Η Κρήτη καμαρώνει εδώ και αιώνες για τις αξίες της: τιμή, περηφάνια, λεβεντιά, πίστη. Μια κοινωνία που μεγάλωσε με τα “ιερά και τα όσιά” της σαν άγκυρα μέσα στον χρόνο. Και ξαφνικά, η άγκυρα αυτή αποδεικνύεται “σάπια”. Σήμερα παρακολουθούμε αποσβολωμένοι την εξάρθρωση μιας εγκληματικής οργάνωσης που απλώνει τα “πλοκάμια” της παντού: σε επιχειρηματίες, σε αστυνομικούς, σε στρατιωτικούς, ακόμη και σε κληρικούς. Κι όμως, κανείς δεν ξαφνιάζεται στ’ αλήθεια. Γιατί όλοι κάτι είχαν ακούσει, όλοι κάτι ήξεραν, όλοι κάπου είχαν ψιθυρίσει. Ή τους είχαν ψιθυρίσει. Και σιώπησαν. Μόνο που η σιωπή είναι συνενοχή.
Όταν ο παπάς κάθεται στο εδώλιο δίπλα στον έμπορο θανάτου κι ο αστυνομικός απολογείται πλάι στον εκβιαστή, δε μιλάμε πια για “μεμονωμένα περιστατικά”. Μιλάμε για τον πάτο. Και ναι, αυτός ο πάτος δεν είναι πια σχήμα λόγου. Είναι το τοπίο μέσα στο οποίο πορευόμαστε. Και η Κρήτη, με τις πλάτες να καμαρώνουν για τη λεβεντιά της, βυθίζεται μέσα στη λάσπη.
Και σαν να μην έφτανε αυτό, έρχεται και το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ. Το δεύτερο μεγάλο “κατόρθωμα”, που αναδεικνύει ξανά την Κρήτη σε πρωταγωνίστρια αρπαχτής. Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσίασε ο Μ. Χρυσοχοΐδης, από τους μέχρι στιγμής 1.036 ΑΦΜ που έχει επιβεβαιωθεί πως τα “πήραν”, οι 850 αφορούν στην περιφέρεια Κρήτης, με τους επιτήδειους να εισέπραξαν συνολικά το ποσό των 17,2 εκατ. ευρώ.
Χωράφια- “μαϊμού”, επιδοτήσεις σε βοσκοτόπια- “φάντασμα”, εκατομμύρια που μοιράζονταν με την άνεση που σερβίρεται ένας καφές στο καφενείο. Κι όλα αυτά με πολιτικές πλάτες, με συνεταιρισμούς-σφραγίδες, με υπαλλήλους που “δεν ήξεραν”, με το βλέμμα στραμμένο αλλού. Όλοι ήξεραν πως κάτι δεν πάει καλά. Αλλά όσο έπεφτε το χρήμα, κανείς δε νοιαζόταν...
Δύο σκάνδαλα, ένα κοινό νήμα: η σήψη. Η διαφθορά δεν είναι μόνο το “λάδωμα”, οι βαλίτσες με τα λεφτά και οι συνομιλίες με νονούς. Είναι η κοινωνική ανοχή. Είναι το «σιγά μωρέ, όλοι έτσι κάνουν». Είναι ο καφενειακός κυνισμός που δικαιολογεί τα πάντα. Είναι το «έλα μωρέ, δικά μας παιδιά είναι». Και κάπως έτσι, οι “εγκληματικές οργανώσεις” ριζώνουν βαθιά.
Μα, αυτή τη φορά το χτύπημα πάει πιο μέσα. Γιατί εδώ δεν έχουμε να κάνουμε μόνο με μπράβους και νταραβεριτζήδες. Έχουμε παπάδες. Έχουμε αστυνομικούς. Έχουμε κομμάτια του ίδιου του κράτους. Τα “ιερά και τα όσια” βυθίζονται στη λάσπη και η κοινωνία μένει άναυδη.
Και εδώ έρχεται η μεγάλη κουβέντα για τη Δικαιοσύνη. Ναι, ας περιμένουμε. Ας δούμε τι θα πουν οι ανακριτές, οι εισαγγελείς, τα δικαστήρια. Όμως η ζημιά έχει γίνει: κι εκεί υπάρχουν σκιές. Κι εκεί ακούγονται ονόματα. Κι εκεί υπάρχουν φήμες για διασυνδέσεις, για “δικούς μας ανθρώπους”, για αποφάσεις που μυρίζουν...
Ακούω να λένε κάθε μέρα για στοχοποίηση της Κρήτης. Όχι, παιδιά. Η Κρήτη δεν είναι θύμα. Είναι σκηνικό, σενάριο, παραγωγή, σκηνοθεσία κι ερμηνεία. Είναι όλα σ’ αυτή τη μαύρη παράσταση. Κι είναι καιρό τώρα. Γιατί στον πάτο δε φτάσαμε χτες. Κατρακυλήσαμε βήμα-βήμα, με τη σιωπή μας, με το βόλεμά μας, με τα μικρά και μεγάλα «έλα μωρέ». Και τώρα που το “απόστημα” έσπασε, αντί να ανασάνουμε, κινδυνεύουμε να πνιγούμε μέσα στο πύον του.
Η Κρήτη αξίζει καλύτερα; Βεβαίως. Αλλά αυτό το καλύτερα δε θα έρθει ποτέ αν συνεχίσουμε να κρύβουμε τη βρομιά κάτω από το χαλί. Δε θα το βρούμε ποτέ, όσο θεωρούμε πως η παράδοση και η λεβεντιά είναι άλλοθι για να συγχωρούνται τα πάντα. Η λεβεντιά δεν είναι να κάνεις τα στραβά μάτια στον κουμπάρο που “τα πήρε”. Η λεβεντιά είναι να πεις «ως εδώ».
Ναι, ας περιμένουμε τη Δικαιοσύνη. Αλλά να μην περιμένουμε με σταυρωμένα χέρια λέω. Γιατί, αν δε σπάσει ο φαύλος κύκλος της σιωπής, αν δεν λογοδοτήσουν όχι μόνο οι “μπροστινοί”, αλλά κι εκείνοι που τους κάλυπταν, τότε η Κρήτη θα συνεχίσει να πρωταγωνιστεί όχι στις αξίες, αλλά στη διαφθορά. Και τότε, τα “ιερά και τα όσια” δε θα είναι πια παρά ένα άδειο σύνθημα, ένα τουριστικό αφήγημα για να χρυσώνει την ασχήμια.
