεως και εκτάκτου ανάγκης στη σκιά των τραγικών γεγονότων.
Θέλησε να μας δείξει πως το δημόσιο ελληνικό σχολείο, που μοιράζεται όπως-όπως από δασκάλους μέχρι εξειδικευμένο προσωπικό και που δύο μήνες μετά το πρώτο σχολικό κουδούνι δεν έχει ακόμη καταφέρει να καλύψει τα κενά σε εκπαιδευτικούς, κινήθηκε με γρήγορα αντανακλαστικά μπροστά στην έκτακτη δύσκολη συνθήκη. Η ομάδα “κρούσης” της κ. Ζαχαράκη θα δώσει έμφαση στην παροχή ψυχολογικής πρώτης βοήθειας (Psychological First Aid), σύμφωνα με τα γραφόμενα των αθηναϊκών Μέσων Ενημέρωσης κι αν κριθεί αναγκαίο θα υπάρξει - λένε - διασύνδεση με υπηρεσίες μακροχρόνιας ψυχολογικής φροντίδας. Το πώς δε μας το ’πε...
Ο υπουργός Υγείας για τα Βορίζια δε μίλησε, αλλά το κατιτίς του το ’πραξε επίσης, καθότι σε χρόνο dt δημιουργήθηκε Υπηρεσία Ψυχολογικής Υποστήριξης για ενήλικες και παιδιά στο Κέντρο Υγείας Μοιρών. Για πόσο και το πώς επίσης δεν το μάθαμε... Εμείς, που γνωρίζουμε καλά πως οι ιατροπαιδαγωγικές υπηρεσίες μας είναι στο χείλος του γκρεμού μαζί με όλες τις υπόλοιπες δομές Ψυχικής Υγείας για γέρους, νέους και παιδιά. Που έχουμε χάσει το μέτρημα για τους λιγοστούς έως ανύπαρκτους παιδοψυχολόγους του Δημοσίου στο νησί.
«Εμείς πρέπει να είμαστε παρόντες και παρούσες», είπε ακόμη σε ίδιο εμφατικό τόνο η κ. Ζαχαράκη, αναφερόμενη στις σχολές γονέων που θα ριχτούν στη μάχη από το υπουργείο για να κλείσουν οι πληγές στα Βορίζια.
«Πρέπει να μιλήσουμε σοβαρά για το πώς θα αντιμετωπίσουμε το κρίσιμο ζήτημα που είναι οι αντιλήψεις που μεταφέρονται από γενιά σε γενιά στις περιοχές αυτές, για την κουλτούρα και την παιδεία αυτών των ανθρώπων», είπε, μεταξύ πολλών άλλων, από την πλευρά του και ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη για το μακελειό και τις προεκτάσεις του. Το πώς δεν το μάθαμε... Και κάπως έτσι έπραξαν το χρέος τους εκπρόσωποι της κυβέρνησης, αλλά και τοπικοί άρχοντες και παράγοντες, που οφείλουν να είναι παρόντες και αποτελεσματικοί στην πράξη, στην καθημερινότητα, στο πριν, το μετά και το πάντα και όχι με ανούσια λεκτικά “πυροτεχνήματα” όσο τα φωτά της δημοσιότητας παραμένουν εκτυφλωτικά ανοιχτά.
Με αοριστολογίες και μισόλογα ίσα για το θεαθήναι και ως συνοδευτικό στην απερίφραστη “εθιμοτυπική” καταδίκη τοποθετήθηκαν προσεχτικά και με καθυστέρηση και πάλι δήθεν για να καταλαγιάσει κάπως ο κουρνιαχτός, να ταφούν οι νεκροί και πάει λέγοντας... Όχι και πάλι, όχι όταν μέσα από τις πολιτικές τους διαχειρίζονται με καθοριστικό τρόπο τις ζωές μας και τύχες παιδιών. Το μέλλον μας δηλαδή. Το αύριό μας. Τη μόνη μας ελπίδα για οριστική ρήξη με κάθε κακή πτυχή του εαυτού μας και του τόπου μας.
