Επιλέξαμε τελικά να κινηθούμε σε αυτή τη διαδρομή. Αψηφήσαμε τον κίνδυνο, περάσαμε στις κόντρες με τον θάνατο και θρηνούμε καθημερινά χωρίς ανάσα ανθρώπινες ζωές στον βωμό της ασφάλτου!
Γιατί δεν υπάρχει. Επιλογή είναι αυτή.
Αποφασίσαμε να ζήσουμε στο σήμερα χωρίς μέτρο οι μεν, προγραμματισμό και σχέδιο για το αύριο οι δε. Ρεαλισμός; Μπορεί! Μόνο που οι νεκροί μας έχουν όνομα, επίθετο και είναι η συνέχεια του σώματός μας, του μυαλού, της ψυχής μας. Μόνο που το πρώτο ουσιαστικό βήμα το κάνουν οι λίγοι, μετρημένοι στα δάχτυλα του χεριού.
Συνεπιβάτης, στο όχημα η Πολιτεία. Ο ΚΟΚ παριστάνει τον μπαμπούλα σκιών, οι δρόμοι παραμένουν “καρόδρομοι”, η οδική ασφάλεια και η εκπαίδευση των μαθητών σε όλες τις βαθμίδες φτάνει μέχρι τον σχεδιασμό.
Οι προτάσεις των φορέων διαχρονικά δεκάδες, οι κουβέντες άλλες τόσες, αλλά το αποτέλεσμα στην πράξη, δυστυχώς για όλους μας, είναι αποθαρρυντικό.
«Το να προστατεύσεις την ανθρώπινη ζωή το υπαγορεύει στην Πολιτεία το Σύνταγμα» διαμηνύουν στον πρωθυπουργό και τους αρμόδιους υπουργούς (εμπλέκονται έξι υπουργεία) οι εκπρόσωποι δεκάδων φορέων καθημερινά. Πανεπιστημιακοί, συγκοινωνιολόγοι, εκπαιδευτές υποψηφίων οδηγών, σύλλογοι, υγειονομικοί που διαχειρίζονται επείγοντα περιστατικά και τραυματισμούς, Εκαβίτες, τραυματίες και ανάπηροι καθηλωμένοι σε καροτσάκια θύματα τροχαίων.
Μόνο που η Πολιτεία αποφάσισε ότι είναι ασφαλέστερο, μη κοστοβόρο και αρκετά χρονοβόρο - το τελευταίο βολεύει - να σχεδιάζει επί χάρτου και να υπερασπίζεται διαχρονικά την προσπάθειά της, μέσω επιτροπών, κοινοβουλευτικών και λοιπών.
Χάθηκαν οι έρευνες, χάθηκαν τα προγράμματα περί ένταξης του μαθήματος οδικής ασφάλειας στα σχολεία, ξεχάστηκαν οι εθελοντές και οι προτάσεις τους. Κρατήσαμε μόνο την αστυνόμευση με τις όποιες ελλείψεις και παραλείψεις, τα πρόστιμα και το γέμισμα του ταμείου.
Φτιάξαμε πόλεις και δρόμους με μικρό χρονικό ορίζοντα, με αποτέλεσμα σήμερα να ασφυκτιούν. Φτιάξαμε δακτυλίους και πεζόδρομους, αλλά επιμένουμε να βλέπουμε τη μικρή εικόνα, αφήνοντας κυκλοφοριακό και κινδύνους να μας καταπίνουν.
Κατασκευάσαμε δρόμους για 50.000 αυτοκίνητα και σήμερα πιέζουμε σε αυτούς εκατομμύρια οχήματα.
Οδηγός του οχήματος ο καθένας από μας, αν και οδηγήσαμε το προνόμιο της μετακίνησής μας με ιδιόκτητο αυτοκίνητο σε άλλη διάσταση. Μηδενίσαμε το κοντέρ του πολιτισμού, του σεβασμού, της ζωής και της προνοητικότητας.
Οπλιστήκαμε με εγωισμό, θυμό, επιθετικότητα, πάθη, προβλήματα οικονομικά και οικογενειακά, πιάσαμε το τιμόνι και φύγαμε.
Στη λεωφόρο του “Θανάτου” συναντάς, άλλωστε, τα πάντα όλα. Τον οδηγό που κοιμάται, βρίζει, κοντράρεται, εκτονώνεται, σπινιάρει, γκαζώνει, φλερτάρει, κλαίει γελά, περνά από τις διαχωριστικές νησίδες για να γλιτώσει δρόμο, δεν αναγνωρίζει τις ΛΕΑ, δε θυμάται τα σήματα, αλλά αναγνωρίζει μόνο τον εαυτό ως κυρίαρχο, όπως και το αυτοκίνητό του.
Στη λεωφόρο του “Θανάτου” όλοι. Μικροί, μεγάλοι. Με επιμονή και ινάτι πίσω από το τιμόνι.
Το 2025 ακολουθεί πιστά τα βήματα του 2024 και δείχνει να χρεώνεται με την απώλεια περισσότερων ζωών.
Με τις απώλειες να είναι δυσθεώρητες πια, ή αλλάζουμε νοοτροπία και απαιτούμε όχι κατά το δοκούν αλλά για το κοινό καλό και την ασφάλεια όλων μας, ή επιμένουμε να λατρεύουμε το μαύρο χρώμα μποτιλιαρισμένοι στη συγκεκριμένη λεωφόρο.
