«Η ιστορία επαναλαμβάνεται, πρώτα ως τραγωδία, μετά ως φάρσα». Αυτή η φράση του Καρλ Μαρξ συμπυκνώνει μια θεμελιώδη μαρξιστική ιδέα: Την τάση των κοινωνιών και των πολιτικών κινημάτων να αναπαριστούν το παρελθόν, επιχειρώντας να το ξαναζήσουν, χωρίς απαραίτητα να κατανοούν τη νέα πραγματικότητα.
Σε ό,τι αφορά τους πρωταγωνιστές, οι οποίοι εναλλάσσονται από την κουίντα στη σκηνή και τούμπαλιν, όπως ο Αλέξης Τσίπρας, αρκεί η αλλαγή του μάρκετινγκ προκειμένου να επανατοποθετηθεί απέναντι στον ανταγωνισμό πριν μπει - όπως φημολογείται - εκ νέου στην κούρσα.
Ολική επαναφορά αλά Σβαρτσενέγκερ (;)
Η υποτιθέμενη επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα στη δημόσια σφαίρα με τη δημιουργία νέου πολιτικού φορέα εγείρει ποικίλα και ουσιώδη ερωτήματα, πέρα από την αναδιάταξη του ελληνικού πολιτικού σκηνικού και για τη συμπεριφορά του εκλογικού σώματος, το οποίο, κακά τα ψέματα, αντιμετωπίζεται ως καταναλωτής υποσχέσεων και όχι ως συνδιαμορφωτής ασκούμενων πολιτικών.
Μετά την αποχώρησή του από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ τον Ιούνιο του 2023 και την ανάληψη της προεδρίας από τον Στέφανο Κασσελάκη, η πρώην αξιωματική αντιπολίτευση εισήλθε σε κατάσταση παρατεταμένης κρίσης και φθοράς.
Σήμερα το κόμμα αποτελεί από τους πλέον αποδυναμωμένους πόλους στο πολιτικό σύστημα.
Η αλήθεια είναι ότι ο Αλέξης τα τελευταία δύο χρόνια έκανε ό,τι έπρεπε. Έλειψε, σουλάτσαρε στα ευρωπαϊκά σαλόνια και σιώπησε όσο χρειάζεται είτε για να τον ξεχάσεις, είτε για να τον νοσταλγήσεις, όπως τους παλιούς έρωτες ένα πράγμα. Λέμε τώρα...
Ο άνθρωπος που θα “έστριβε” όλη την Ευρώπη αριστερά και αναφώνησε με φωνή στεντόρεια «go back κυρία Merkel», επιλέγοντας την ακροδεξιά του Καμμένου ως συνέταιρο στην εξουσία, ετοιμάζεται να φορέσει ξανά τη στολή του κεντρώου σοσιαλδημοκράτη.
Η σεναριολογία επανήλθε στο προσκήνιο, σαν κακό remake ταινίας.
Βεβαίως δε χρειάζεται να έχεις τη φαντασία του Στίβεν Σπίλμπεργκ, ούτε το κληρονομικό χάρισμα για να κάνεις μια στοιχειώδη πρόβλεψη. Το έργο το βλέπεις μπροστά σου και είναι πιο προβλέψιμο και από τα επεισόδια της “Λάμψης” του Φώσκολου.
Λογικά, λοιπόν, θα αναζητηθεί μια επικοινωνιακή στρατηγική που να “μυρίζει”... ανανέωση, χωρίς όμως να λέει κάτι συγκεκριμένο. Στο μίξερ λίγο από ελπίδα, δικαιοσύνη και ατάκες του τύπου «δε με άφησαν να κυβερνήσω», «τώρα έμαθα από τα λάθη μου».
Το brand Τσίπρας - Ποιοι θα ανέβουν στο “άρμα”;
Ο Αλέξης Τσίπρας, πάρα την κυβερνητική του φθορά, διατηρεί ακόμη υψηλό βαθμό αναγνωσιμότητας και έναν πυρήνα “πολιτικής νοσταλγίας” γύρω από την πρώτη περίοδο διακυβέρνησης.
Ποντάρει εκ νέου σε εκείνους οι οποίοι νιώθουν ότι η σημερινή πολιτική προσφορά είναι είτε στείρα τεχνοκρατική είτε ιδεολογικά αδρανής ή ακόμη και κενή περιεχομένου. Απαραιτήτως, ο εν δυνάμει ψηφοφόρος θα πρέπει να είναι από εκείνους οι οποίοι ασπάζονται την άποψη ότι «ο Τσίπρας είχε καλές προθέσεις αλλά...».
Ο Αλέξης, αν ξαναμπεί στο παιχνίδι, δε θα το κάνει ερασιτεχνικά αλλά με φανφάρες. Στο TikTok θα τον βλέπουμε να περπατά αγέρωχος και φιλικός, εξηγώντας στους νέους με sporty chic λουκ τι είναι ο καπιταλισμός, πετώντας παράλληλα ατάκες του στυλ «πάμε να ξαναγράψουμε το μέλλον».
Χαράς ευαγγέλια για τα δελτία ειδήσεων, ψυχική ανάταση για τους πολιτικούς ρεπόρτερ, “βούτυρο στο ψωμί” των δημοσκόπων.
Και να σου τα ωραία γραφήματα με τις χρωματιστές μπαρίτσες που ανεβοκατεβαίνουν. Το ερωτηματολόγιο γνωστό: «Μπορεί ο Tσίπρας να επανέλθει;», «Υπάρχει χώρος για ένα νέο κόμμα στο κεντρο-αριστερο-προοδευτικο-αντιδεξιό χώρο;».
Φόρτσα στο πετάλι να ’ρθουνε κι οι άλλοι...
Η πολιτική είναι σαν το ποδήλατο. Άπαξ και το δοκιμάσεις, δεν το ξεχνάς ποτέ. Και ο Τσίπρας μάλλον δεν είναι τύπος ο οποίος αφήνει εύκολα το τιμόνι. Άσε που σκέπτεται: αφού οι άλλοι το κάνουν χειρότερα, γιατί όχι εγώ ξανά; Fair enough.
