Η πολιτική σκηνή της Βρετανίας έχει πολύ ενδιαφέρον, καθώς αυτό που φαινόταν να είναι ο πιο σταθερός και ισχυρός δικομματισμός της Ευρώπης κλονίζεται συθέμελα.
Η καταστροφική διακυβέρνηση της χώρας για 14 χρόνια από κυβερνήσεις των συντηρητικών Τόρις, με ορισμένους από τους χειρότερους πρωθυπουργούς στην ιστορία του Ηνωμένου Βασιλείου (Κάμερον, Μέι, Τζόνσον, Τρας, Σούνακ), που άφησε τη χώρα ένα κοινωνικό ερείπιο και τους δισεκατομμυριούχους ανοιχτά να κάνουν “πάρτι” πάνω από το διαλυμένο κοινωνικό κράτος, έχει οδηγήσει στην απαξίωση των Τόρις. Οι συντηρητικοί ψηφοφόροι έχουν βρει στην πλειοψηφία τους στέγη στο ακροδεξιό, ρατσιστικό, ξενοφοβικό Reform UK του ανεκδιήγητου Νάιτζελ Φάρατζ.
Η ενδιαφέρουσα περίπτωση του Φάρατζ, να πούμε κάτι παραπάνω γι’ αυτόν τον αστείο αλλά και πολύ επικίνδυνο τυπάκο. Όταν μερίδα της βρετανικής αστικής τάξης επιθυμούσε την έξοδο της χώρας από την Ε.Ε., γιατί θεωρούσαν ότι οι ευρωκανόνες (φτιαγμένοι από μια... δράκα νεοφιλελεύθερων τεχνοκρατών στις Βρυξέλλες! Ναι, είναι βαθύτατα ειρωνικό!) ήταν πολύ... δεσμευτικοί για τους Βρετανούς δισεκατομμυριούχους, επιστράτευσαν αυτό το ανδρείκελο, τον Φάρατζ, τότε στο UKIP. Η ιδέα του Brexit έγινε δημοφιλής και μεταξύ των ψηφοφόρων των Τόρις, που αναγκάστηκαν να ακολουθήσουν, με αποτέλεσμα... το γνωστό. Το Brexit. Το οποίο βύθισε τη Βρετανία σε ακόμη χειρότερη κρίση, όχι ότι πριν απ' αυτό ήταν... ρόδινα τα πράματα. Κάθε άλλο.
Αφού πέρασε μερικά χρόνια στην απόλυτη αφάνεια, ο Φάρατζ... επιστρατεύτηκε ξανά από την ολιγαρχική τάξη της Βρετανίας, η οποία βλέπει ότι οι Τόρις δεν “πουλάνε” πλέον γιατί διέλυσαν τα πάντα και έχει ανάγκη από ένα δεξιό κόμμα για να κάνει τη δουλίτσα της. Όχι ότι δεν την κάνει και με τους Εργατικούς, άλλωστε οι ίδιοι ολιγάρχες είναι εκείνοι που διαμέσου των media που ελέγχουν δυσφήμισαν και εξωπέταξαν τον “υπερβολικά αριστερό” Κόρμπιν, προκειμένου να βάλουν στη θέση του το πειθήνιο όργανο της ολιγαρχίας, Στάρμερ. Αλλά με τις “αριστερές” ιδέες να κερδίζουν έδαφος κάθε μέρα στην κοινωνία, οι δισεκατομμυριούχοι της χώρας, όπως έκαναν και στις ΗΠΑ, όπως και στη Γερμανία, όπως και στη Γαλλία, όπως και στην Ελλάδα εσχάτως, έβγαλε μπροστά τον αιώνιο “μπαμπούλα”: τους μετανάστες.
Με καθημερινές “ιστορίες τρόμου” από τα καθεστωτικά media να ενισχύουν τα ξενοφοβικά αντανακλαστικά μερίδας της βρετανικής εργατικής τάξης και να προσπαθούν να την αποτρέψουν από το να ριζοσπαστικοποιηθεί “προς τα Αριστερά” και αντ' αυτού να το κάνει όπως οι Αμερικάνοι: να πάει... τέρμα ακροδεξιά! Και να κατηγορεί για την ανέχειά της όχι τους δισεκατομμυριούχους που κάθε χρόνο απομυζούν το 90% του κοινωνικού προϊόντος για λογαριασμό τους, διαλύοντας τα πάντα, αλλά τους ρακένδυτους μετανάστες που φτάνουν στη Βρετανία αναζητώντας μια καλύτερη ζωή.
Και όπως και στις άλλες χώρες που αναφέραμε, φυσικά - μέχρις ενός σημείου - το έχουν πετύχει. Ο Φάρατζ “πετάει” στις δημοσκοπήσεις, είναι πρώτο κόμμα και έχει “φάει” τους Τόρις και φυσικά και τους Εργατικούς, που παρότι τους ψήφισαν οι Βρετανοί μπας και κάνουν κάτι διαφορετικό απ’ ό,τι οι Συντηρητικοί, έχουν... μπατάρει τέρμα δεξιά ΚΑΙ συνεχίζουν να στηρίζουν το γενοκτονικό καθεστώς του Ισραήλ. Ο Στάρμερ είναι ήδη ένα μισητό πρόσωπο στη Βρετανία και μόνο ο υπουργός Εξωτερικών του είναι πιο μισητός.
Υπάρχει ελπίδα;
Ναι, ελπίδα υπάρχει. Η βρετανική εργατική τάξη, η πιο συνειδητοποιημένη εργατική τάξη του δυτικού κόσμου (η ελληνική εργατική τάξη είναι εν πολλοίς “γουοναμπί μικροαστοί”, οι Βρετανοί έχουν αγκαλιάσει την ταξική τους θέση), θέλει κάτι διαφορετικό. Έχει κουραστεί από τις εναλλαγές κυβερνήσεων που είναι “από το κακό στο χειρότερο”, είτε ανήκουν στη δεξιά, είτε στην κεντροαριστερά.
Οι Τόρις φαίνεται ότι δεν πρόκειται να συνέλθουν από την καταστροφή που προκάλεσαν: οι δημοσκοπήσεις τούς γράφουν γύρω στο 17%, κάτω από Φάρατζ (27%) και Εργατικούς (20%). Δείχνουν... τελειωμένοι. Επί του παρόντος τουλάχιστον.
Το κόμμα των Πράσινων έσπασε σε κάποιες πρόσφατες δημοσκοπήσεις το φράγμα του 11% και κερδίζει έδαφος έναντι των παραδοσιακών πολιτικών δυνάμεων, αφού μιλά με έναν ξεκάθαρα ταξικό λόγο και όχι με νεοφιλελεύθερη μανούρα, με φερετζέ το περιβάλλον (όπως κάνει το κόμμα των Πράσινων στη Γερμανία, ας πούμε).
Οι Εργατικοί, παρότι τους ψήφισαν οι Βρετανοί μπας και κάνουν κάτι διαφορετικό απ' ό,τι οι συντηρητικοί, έχουν... μπατάρει τέρμα δεξιά και συνεχίζουν να στηρίζουν το γενοκτονικό καθεστώς του Ισραήλ
Στο πολιτικό σκηνικό έχουν ανέβει και οι φιλελεύθεροι (Liberal Democrats), που όμως είναι ένα ακόμη βαθύτατα καθεστωτικό κόμμα. Πάντως το 16% που έγραψε η τελευταία δημοσκόπηση είναι πολύ εντυπωσιακό νούμερο.
Ο Τζέρεμι Κόρμπιν, ο πρώην επικεφαλής των Εργατικών που διαγράφηκε από το κόμμα κατόπιν απαίτησης του σιωνιστικού λόμπι της Βρετανίας και των χρηματιστών του Σίτυ, ένωσε τις δυνάμεις του με άλλη μία βουλευτή που διαγράφηκε από τους Εργατικούς περίπου για τους ίδιους λόγους, τη χαρισματική Ζάρα Σουλτάνα, και έχει κάνει μια άτυπη συμμαχία με άλλους ανεξάρτητους προοδευτικούς βουλευτές και με συνδικάτα, σωματεία και ενώσεις πολιτών. Και εξήγγειλε πριν λίγους μήνες τη δημιουργία νέου κόμματος, το οποίο επί του παρόντος έχει τον προσωρινό τίτλο your party (το κόμμα σου).
Κι εδώ έρχονται τα εντυπωσιακά.
Το κόμμα από την πρώτη μέρα της ανακοίνωσης συγκέντρωσε απρόσμενα μεγάλη απήχηση στη βρετανική εργατική τάξη. Μόνο το πρώτο 24ωρο μετά το άνοιγμα της πλατφόρμας είχαν εγγραφεί 250.000 - ένα δείγμα του πόσο πολύ επιθυμούν ένα διαφορετικό κόμμα οι Βρετανοί. Μέσα σε ένα μήνα, πάνω από 700.000 Βρετανοί έσπευσαν να εγγραφούν!
Ένα κόμμα που ακόμη... δεν είναι κόμμα (δεν έχει επίσημα δημιουργηθεί), είναι... το μεγαλύτερο κόμμα ολόκληρης της Ευρώπης σε αριθμό μελών! Και μάλιστα καταρρίπτοντας συντριπτικά το προηγούμενο ρεκόρ, που ανήκε στο Εργατικό Κόμμα της Βρετανίας, που είχε σε κάποια στιγμή λίγο πάνω από 600.000 μέλη!
Εδώ να σημειώσουμε ότι οι Εργατικοί είχαν περί τα 350.000 μέλη πριν γίνει αρχηγός τους ο Κόρμπιν. Με την ανακοίνωση της υποψηφιότητάς του, το μακρινό 2014, άρχισε ένα κύμα εγγραφών. Το οποίο συνεχίστηκε και μετά την ανάδειξή του, με αποτέλεσμα τα μέλη των Εργατικών να ξεπεράσουν τα 600.000 μέσα σε έναν χρόνο. Όταν το 2020 τα ανώτερα στελέχη των Εργατικών ακολουθώντας τις επιταγές των Σιωνιστών και του Σίτυ, αποφάσισαν να καθαιρέσουν τον Κόρμπιν και να αναδείξουν στην ηγεσία τον συμβιβασμένο και “κεντρώο” Στάρμερ, άρχισε η κατηφόρα. Μαζικές αυτοδιαγραφές μελών, που στη συνέχεια έγιναν “θύελλα”: αυτή τη στιγμή το Εργατικό κόμμα έχει μόλις 333.000 μέλη, 270.000 λιγότερα από το “πικ” του επί Κόρμπιν. Και το νούμερο θα μικρύνει κι άλλο στα επόμενα χρόνια.
Η νέα δύναμη;
Βεβαίως το βρετανικό πολιτικό σκηνικό είναι σταθερό μέχρι... θανάτου. Ωστόσο η καταστροφική 14ετία των Τόρις έχει διαλύσει τόσο πολύ τον κοινωνικό ιστό της χώρας, που δεν αποκλείεται να δούμε τρομακτικές ανατροπές στις επόμενες εκλογές, όταν αυτές γίνουν.
Από δύο διαφορετικές δημοσκοπήσεις η απήχηση του κόμματος Κόρμπιν-Σουλτάνα μετρήθηκε στο 20% - δυνητικά, αφού δεν έχει μπει ακόμη επίσημα στις μετρήσεις.
Σε ένα-ενάμιση μήνα που θα μπει και κανονικά στην “κούρσα”, θα δούμε ποια είναι η πρώτη εικόνα. Ωστόσο, κάποιοι εκτιμούν ότι, αν συνεργαστεί με τους Πράσινους και μικρότερες προοδευτικές δυνάμεις, μπορεί να φτάσει να διεκδικεί την πρωτιά από το Reform UK, που θεωρείται ότι θα είναι πάνω από Συντηρητικούς και Εργατικούς στις επόμενες εκλογές.
Σε κάθε περίπτωση, το Ηνωμένο Βασίλειο δεν μπορεί να συνεχίσει στον δρόμο της καταστροφής, που άνοιξαν οι πολιτικές της Θάτσερ πριν από 40 φεύγα χρόνια και ενίσχυσαν όλες οι κυβερνήσεις, Τόρις και Labour, έκτοτε. Με αποκορύφωμα τη σαρωτική 14ετία που πέρασε. Κάτι πρέπει να αλλάξει. Το αν αυτό θα είναι... ακόμη περισσότερη δεξιά με τον (Βρετανό Τραμπ) Φάρατζ ή κάτι διαφορετικό, μένει να το δούμε.
