Η γενοκτονία στη Γάζα συνεχίζεται με όλους τους διαθέσιμους τρόπους - βομβαρδισμοί, πυροβολισμοί, πείνα, όλα τα ’χει το ρεπερτόριο του «πιο ηθικού στρατού στον κόσμο», όπως αρέσκονται να περιγράφουν τον IDF οι Ισραηλινοί.
Το κράτος του Ισραήλ εκτελεί μια γενοκτονία μπροστά στα μάτια της ανθρωπότητας, η οποία απλώς... κάθεται απαθώς και παρακολουθεί. Βεβαίως η μεγάλη πλειοψηφία των χωρών του κόσμου έχουν αναγνωρίσει την Παλαιστίνη ως κρατική οντότητα και διαμαρτύρονται συνεχώς. Ορισμένοι, όπως η Νότιος Αφρική, έχουν προχωρήσει σε σημαντικές ενέργειας κατά του γενοκτονικού καθεστώτος Νετανιάχου. Ίσως γιατί οι Νοτιοαφρικάνοι έχουν βρεθεί στη θέση των Παλαιστινίων, ζώντας σε ένα καθεστώς apartheid και ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας στην ίδια τους τη χώρα. Δυστυχώς, όμως, από τη δράκα των “μεγάλων δυνάμεων” ουδείς έχει κάνει κάτι, πέρα από λόγια και ευχολόγια, για να αντισταθεί στη γενοκτονική ισραηλινή κυβέρνηση και στους πανίσχυρους Αμερικανούς προστάτες της.
Διότι, ας μην κοροϊδευόμαστε, όταν λέμε “Ισραήλ” εννοούμε “ΗΠΑ”.
Μια σχέση που ξεπερνά τα πλαίσια της “συμμαχίας”
Η σχέση μεταξύ ΗΠΑ και Ισραήλ δεν είναι απλώς μια σχέση συμμαχικών κρατών. Από τη μια έχουμε τη μόνη υπερδύναμη, την ισχυρότερη στρατιωτικά και οικονομικά χώρα του πλανήτη, από την άλλη μία μικρή χώρα στη Μέση Ανατολή. Ωστόσο η δυναμική αυτής της σχέσης δεν είναι ότι ο “ισχυρός” ελέγχει τον “μικρό”, αλλά ότι ο “μικρός”... υπαγορεύει την πολιτική του “ισχυρού”! Και μάλιστα μέχρι κεραίας.
Πώς ακριβώς γίνεται αυτό;
Καταρχάς να σημειώσουμε ότι οι Σιωνιστές εξασκούν τρομακτική πολιτική επιρροή σε πολλές χώρες. Απόρροια της οικονομικής ισχύος του διεθνούς σιωνιστικού παράγοντα. Δεν υπάρχει νόημα να κάνουμε μια αναλυτική αναφορά στις ζάμπλουτες σιωνιστικές οικογένειες που ελέγχουν ένα πολύ σεβαστό ποσοστό του παγκόσμιου πλούτου, ούτε τις εκατοντάδες εταιρείες-γίγαντες που ελέγχονται από σιωνιστικά κεφάλαια. Υπάρχουν, άλλωστε, άφθονες αναφορές στο διαδίκτυο για όποιον έχει διάθεση και χρόνο να ψάξει.
Ωστόσο, μπορούμε να πούμε ότι οι “αγορές” που καθορίζουν την παγκόσμια πολιτική και υπαγορεύουν τα “θέλω” τους στις κυβερνήσεις- “μαριονέτες” (τέτοιες είναι όλες στη Δύση) ελέγχονται σε ένα βαθμό από σιωνιστικά κεφάλαια.
Η σιωνιστική παρουσία στις ΗΠΑ
Κάμποσοι Αμερικάνοι πολίτες έχουν αρχίσει να αντιλαμβάνονται ότι το πολιτικό τους σύστημα είναι “όμηρος” των σιωνιστικών συμφερόντων. Βεβαίως, για τους εκτός ΗΠΑ είναι τόσο απολύτως προφανές που το αντιλαμβανόμαστε εδώ και πολλές δεκαετίες, ωστόσο οι Αμερικάνοι υφίστανται από το 1950 έως σήμερα μια τρομακτική παραπληροφόρηση, κάτι που κάνει εξαιρετικά δύσκολο το να μπορέσουν να δουν ακόμη και τα προφανή. Αν προσθέσουμε σε αυτό ότι η δομή της αμερικανικής βασικής δημόσιας εκπαίδευσης είναι σχεδιασμένη για να προωθεί την αμορφωσιά και - γιατί όχι; - την ηλιθιότητα, όπως άλλωστε και γενικότερα η αμερικανική κοινωνία με την άνευ ορίων ιδιώτευση, τότε... κατανοούμε πολλά για τις ΗΠΑ. Δε χρειάζεται μεγάλο πνευματικό άλμα για να κάνουμε την απευθείας σύνδεση με το κίνημα MAGA και την εκλογή του Τραμπ - αφού μόνο ένας κλινικά ηλίθιος μπορεί να πιστέψει ότι αυτός ο άνθρωπος, ένας βαθύτατα διεφθαρμένος και διαπλεκόμενος δισεκατομμυριούχος, θα έχει κατά νου το συμφέρον του απλού εργαζόμενου Αμερικάνου. Αλλά αυτό είναι μια συζήτηση σε άλλο επίπεδο, που απαιτεί πολλή ανάλυση.
Οι Αμερικάνοι, λοιπόν, μόλις τώρα αρχίζουν και αντιλαμβάνονται, έξω από κάποιους κύκλους συνωμοσιολόγων (πραγματικών ή... χαρακτηρισμένων έτσι από το σύστημα), ότι «οι Εβραίοι ελέγχουν τις ΗΠΑ». Βεβαίως δεν είναι «οι Εβραίοι», είναι μια συγκεκριμένη μερίδα Εβραίων, οι σιωνιστές και δη εκείνοι που έχουν μεγάλη οικονομική επιφάνεια. Ο απλός Εβραίος, που έχει ένα deli στο Μπρονξ ή ένα drugstore στο Μαϊάμι, ή είναι υπάλληλος μιας εταιρείας στο Μανχάταν, δεν... ελέγχει τίποτε. Είναι κι εκείνος θύμα του ίδιου συστήματος. Και υπάρχουν μάλιστα πάρα πολλοί προοδευτικοί Εβραίοι στις ΗΠΑ, που δε θέλουν να έχουν να κάνουν με τους σιωνιστές και τα ιδεώδη τους και κατανοούν ότι και αυτοί έχουν πέσει θύμα της παντοδυναμίας των σιωνιστών.
Οι σιωνιστές παίζουν καθοριστικό ρόλο στα πολιτικά πράγματα των ΗΠΑ, από την επαύριο του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Υπήρχαν ήδη πάρα πολλοί Αμερικανοεβραίοι στις ΗΠΑ τον 19ο αιώνα και ο πληθυσμός τους μεγάλωσε σημαντικά στις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα, όταν υπήρξε ένα κύμα μετανάστευσης από τις ευρωπαϊκές χώρες (κυρίως της Ανατολικής Ευρώπης). Ωστόσο, οι οικονομικά ισχυρές εβραϊκές οικογένειες από την Ευρώπη είχαν παρουσία στις ΗΠΑ... πολύ πριν! Πριν ακόμη τη δημιουργία του κράτους των ΗΠΑ.
Ο αμερικανικός βραχίονας του σιωνισμού
Ο σιωνισμός γεννήθηκε και αναπτύχθηκε στην Ευρώπη, με επίκεντρο το Ηνωμένο Βασίλειο, όπου οι ισχυρές οικονομικά εβραϊκές οικογένειες έλεγχαν σε σημαντικό βαθμό το Σίτυ του Λονδίνου, ωστόσο στις ΗΠΑ είναι που βρήκε την... ολοκλήρωσή του.
Το 1949, όταν ήδη είχε στηθεί το αποικιοκρατικό κράτος του Ισραήλ, δημιουργήθηκε στις ΗΠΑ από ισχυρούς σιωνιστές οικονομικούς παράγοντες το Αμερικανικό Σιωνιστικό Συμβούλιο (American Zionist Council, AZC) το οποίο είχε ως στόχο να προωθήσει τα συμφέροντα του Ισραήλ και του διεθνούς σιωνισμού στις ΗΠΑ. Οι σιωνιστές άμεσα αντιλήφθηκαν ότι ήταν ανάγκη να ελέγξουν περισσότερο την αμερικανική πολιτική σκηνή, οπότε από το AZC δημιουργήθηκε το American Zionist Committee for Public Affairs (AZCPA), δηλαδή η Αμερικανική Σιωνιστική Επιτροπή Δημοσίων Σχέσεων. Αυτή είχε ως στόχο να λειτουργήσει ως ομάδα lobbying, χρηματοδοτώντας δηλαδή υποψήφιους για το Κογκρέσο και τη Γερουσία των ΗΠΑ, ώστε να εξασφαλίσει τη στήριξή τους στο Ισραήλ. Αργότερα η AZCPA μετονομάστηκε σε AIPAC, American Israel Public Affairs Committee, δηλαδή πρακτικά αντικαταστάθηκε το Zionist με το Israel.
Σήμερα βλέπουμε τις ΗΠΑ να στηρίζουν άνευ όρων το Ισραήλ, αλλά τότε η κατάσταση ήταν μάλλον διαφορετική. Ας πούμε ο πρόεδρος Αϊζενχάουερ είχε κάποιες προστριβές με το Ισραήλ και τις σιωνιστικές οργανώσεις. Ενώ ο Τζον Κένεντι είχε προσπαθήσει να θέσει προϋποθέσεις στη λειτουργία τους και κυρίως να χαρακτηριστεί η AZCPA ως αυτό που ήταν, μια οργάνωση που κάνει lobbying για λογαριασμό μιας ξένης κυβέρνησης (έχουν ειδικό νομικό καθεστώς στις ΗΠΑ). Αργότερα αυτή η απαίτηση... αποσύρθηκε. Και μόλις τώρα αρχίζει να συζητείται ξανά. 65 χρόνια μετά. Ωστόσο, ο ίδιος πρόεδρος, ο οποίος λίγο αργότερα δολοφονήθηκε σε μια από τις πιο μυστηριώδεις δολοφονίες ηγετών στη σύγχρονη ιστορία, προσπαθούσε να πείσει το Ισραήλ να επιτρέψει επιθεωρήσεις του πυρηνικού του προγράμματος, το οποίο είχε ξεκινήσει μια δεκαετία πριν με τη βοήθεια της Γαλλίας.
Για την ιστορία, ουδείς Αμερικάνος πρόεδρος επανέλαβε αυτήν την αξίωση, μάλιστα οι επόμενες κυβερνήσεις των ΗΠΑ... συνεργάστηκαν με το Ισραήλ, ώστε να δημιουργήσει ακόμη μεγαλύτερο πυρηνικό οπλοστάσιο.
Η AIPAC και οι “Israel first”
Στη δεκαετία του 1970, η επιρροή της AIPAC στην αμερικανική πολιτική σκηνή γιγαντώθηκε. Η άνοδος των neoconservatives (neocons) πρώτα στο ρεπουμπλικανικό κόμμα και το “βαθύ κράτος” των ΗΠΑ, και στη συνέχεια (με την προεδρία Ρέιγκαν) και στην κυβέρνηση, σηματοδότησε την εκτόξευση της επιρροής του σιωνιστικού λόμπι. Δυστυχώς καμία σοβαρή έρευνα δεν έχει γίνει που να ποσοτικοποιεί αυτά τα στοιχεία και τη διασύνδεση μεταξύ τους - την άνοδο των necons και ταυτόχρονα της ισχύος των σιωνιστών στις ΗΠΑ και την ίδια ώρα, την εφαρμογή των νεοφιλελεύθερων οικονομικών πολιτικών που έχουν οδηγήσει τον κόσμο, πέντε δεκαετίες μετά, στο τραγικό αδιέξοδο το οποίο ζούμε. Αλλά είναι εύκολο να δούμε τις συνδέσεις και να σκεφτούμε πάνω σε αυτές.
Η ΑΙPAC λειτουργούσε στο περιθώριο, ως “γέφυρα” μεταξύ Αμερικανών πολιτικών και πλούσιων σιωνιστών χρηματοδοτών. Ήταν κοινό μυστικό ότι τα περισσότερα μέλη του Κογκρέσου και της Γερουσίας των ΗΠΑ λάμβαναν χρηματοδότηση από σιωνιστές δισεκατομμυριούχους μέσω των επιτροπών που είχε στήσει η AIPAC, ωστόσο η πραγματική διάσταση του θέματος έγινε ορατή πολύ πρόσφατα, μόλις μετά το 2021, όταν η AIPAC ανακοίνωσε την πρόθεσή της να δημιουργήσει μηχανισμούς (γνωστοί στις ΗΠΑ ως super PACs) για να δίνει απευθείας χρηματοδότηση στους υποψηφίους.
Ωστόσο, είναι εύκολο να διαπιστωθεί ποιοι υποψήφιοι βουλευτές και γερουσιαστές έχουν χρηματοδοτηθεί από δωρητές μέσω AIPAC και υπάρχουν οι σχετικές λίστες - όποιος ενδιαφέρεται μπορεί να τις αναζητήσει στο internet.
Επί του παρόντος, να πούμε ότι εδώ και δεκαετίες η AIPAC έχει κατηγορηθεί (κυρίως από φιλελεύθερους Εβραίους των ΗΠΑ) ότι προωθεί την ατζέντα του ακροδεξιού κόμματος Λικούντ (το κόμμα του Νετανιάχου) και έχει βαθύτατους δεσμούς με το Ρεπουμπλικανικό κόμμα των ΗΠΑ. Βεβαίως από τη δεκαετία του 1980, ήδη, η οργάνωση είχε αρχίσει να “χτίζει γέφυρες” με το Δημοκρατικό κόμμα των ΗΠΑ, το οποίο σύντομα, μέχρι το 2000, το είχε αλώσει σχεδόν όσο και το Ρεπουμπλικανικό.
Για να καταλάβουμε το μέγεθος της επιρροής που ασκεί το σιωνιστικό λόμπι στις αμερικανικές εκλογές, ορισμένα νούμερα- “κλειδιά” είναι απαραίτητα: Το 2024 ήταν χρονιά όπου 469 θέσεις συνολικά σε Κογκρέσο και Γερουσία τέθηκαν σε εκλογική διαδικασία (δεν είναι καθολικές και άπαξ οι βουλευτικές εκλογές στις ΗΠΑ). Εξ αυτών, η AIPAC “φανερά” χρηματοδότησε υποψήφιους σε 389 έδρες! 363 στο Κογκρέσο και 26 στη Γερουσία.
Το αποτέλεσμα των εκλογών ήταν απολύτως αποκαλυπτικό: σε όλες, εκτός από 4 αναμετρήσεις, οι υποψήφιοι της AIPAC κέρδισαν τις έδρες τους!
Το ποσοστό είναι απίστευτο, αλλά αληθινό! Υπολογίζεται ότι η AIPAC ελέγχει το σύνολο των Ρεπουμπλικάνων βουλευτών και γερουσιαστών (εκτός από μία και μοναδική) και το 90% σχεδόν των Δημοκρατικών, αν και στο “στρατόπεδο” των δεύτερων, όπως θα δούμε στη συνέχεια, αρχίζουν να εμφανίζονται κάποιες πρώτες ρωγμές! Τρομακτικά ποσοστά, που εξηγούν απόλυτα γιατί η λατρεία του Ισραήλ και το Israel first είναι το κύριο χαρακτηριστικό της αμερικανικής πολιτικής σκηνής.
Χέρι-χέρι στην άβυσσο
Οι όψιμοι κριτικοί της σχέσης ΗΠΑ-Ισραήλ έχουν αρχίσει να παρατηρούν ότι οι ΗΠΑ εμπλέκονται συνεχώς σε πόλεμους και άλλες περιπέτειες, εκ των οποίων δεν έχουν να κερδίσουν απολύτως τίποτε. Ποιος έχει να κερδίσει; Μα... φυσικά το Ισραήλ!
Μετά την 9/11 - για την οποία ο Νετανιάχου είχε στην πρώτη αντίδρασή του σχολιάσει ότι «αυτό είναι κάτι καλό για το Ισραήλ» - οι ΗΠΑ επιδόθηκαν σε μια σειρά πολεμικών “ασκήσεων” και επεμβάσεων, οι οποίες δεν ήταν πάντα υπέρ των συμφερόντων τους. Για παράδειγμα ο πόλεμος στο Ιράκ, που κόστισε τρισεκατομμύρια δολάρια στους Αμερικανούς φορολογούμενους, είχε μόνο δύο “κερδισμένους”: τους Αμερικανούς βιομήχανους όπλων και... το Ισραήλ. Το ίδιο και με το χάος στη Συρία. Όπου έπαιξαν καθοριστικό ρόλο οι χρηματοδοτούμενες από τη Σαουδική Αραβία, το Κουβέιτ, τις ΗΠΑ και... το Ισραήλ ταξιαρχίες του ISIS. Το Ισραήλ ξεφορτώθηκε ένα σταθερό καθεστώς, που ποτέ δε θα του επέτρεπε να κάνει άνω-κάτω τη Μέση Ανατολή και ταυτόχρονα... τσίμπησε (έχει καταλάβει de facto τα υψώματα του Γκολάν, μην το ξεχνάμε) και μερικά εδάφη.
Η καταστροφή της Λιβύης ενορχηστρώθηκε από Γαλλία και ΗΠΑ, αλλά αυτός που κέρδισε... ήταν ξανά το Ισραήλ. Οι “αραβικές ανοίξεις” εξαρχής “βρόμαγαν” CIA και Μοσάντ, αν και η κυρίως βρόμικη δουλειά έγινε μέσω Σαουδικής Αραβίας, που ελέγχει τα ισλαμιστικά κινήματα στις περισσότερες αραβικές χώρες. Πάντως, αυτός που επωφελήθηκε από αυτές ήταν το Ισραήλ. Αποσταθεροποίησε όλες τις μουσουλμανικές χώρες και εξασφάλισε ότι η Αίγυπτος, σοβαρός αντίπαλος του Ισραήλ, θα μετατρεπόταν σε... σταθερό συνεργάτη των ΗΠΑ. Δηλαδή... του Ισραήλ.
Προσφάτως το Ισραήλ προσπάθησε να παρασύρει τις ΗΠΑ σε άλλον έναν πόλεμο, ενάντια στο μοναδικό ισχυρό μουσουλμανικό κράτος της περιοχής που δεν είναι προσδεδεμένο στο αμερικανικό “άρμα”, του Ιράν. Επί του παρόντος επικράτησαν οι πιο ψύχραιμες φωνές στην Ουάσινγκτον, αλλά... είναι θέμα χρόνου πλέον.
Το κλίμα αλλάζει αλλά μόνο... ελαφρώς
Η κοινή γνώμη των ΗΠΑ υφίσταται ακατάπαυστη φιλοϊσραηλινή προπαγάνδα εδώ και δεκαετίες. Τα media ανήκουν στην πλειοψηφία τους σε μεγάλα σιωνιστικά συμφέροντα και έχουν στενότατους δεσμούς με το σύγχρονο καθεστώς του Ισραήλ. Το Χόλιγουντ, η μεγαλύτερη κινηματογραφική βιομηχανία του πλανήτη, ελέγχεται απόλυτα από σιωνιστές. Οι επικεφαλής των 5 από τα 6 μεγάλα στούντιο είναι γνωστοί σιωνιστές. Ακόμη, οι περισσότεροι tech billionaires είναι Αμερικανοεβραίοι και περισσότερο ή λιγότερο σιωνιστές, οπότε και τα κοινωνικά δίκτυα, πλην Τικ-Τοκ, ελέγχονται από σιωνιστικά συμφέροντα.
Όλα αυτά μας “λένε” ότι οι σιωνιστές ελέγχουν απόλυτα το πεδίο της πληροφορίας στις ΗΠΑ. Όχι μόνο βεβαίως στις ΗΠΑ, αλλά εδώ εξετάζουμε μόνο την “υπερδύναμη”.
Σε συνδυασμό με την άλωση του πολιτικού συστήματος από τους υποστηριζόμενους από το Ισραήλ πολιτικούς και την ύπαρξη της τεράστιας “δεξαμενής” υποστηρικτών του Ισραήλ, των χριστιανών σιωνιστών, γίνεται απολύτως κατανοητό ότι σοβαρή αλλαγή του κλίματος και της άποψης της κοινής γνώμης των ΗΠΑ πάνω στο θέμα Ισραήλ είναι εξαιρετικά δύσκολη. Έως αδύνατη. Παρότι στις περισσότερες χώρες της Δύσης, ακόμη και σε εκείνες που θεωρούνται παραδοσιακά φιλοσιωνιστικές (όπως η Βρετανία ή η Αυστραλία για παράδειγμα), η μεταστροφή της κοινής γνώμης κατά του Ισραήλ και υπέρ των Παλαιστινίων είναι απολύτως ορατή, στις ΗΠΑ μόνο μια μειοψηφία του κόσμου αντιτίθεται στη γενοκτονική πολιτική του Ισραήλ.
Βεβαίως παρουσιάζονται κάποιες “ρωγμές” στην “πανοπλία” της σιωνιστικής πολιτικής των ΗΠΑ. Η αντίθεση των πιο “αριστερών” Αμερικάνων στον Ισραήλ ήταν δεδομένη, αλλά πλέον και γνωστοί ακροδεξιοί σχολιαστές βγαίνουν... λάβροι κατά Ισραήλ. Πολλοί συντηρητικοί Αμερικάνοι το ίδιο. Γνωστοί Ευαγγελιστές πάστορες απορρίπτουν τον χριστιανικό σιωνισμό.
Σε πιο πολιτικό επίπεδο, πριν από λίγο καιρό (30/7) στη Γερουσία των ΗΠΑ μια πρόταση του (Δημοκρατικού και Αμερικανοεβραίου) Μπέρνι Σάντερς, ο οποίος είναι ο ηγέτης της “αριστερής πτέρυγας” του Δημοκρατικού κόμματος και των “σοσιαλδημοκρατών” των ΗΠΑ, για παύση στη διάθεση επιθετικών όπλων από τις ΗΠΑ στο Ισραήλ, υπερψηφίστηκε από 27 Δημοκρατικούς γερουσιαστές. Το νούμερο είναι σημαντικό, γιατί είναι σχεδόν το 50% των Δημοκρατικών γερουσιαστών και γιατί η προηγούμενη ανάλογη πρόταση του Σάντερς, λίγους μήνες πριν, είχε ψηφιστεί από μόνο 18. Δηλαδή, σιγά-σιγά τουλάχιστον οι πιο προοδευτικές πτέρυγες του Δημοκρατικού κόμματος φαίνεται να διαφοροποιούνται, έστω σημειακά, στη μονολιθική στήριξη του Ισραήλ.
Η 5η φάλαγγα - Οι χριστιανοί σιωνιστές
Εδώ να προσθέσουμε μία θέαση της πραγματικότητας, την οποία όποιος δεν έχει εξοικείωση με την πολιτικοκοινωνική και θρησκευτική κατάσταση των ΗΠΑ δεν μπορεί να γνωρίζει: στη χώρα, η μεγαλύτερη ομάδα υποστηρικτών του σιωνισμού δεν είναι οι Αμερικανοεβραίοι, το σύνολο των οποίων υπολογίζεται στα 7,5 εκατομμύρια και μάλιστα πολλοί εξ αυτών είναι προοδευτικοί και αντισιωνιστές ή ορθόδοξοι και επίσης αντισιωνιστές (οι χασιδίτικες σέκτες ειδικά είναι βαθύτατα κατά του σιωνισμού). Η μεγαλύτερη ομάδα υποστηρικτών του σιωνισμού είναι χριστιανοί και μάλιστα ανήκοντες στις ευαγγελικές σέχτες του Χριστιανισμού. Για την ακρίβεια, υπολογίζεται ότι περί το 1,5 εκατομμύριο Αμερικανοεβραίοι είναι αναφανδόν σιωνιστές, ενώ οι χριστιανοί σιωνιστές των ΗΠΑ ξεπερνούν τα 30 εκατομμύρια - ορισμένες εκτιμήσεις τούς ανεβάζουν έως και τα 40 εκατομμύρια!
Σχεδόν το σύνολο αυτού του δημογραφικού τμήματος της αμερικανικής κοινωνίας είναι υπερ-συντηρητικοί (στην Ελλάδα θα τους λέγαμε και ακροδεξιούς - και αυτό ακριβώς είναι) ψηφοφόροι των Ρεπουμπλικάνων (πλειοψηφική μερίδα των MAGA είναι τέτοιοι) και θρησκόληπτοι. Πρωτοστατούν στα pro-life και pro-guns κινήματα και έχουν μεγάλες συγκεντρώσεις στις λεγόμενες “κόκκινες πολιτείες”, δηλαδή στις πολιτείες που είναι παραδοσιακά ρεπουμπλικανικές.
Παρά τα άφθονα χρήματα που διαθέτουν οι ζάμπλουτοι σιωνιστές και τον έλεγχό τους επί των αμερικανικών media, αν δεν υπήρχε αυτό το κομμάτι πληθυσμού, οι ΗΠΑ δε θα ήταν τόσο απόλυτα προσδεδεμένες στο “άρμα” του σιωνισμού και στην άνευ όρων υποστήριξη του Ισραήλ και της γενοκτονικής του πολιτικής.
Έχει πολύ ενδιαφέρον το γεγονός ότι οι χριστιανοί σιωνιστές “δημιουργήθηκαν” συνέπεια μιας εντελώς αμερικανικής ανάγνωσης της Βίβλου: Η Βίβλος του Σκόφιλντ, ενός Αμερικανού ιεροκήρυκα, που κυκλοφόρησε το 1909 και συμπληρώθηκε το 1917, ήταν μια νέα “ανάγνωση” της κλασικής εκδοχής της Βίβλου, που χρησιμοποιούσαν οι προτεσταντικές σέχτες. Η μεγαλύτερή της διαφορά είναι ότι προστέθηκε εκτενής σχολιασμός του αρχαίου κειμένου, κυρίως στο τμήμα της Παλαιάς Διαθήκης. Στον σχολιασμό, ο Σκόφιλντ προώθησε τις εσχατολογικές του πεποιθήσεις, οι οποίες αντανακλούσαν σε μια μικρή ομάδα Ευαγγελιστών, που είχαν ξεκινήσει από τη Βρετανία στις αρχές του 19ου αιώνα, αλλά έχουν τις ρίζες τους ακόμη πιο πριν (οι εσχατολογικές σέχτες εμφανίστηκαν αμέσως μετά την εκκίνηση του Προτεσταντισμού!). Οι προσθήκες αυτές είχαν έναν συγκεκριμένο στόχο: Να πείσουν ότι η δημιουργία του σύγχρονου κράτους του Ισραήλ είναι “θέλημα Θεού” και ότι ο Θεός απαιτεί από τους χριστιανούς όπου γης να στηρίξουν με κάθε τρόπο το σύγχρονο κράτος του Ισραήλ, ώστε να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για τη Δευτέρα Παρουσία!
Η έκδοση της Βίβλου (από την Oxford University Press) χρηματοδοτήθηκε με άφθονα κεφάλαια από πλούσιους σιωνιστές, με τη διαμεσολάβηση ενός σιωνιστή δικηγόρου της Γουόλ Στριτ, του Σάμουελ Ουντερμάιερ. Τα λεφτά αυτά οδήγησαν σε αλλεπάλληλες επανεκδόσεις και διάδοσή της σε όλες τις ευαγγελικές σέχτες των ΗΠΑ (και όχι μόνο) της “νέας” Βίβλου!
Με “δούρειο ίππο” τη Βίβλο του Σκόφιλντ και με διείσδυση στις ευαγγελικές σέχτες των ΗΠΑ, οι σιωνιστές κατόρθωσαν να αποκτήσουν έναν τεράστιο “στρατό” χριστιανών σιωνιστών, που θα κάνουν τα πάντα για να στηρίξουν το Ισραήλ!
