Η ραγδαία άνοδος της ακροδεξιάς στην Ευρώπη και σε ολόκληρο τον κόσμο και η μετατόπιση του πολιτικού φάσματος προς τα δεξιά είναι σαφώς μια πραγματικότητα. Δεν μπορούμε να την αρνηθούμε, συμβαίνει μπροστά στα μάτια μας και κάθε χρόνο είναι και χειρότερα, κάθε νέα δημοσκόπηση δείχνει πιο ανησυχητικά στοιχεία, κάθε εκλογική αναμέτρηση προσφέρει περισσότερους λόγους για συναγερμό.
Θα προσπαθήσουμε να προσεγγίσουμε εδώ το θέμα της ανόδου της ακροδεξιάς, με τρεις τρόπους.
Καταρχάς, θα δούμε τα δεδομένα. Πού κυβερνά η ακροδεξιά στην Ευρώπη και αλλού, πού βρίσκεται κοντά στην εξουσία, πώς εκπροσωπείται σε επίπεδο Ε.Ε. και ποια είναι η εικόνα των ανερχόμενων ακροδεξιών δυνάμεων στις χώρες εκτός Ε.Ε. που μας ενδιαφέρουν. Με μια ειδική αναφορά στον Ντόναλντ Τραμπ βεβαίως.
Στη συνέχεια θα δούμε τον τρόπο με τον οποίο πολιτεύεται η άκρα δεξιά. Τις θέσεις της, τη ρητορική της, τους χρηματοδότες της, όλα τα στοιχεία που πρέπει να γνωρίζετε. Μαζί βεβαίως με την προέλευση των κομμάτων αυτών και ποιος ακριβώς είναι ο ρόλος που καλούνται να παίξουν.
Τέλος, θα κάνουμε κάποιες εκτιμήσεις για την πορεία του κόσμου και πόσο κοντά θα βρεθούμε στην άβυσσο με τη στροφή προς τα δεξιά.
Η ακροδεξιά στην εξουσία ή κοντά σε αυτήν
Σήμερα, μία σειρά χωρών της “δημοκρατικής και φιλελεύθερης Δύσης” έχουν κυβερνήσεις περισσότερο ή λιγότερο ακροδεξιές. Στην Ευρώπη σχεδόν το 1/3 των χωρών έχουν κυβερνήσεις στις οποίες είτε κυβερνάνε ακροδεξιοί, είτε συγκυβερνούν, είτε στηρίζουν. Για την ακρίβεια, σε 4 χώρες της Ε.Ε., το Βέλγιο, την Ιταλία, την Τσεχία και την Ουγγαρία, ακροδεξιά κόμματα ασκούν εξουσία. Σε ακόμη τέσσερις χώρες-μέλη της Ε.Ε. - τη Βουλγαρία, τη Φινλανδία, την Κροατία και τη Σλοβακία - ακροδεξιά κόμματα συμμετέχουν σε κυβερνητικό συνασπισμό. Στην Ιταλία, ειδική περίπτωση, και τα δύο κόμματα του κυβερνητικού συνασπισμού είναι ακροδεξιά, αλλά ανήκουν σε διαφορετικές ομάδες της άκρας δεξιάς στο Ευρωκοινοβούλιο.
Ιδιαίτερη περίπτωση η Σουηδία, όπου το ακροδεξιό ECR στηρίζει την κυβέρνηση μειοψηφίας, δίχως να μετέχει σε αυτήν. Μέχρι πρόσφατα είχαμε στην Ολλανδία τη συμμετοχή του ακροδεξιού PVV του Γκεερτ Βίλντερς στην κυβέρνηση, αλλά ο συνασπισμός διαλύθηκε και επί του παρόντος είναι εκτός νυμφώνος.
Οπότε στις χώρες που είχαν συμμετοχή ακροδεξιών σχημάτων στην κυβέρνηση κατά την τελευταία δεκαετία αλλά δεν έχουν σήμερα μπορούμε να βάλουμε την Ολλανδία, αλλά και την Αυστρία και την Πολωνία. Ιδιαίτερη μνεία στην Πολωνία, στην οποία εναλλάσσονται στην κυβέρνηση ένας ακροδεξιός συνασπισμός και ένας κεντροδεξιός συνασπισμός, ενώ το σύνολο της Κεντροαριστεράς και Αριστεράς έχει ισχνά ποσοστά και βρίσκεται εκτός του τοπίου των κυβερνήσεων.
H ακροδεξιά όμως βρίσκεται στον “προθάλαμο της εξουσίας” ή σε ραγδαία άνοδο και σε μία σειρά χωρών ακόμη.
Στη Ρουμανία, ο ακροδεξιός Γκεόργκε Σίμιον κατόρθωσε να πάρει το 41% των ψήφων στις εκλογές που έγιναν πριν λίγους μήνες - η ανακούφιση των Βρυξελλών που ένας ακραιφνής ρωσόφιλος δεν έγινε επικεφαλής της Ρουμανίας, ήταν εμφανής. Σε σταθερά ανοδική πορεία βρίσκεται η ακροδεξιά και σε μια χώρα που έχει σημαντική αριστερή παράδοση και ισχυρή Αριστερά και σήμερα, την Πορτογαλία. Όχι μόνο στην κυβέρνηση της χώρας παραμένει η Δεξιά με τον Μοντενέγκρο, αλλά στις τελευταίες εκλογές είχαμε ισχυρή άνοδο του ακροδεξιού Chega, το οποίο “κονταροχτυπήθηκε” με τους σοσιαλιστές για τη δεύτερη θέση, μένοντας όμως λίγο πίσω στην τρίτη θέση.
Βεβαίως η ακροδεξιά ανεβαίνει με γοργούς ρυθμούς και στις δύο μεγαλύτερες χώρες και οικονομίες της Ε.Ε.: τη Γερμανία και τη Γαλλία. Στη Γαλλία το Εθνικό Μέτωπο της Λε Πεν είναι τα τελευταία δύο χρόνια η μεγαλύτερη πολιτική δύναμη και μόνο η ένωση όλων των αριστερών κομμάτων (Ανυπότακτη Γαλλία, Σοσιαλιστές, Κομμουνιστές και Πράσινοι) την απέτρεψε από το να αποκτήσει και την κοινοβουλευτική πλειοψηφία στο ιδιότυπο γαλλικό εκλογικό σύστημα (πλειοψηφικό σε μονοεδρικές περιφέρειες και σε δύο γύρους). Ορόσημο για τη γαλλική ακροδεξιά είναι οι επόμενες προεδρικές εκλογές, όπου η Λε Πεν ελπίζει να σπάσει το “ταμπού” της ψήφισης ακροδεξιού υποψηφίου από τους ψηφοφόρους των άλλων κομμάτων - μέχρι τούδε, όποτε πήγε στον δεύτερο γύρο, όλοι οι ψηφοφόροι των κομμάτων από την Κεντροδεξιά έως την Αριστερά την καταψήφισαν.
Στη Γερμανία, η Alternative fur Deutschland (Εναλλακτική για τη Γερμανία) εδώ και μερικούς μήνες εμφανίζεται στις δημοσκοπήσεις ως πρώτο κόμμα, έχοντας προσπεράσει τη Χριστιανοδημοκρατική Ένωση (CDU/CSU) στην οποία ανήκει ο σημερινός πρωθυπουργός της χώρας. Η AfD, παρότι δεν κρύβει ούτε τις ιδεολογικές της καταβολές, ούτε την πολιτική της, έχει κατορθώσει να μαζέψει σημαντικά ποσοστά υποστήριξης από τους Γερμανούς των μεσοκατώτερων τάξεων, οι οποίοι έχουν πολλούς λόγους να είναι εξαιρετικά δυσαρεστημένοι με το παραδοσιακό πολιτικό σύστημα.
Οι διαφορετικές προσεγγίσεις των Ευρωπαίων ακροδεξιών αντικατοπτρίζονται και στη συμμετοχή τους σε διαφορετικές ομάδες στο Ευρωκοινοβούλιο. Αυτή τη στιγμή υπάρχουν τρεις ακροδεξιές ομάδες, το ECR (78 έδρες), οι Πατριώτες για την Ευρώπη (84 έδρες) και το ESN (25 έδρες). Στους “πατριώτες” τα μεγαλύτερα κόμματα είναι αυτό της Λε Πεν, το Fidesz του Ορμπάν και το ανερχόμενο ισπανικό Vox και το Chega που αναφέραμε παραπάνω, ενώ μέλος της ομάδας είναι και η Λατινοπούλου. Στο ECR έχουμε την κυριαρχία της Μελόνι, ενώ ισχυρή παρουσία έχει και το πολωνικό Νόμος και Δικαιοσύνη - εδώ είναι και ο Βελόπουλος. Στο ESN ξεχωρίζει η AfD.
Εκτός Ε.Ε.
Εκτός της Ευρωπαϊκής Ένωσης, προφανώς το παράδειγμα που ξεχωρίζει είναι οι ΗΠΑ. Ο Ντόναλντ Τραμπ κινήθηκε σε “μετριοπαθείς” κατευθύνσεις στην πρώτη του προεδρική θητεία (2016-2020), αλλά πλέον έχει απεκδυθεί κάθε φύλλου συκής και λειτουργεί με μια αυταρχικότητα πρωτοφανή στα χρονικά της αμερικανικής δημοκρατίας. Βεβαίως πρέπει να πούμε ότι το πολιτικό δίπολο των ΗΠΑ είναι οι Ρεπουμπλικάνοι, που με τα ευρωπαϊκά στάνταρ είναι σαφέστατα άκρα δεξιά και οι Δημοκρατικοί, που είναι κεντροδεξιά με μια μειοψηφία σοσιαλδημοκρατών. Μικρή μειοψηφία, δυστυχώς.
Παραμένοντας στην αμερικανική ήπειρο, στην Αργεντινή, ένας ακροδεξιός εξελέγη πρόεδρος με την πιο λαϊκιστική ρητορική που έχουμε ακούσει στα χρονικά της πολιτικής ιστορίας. Δεν είναι βεβαίως έκπληξη ότι αυτός ο ακροδεξιός, ονόματι Μιλέι, έχει ισχυρούς δεσμούς με τις ΗΠΑ και τον πρόεδρο Τραμπ προσωπικά. Ο οποίος και έσπευσε να τον βοηθήσει, δίνοντάς του μια πιστωτική γραμμή 20 δισεκατομμυρίων, γιατί οι ακραία νεοφιλελεύθερες πολιτικές του έχουν διαλύσει τον κοινωνικό ιστό της Αργεντινής και κινδυνεύει με επανάσταση.
Ιδιαίτερα ανησυχητική είναι η κατάσταση στη Βρετανία, όπου ανεβαίνει ραγδαία (μακράν πρώτο κόμμα στις δημοσκοπήσεις) το νέο project του Νάιτζελ Φάρατζ, το Reform UK, ένα ξεδιάντροπα ακροδεξιό μόρφωμα, το οποίο βασίζει όλη την πολιτική του σε μια ακραία αντιμεταναστευτική, ξενοφοβική και ρατσιστική ρητορική.
Η πολιτική της άκρας δεξιάς
Τα κόμματα της άκρας δεξιάς, ανάλογα με τη χώρα όπου δραστηριοποιούνται, έχουν ορισμένες ιδιαιτερότητες, ωστόσο τα κοινά σημεία είναι πολύ περισσότερα. Ας δούμε αυτές τις θέσεις και τα σημεία απόκλισης ανάλογα τη χώρα.
Σήμα κατατεθέν της Δεξιάς είναι ο εθνικισμός και βεβαίως όλα τα ακροδεξιά κόμματα που σέβονται τον εαυτό τους είναι ακραία εθνικιστικά. Βεβαίως, πέραν του εθνικισμού, τα κόμματα της “νέας” ακροδεξιάς έχουν, ανάλογα τη χώρα, περισσότερο ή λιγότερο ρατσιστική ρητορική και πράξη, είναι συνήθως κοινωνικά συντηρητικά και ομοφοβικά (αξιοσημείωτη εξαίρεση η AfD, που είναι “κοινωνικά προοδευτική”, τόσο όσο η επικεφαλής της να είναι λεσβία και να έχουν και μία τρανς βουλευτή). Επίσης, η συντριπτική πλειοψηφία των κομμάτων της άκρας δεξιάς στηρίζουν το Ισραήλ και είναι φιλοσιωνιστικά.
Ωστόσο, αυτό βεβαίως που έχουν κοινό όλα τα κόμματα της άκρας δεξιάς, δίχως καμία εξαίρεση, είναι ότι τα οικονομικά τους προγράμματα είναι ακραία νεοφιλελεύθερα. Αντικρατισμός, ιδιωτικοποιήσεις, φοροαπαλλαγές για τους δισεκατομμυριούχους και τις επιχειρήσεις, “φιλική” προς τους εργοδότες νομοθεσία, εχθρική στάση προς τον συνδικαλισμό και πολλά ακόμη. Σε όλες τις χώρες όπου έχει κυβερνήσει η άκρα δεξιά έχουν περάσει ακραία αντεργατικές πολιτικές (λαμπρά παραδείγματα η Αυστρία, η Ουγγαρία και εσχάτως μπαίνει στο κλαμπ σιγά-σιγά και η Φινλανδία). Βεβαίως θα σημειώσουμε ότι καμία ακροδεξιά κυβέρνηση δεν έχει φτάσει (ούτε καν πλησιάσει) αυτά που έχει κάνει η κυβέρνηση Μητσοτάκη στην Ελλάδα, αλλά με τη λαμπρή εξαίρεση της μικρής μας... μπανανίας, η ακροδεξιά έχει θεσμοθετήσει τις πλέον αντεργατικές νομοθεσίες στην Ε.Ε.
Η ρητορική και η πράξη των ακροδεξιών κομμάτων έχει ανατριχιαστικές ομοιότητες με τους πρώτους διδάξαντες, τους δημιουργούς της άκρας δεξιάς και του φασισμού: τους Ιταλούς φασίστες και τους Γερμανούς ναζί. Όπως τα κόμματα αυτά προσπαθούσαν να περάσουν ως “σοσιαλιστικά” και “φιλεργατικά”, έτσι και οι πολιτικοί τους επίγονοι προσπαθούν να κάνουν ακριβώς το ίδιο. Βεβαίως δεν προβάλλουν ιδιαίτερα τις νεοφιλελεύθερες οικονομικές τους θέσεις, οι οποίες βρίσκονται στο πρόγραμμά τους (για να ξέρουν οι δισεκατομμυριούχοι που τους χρηματοδοτούν ότι δεν πρόκειται να αλλάξουν κάτι από το status quo), αλλά στο ακροατήριο τους “ταΐζουν” λάβαρα, εθνικισμό, αντιμεταναστευτική ρητορική και ακραίο λαϊκισμό. Η επίκληση στην ιδέα του έθνους, στη μεταφυσική της διάσταση, είχε καταστεί “ντεμοντέ” στον νεωτερικό κόσμο. Ωστόσο, κάτω από την πίεση μιας ανυπόφορης καθημερινότητας που επιβάλλει το οικονομικό σύστημα και οι ταγοί του, οι μάζες στρέφονται ξανά πίσω στην ιδέα του έθνους ως μια υπερβατική, “μαγική” σχεδόν πανάκεια.
Σημαντικό ρόλο αλλά στην Ευρώπη δευτερεύοντα (πλην Πολωνίας και λίγο της Ελλάδας) παίζει και η θρησκεία. Η ιδέα του “χριστιανικού έθνους” έχει αρχίσει να απλώνεται, αλλά δεν είναι το πρωταρχικό σημείο αναφοράς αυτών των ακροδεξιών κομμάτων. Παρότι βεβαίως η ισλαμοφοβία βρίσκεται στο επίκεντρο της ρητορικής τους, αλλά όχι τόσο ως θέση (“είμαστε χριστιανοί”), όσο ως αντίθεση (“είμαστε κατά των μουσουλμάνων”).
Αναφέραμε ήδη ότι η νέα ακροδεξιά στην Ευρώπη, σε αντίθεση με τους ιδεολογικούς προγόνους της, είναι... ακραία φιλοσιωνιστική! Η παραδοσιακή ακροδεξιά στην ήπειρο είχε ως κυρίαρχο χαρακτηριστικό τον αντισημιτισμό, ωστόσο... οι καιροί άλλαξαν. Το κράτος του Ισραήλ είναι φίλος σχεδόν του συνόλου των ακροδεξιών κομμάτων της Ευρώπης. Άλλωστε, το κόμμα του Νετανιάχου, Λικούντ, εκπροσωπείται σε όλες τις συνάξεις ευρωπαϊκών ακροδεξιών κομμάτων. Αλλά, πιο σημαντικό, τα media της Ευρώπης, που σε μεγάλο ποσοστό ελέγχονται από σιωνιστικά συμφέροντα, “παίζουν” συνεχώς τα ακροδεξιά κόμματα και προβάλλουν τις θέσεις τους. Επίσης, κάμποσοι από τους Ευρωπαίους πλουτοκράτες, που είναι σιωνιστές, χρηματοδοτούν αυτά τα κόμματα. Εξάλλου, η ισλαμοφοβία είναι ο νέος αντισημιτισμός. Σήμερα οι “άλλοι” δεν είναι οι Εβραίοι, είναι οι Μουσουλμάνοι!
Τα ακροδεξιά “κινήματα”
Η εργαλειοποίηση των κατώτερων ενστίκτων της μάζας και η δημιουργία ενός πραγματικού ακροδεξιού “κινήματος” έχει δύο σύγχρονα case studies ιδιαίτερα ενδιαφέροντα, στις ΗΠΑ και τη Βρετανία. Οι τραμπικοί στις ΗΠΑ έχουν “πατήσει” πάνω στην αποβλάκωση μεγάλου τμήματος του αμερικανικού λαού, το οποίο είναι ακραία συντηρητικό και ακόμη πιο ακραία θρησκόληπτο και πολιτικά αμόρφωτο. Σε ένα τέτοιο κοινό, οι ανοησίες που πασάρει ως “πολιτική” ο Τραμπ έχουν πέραση. Και αυτή τη στιγμή δεκάδες εκατομμύρια Αμερικάνοι, φτωχοί στη μεγάλη πλειοψηφία τους, έχουν δημιουργήσει μια περισσότερο ή λιγότερο συμπαγή βάση, με μηδενική πολιτική αντίληψη, που καταπίνει αμάσητη τη λαϊκιστική και έγγεμη βλακείας ρητορική του “ηγέτη” τους.
Στις ΗΠΑ, αντίθετα με την Ευρώπη, η θρησκευτική διάσταση είναι ισχυρή. Και εντελώς σεχταριστική: η μεγάλη βάση (πάνω από το 90%) των MAGA είναι ευαγγελιστές ή άλλως “χριστιανοί εθνικιστές”. Και βεβαίως η σύγχρονη αμερικανική ακροδεξιά όχι απλώς δεν είναι αντισημιτική, αλλά είναι... ακραία σιωνιστική! Είχαμε άλλωστε εξηγήσει σε σχετικό άρθρο πώς δημιουργήθηκαν οι “χριστιανοί σιωνιστές” στις ΗΠΑ.
Η δεύτερη περίπτωση στη Βρετανία. Η πολιτική των συντηρητικών Τόρις, 14 χρόνια στην εξουσία, ήταν μια κολοσσιαία μεταφορά πόρων και πλούτου από τις μέσες και κατώτερες τάξεις στο πλουσιότερο 1%. Συνέπεια αυτής της πολιτικής, ο κοινωνικός ιστός της Βρετανίας έχει διαρραγεί ανεπανόρθωτα, οι νεόπτωχοι πληθαίνουν μέρα με τη μέρα και καθώς οι Τόρις δεν πρόκειται να ξαναδούν εξουσία σύντομα, η άρχουσα τάξη της χώρας έβαλε στο παιχνίδι έναν παλιό, δοκιμασμένο λαϊκιστή ακροδεξιό, τον Νάιτζελ Φάρατζ. Ο οποίος ήταν και το “εργαλείο” για να επιτύχει το Brexit η μερίδα της αστικής τάξης της Βρετανίας που θεωρούσε ότι η Ε.Ε. “περιορίζει” τα περιθώρια κερδοφορίας της. Οπότε ξαναέφεραν τον Φάρατζ στο προσκήνιο, τον προίκισαν με πακτωλούς χρήματος και μπόλικα αγορασμένα media και τον κατέστησαν τον... πρωταθλητή του λούμπεν βρετανικού προλεταριάτου.
Ο Φάρατζ πατά σε επίπεδο βάσης και σε διάφορα λαϊκιστικά ακροδεξιά κινήματα, όπως αυτό του ναζί και σιωνιστή Τόμι Ρόμπινσον.
Τι θέλει τελικά αυτή η άκρα δεξιά;
Το βασικό ερώτημα είναι: πόσο επικίνδυνη είναι η νέα ακροδεξιά; Αυτό έχει να κάνει με τις χώρες στις οποίες δραστηριοποιείται και τις συνθήκες κατά τόπους. Σε γενικές γραμμές, δε δείχνει ικανή να επαναλάβει αυτά που έκανε η ευρωπαϊκή ακροδεξιά στον μεσοπόλεμο, δηλαδή... δε βλέπουμε πιθανό να ξεπεταχθεί κάποιος νέος Χίτλερ ή έστω Μουσολίνι. Στην Ευρώπη. Στις ΗΠΑ... το κίνημα MAGA θέτει σε σοβαρό κίνδυνο τη θέση των ΗΠΑ ως δυτική, σύγχρονη χώρα. Αν περάσει η ατζέντα των MAGA, θα μιλάμε για μια στρατοκρατική θεοκρατία ηλιθίων.
Αλλά στην Ευρώπη τα ακροδεξιά κόμματα υπάρχουν πρωτίστως για να κάνουν τη δουλίτσα τους οι ολιγάρχες. Αυτό δε σημαίνει όμως ότι δεν είναι επικίνδυνα, τουναντίον. Εξάλλου, και τον Χίτλερ οι Γερμανοί βιομήχανοι τον επέβαλλαν στο πολιτικό κατεστημένο. Η μετατόπιση του πολιτικού φάσματος και της ατζέντας προς τα δεξιά ενέχει πολλούς κινδύνους για τους εργαζόμενους, για κάθε προοδευτικό άνθρωπο, για την ελεύθερη σκέψη και πράξη, για τα στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα.
Δεν είναι εντελώς απίθανο να επιστρέψουμε σε άλλες, πιο “μαύρες” εποχές.
Εμπνευστές και χρηματοδότες: Ποιοι ανέβασαν και στηρίζουν την άκρα δεξιά
Αν θέσουμε το ερώτημα “ποιοι έφεραν στο προσκήνιο και ποιοι στηρίζουν την ακροδεξιά;”, η απάντηση είναι απλή: ακριβώς οι ίδιοι που στηρίζουν τα παραδοσιακά δίπολα εξουσίας, τα οποία έχουν “σπάσει”, δημιουργώντας χώρο για την άκρα δεξιά. Πείτε τους δισεκατομμυριούχους, ολιγάρχες, αστική τάξη, οικονομικές ελίτ, όπως και να τους πείτε, αυτοί βρίσκονται πίσω από την “έκρηξη” της άκρας δεξιάς. Όταν το παραδοσιακό δίπολο κεντροδεξιάς-κεντροαριστεράς άρχισε να χάνει έδαφος, λόγω της εφαρμογής των σκληρών νεοφιλελεύθερων αντιλαϊκών πολιτικών, αυτές οι ελίτ πήραν υπό την προστασία τους τα ακροδεξιά κόμματα που έδειχναν μια κάποια δυναμική ή, αν δεν υπήρχαν διαθέσιμα, δημιούργησαν τα δικά τους. Οπότε τα λίγο ή πολύ λούμπεν και περιθωριακά ακροδεξιά κόμματα βρέθηκαν με πολύ χρήμα στη διάθεσή τους και κυρίως με media διατεθειμένα να προβάλλουν αφειδώς τις θέσεις τους.
Με αυτά τα μέσα στη διάθεσή τους, τα κόμματα αυτά εκμεταλλεύτηκαν το έλλειμμα εκπροσώπησης των κατώτερων, κυρίως, τάξεων και με τη λαϊκιστική και δημαγωγική ρητορική που περιγράψαμε, πέτυχαν να κερδίσουν έδαφος και οπαδούς.
Τα ακροδεξιά κόμματα έχουν μια συγκεκριμένη αποστολή, η οποία έχει αρκετά σκέλη.
Καταρχάς, πρέπει να αποτελέσουν το ανάχωμα που θα απορροφήσει τη λαϊκή δυσαρέσκεια, ώστε να μην κατευθυνθεί σε αριστερά κόμματα. Όχι στους σοσιαλδημοκράτες, αυτοί είναι ελεγχόμενοι, σε... κανονικούς αριστερούς.
Η δεύτερη αποστολή και κρισιμότερη είναι να αλλάξουν το αφήγημα. Όχι, δε φταίνε οι φοροαπαλλαγές για τους πλούσιους και τις επιχειρήσεις ή η αντεργατική νομοθεσία ή οι ιδιωτικοποιήσεις ή η ασύδοτη αγορά για το χάλι των εργαζομένων, φταίνε... οι μετανάστες. Ναι, αυτοί φταίνε για όλα. Α, και οι κομμουνιστές, οι αναρχικοί, όσοι τέλος πάντων δεν ομνύουν στο παραδοσιακό τρίπτυχο “πατρίς, θρησκεία, οικογένεια”. Φυσικά τα ακροδεξιά κόμματα δεν ξεκίνησαν αυτήν την επιχείρηση μαζικής παραπληροφόρησης, απλώς την υπηρετούν. Την ξεκίνησαν τα ίδια τα media των ολιγαρχών, τα οποία προσπαθούν να θολώσουν τα νερά και να αποδώσουν όλα τα δεινά στους “άλλους”. Και εν πολλοίς, με τη στήριξη των media, τα έχουν καταφέρει και αυτή τη στιγμή ο περισσότερος κόσμος σε ορισμένες χώρες πιστεύει ακράδαντα ότι για το χάλι του φταίνε οι μετανάστες και οι αριστεροί.
Τρίτη αποστολή, να αποτελέσουν εναλλακτικές προτάσεις εξουσίας, είτε αυτόνομα είτε ως συμπλήρωμα σε συντηρητικές κυβερνήσεις. Συνεχίζοντας την ίδια ακριβώς (νεοφιλελεύθερη) πολιτική που εφαρμόζουν τα συντηρητικά και τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα, με μία εσάνς ξενοφοβίας, αντιμεταναστευτικής ρητορικής και περισσότερο “νόμο και τάξη”.
Bonus: Τώρα που οι ολιγάρχες της Ευρώπης έχουν αποφασίσει ότι θα πρέπει να πέσει χρήμα στην άμυνα, οι ακροδεξιοί είναι το τέλειο όχημα για να περάσει η νέα, αιματηρή για τους λαούς, πολιτική: όταν θα πετσοκόβονται τα δημόσια αγαθά (τα λίγα που έχουν απομείνει) και τα λεφτά πάνε όλα για εξοπλισμούς, η ακροδεξιά θα κάνει όλη τη βρόμικη δουλειά. Παρασύροντας και τη συντηρητική Δεξιά, που θα θελήσει να... πλειοψηφήσει στην πολεμοκάπηλη ρητορική.
