«Η φύλαξη των συνόρων δεν μπορεί να υφίσταται αν δεν υπάρχουν απώλειες, και για να γίνω σαφής, αν δεν υπάρχουν νεκροί». Με αυτά τα λόγια ο Θάνος Πλεύρης μιλούσε πριν 11 χρόνια για το μεταναστευτικό ζήτημα στη χώρα μας.
Ε, πώς μετά από αυτή τη τοποθέτηση να μην πάρει τα ινία του υπουργείου μετανάστευσης. Τα κέρδισε με το σπαθί του (και ο προκάτοχος του χαρτοφυλακίου με το τσεκούρι του). Η τοποθέτηση του Θάνου Πλεύρη στο υπουργείο Μετανάστευσης, επιβεβαίωσε πλήρως τα σενάρια που ήθελαν ένα εξίσου βαθιά συντηρητικό πρόσωπο να καταλαμβάνει αυτή τη θέση, μετά τη παραίτηση Βορίδη. Πρόσφατες δηλώσεις του φρεσκο-ορκισμένου υπουργού καθιστούν σαφές ότι θα διατηρήσει τη σκληρή πολιτική γραμμή που διαμόρφωσε ο Μάκης Βορίδης, την ώρα που οι πολεμικές συρράξεις επεκτείνονται δραματικά και γεννούν ξεριζωμό.
Και για να είμαστε ξεκάθαροι , αν θεωρούμε ότι οι νεκροί άνθρωποι στα σύνορα είναι πολιτική θέση και όχι ρητορική μίσους, μιλάμε δίχως αμφιβολία για μια κρίση αξιών, που μας κάνει να ξεχνάμε ότι και εμείς έχουμε βρεθεί ως λαός στη θέση του πρόσφυγα, του μετανάστη, της μειονότητας. Αυτό δεν είναι θέμα ιδεολογίας, πολιτικής ταυτότητας ή θέσης. Πρόκειται πια, για ένα ζήτημα αξιακό.
Η Ελλάδα αλλά και ευρύτερα η ευρωπαϊκή ένωση, έχει ανάγκη από μια μεταναστευτική πολιτική με ανθρωπιστικό χαρακτήρα, που δε θα αποτυπώνεται απλά «στα χαρτιά», αλλά θα εφαρμόζεται στην πράξη. Με αξιοπρεπείς χώρους και δομές, στρατηγική για τη προστασία των ανήλικων και ασυνόδευτων μεταναστών/τριών, ψυχολογική υποστήριξη, πρόσβαση σε υψηλού ποιότητας ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, ένταξη στο κοινωνικό σύνολο, ευαισθητοποίηση των πολιτών. Και επειδή οι ακροδεξιές φωνές πληθαίνουν – εντός και εκτός βουλής – μην ξεχνάμε ότι κανείς δεν ξεκινά ένα ταξίδι σε ένα αμφιβόλου ασφάλειας καράβι για παραθερισμό, διακοπές ή χαλάρωση. Είναι η αναζήτηση της χαμένης ελπίδας, η ανάγκη για ζωή και όχι απλά επιβίωση.
Πόσο επίκαιρη είναι όμως αυτή η κρίση αξιών όμως; Νομίζω πως δεν είναι απλά επίκαιρη, αλλά πάντα παρούσα. Άλλοτε πιο ορατή, και άλλοτε πιο περιορισμένη. Μόλις βρει το θύμα της χτυπά.
Μόλις βρει πρόσφορο έδαφος φυτρώνει. Θύμα ο κάθε κατατρεγμένος και περιθωριοποιημένος, πρόσφορο έδαφος οι ακροδεξιές απόψεις και τα συντηρητικά μυαλά. Αυτή η ιδεολογία - ή ορθότερα ρητορική μίσους - πάντα υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει, κακά τα ψέματα. Η κοινωνική αντίδραση όμως είναι καθοριστική για την δυνατότητα της να επηρεάσει, να μολύνει, να διχάσει.
Χρειαζόμαστε άπαντες αντανακλαστικά ανθρωπισμού, αποδοχής και κρίσης απέναντι σε α λα Γκέμπελς ξενοφοβικές απόψεις. Διαφορετικά, κάποια στιγμή - μαζί με τους νεκρούς στα σύνορα — θα έχει πεθάνει και η ανθρωπιά μας, πάνω σε μια γη που είναι φτιαγμένη για να μας θρέφει, όχι για να τη χωρίζουμε.
