Ελληνικοί τελικοί, Ευρωπαϊκά και Παγκόσμια κύπελλα διεξάγονται κάθε χρόνο στο «στολίδι» του Ηρακλείου, φροντίζοντας να ψυχαγωγούν τους Κρητικούς με σπουδαία θεάματα, από το πάνω ράφι του μπάσκετ. Τι και αν έρχονται Ελληνικές ομάδες, τι και αν έρχονται Ευρωπαϊκές ομάδες, τι και αν έρχεται η Εθνική Ελλάδος, ο κόσμος της Κρήτης είναι πάντα στην θέση του, γεμίζοντας με περισσότερο χρώμα, κάθε χρωματιστό καρεκλάκι του κλειστού.
Δεκάδες είναι τα μηνύματα που απευθύνονται σε φορείς, ομάδες, ακόμη και σε δημοσιογράφους για μια πρόσκληση, ένα «μαγικό» χαρτάκι που θα τους δώσει την ευκαιρία να απολαύσουν από απόσταση αναπνοής σπουδαίες προσωπικότητες. Πόσο λείπει τελικά το μπάσκετ απ’ την Κρήτη; Πόση ανάγκη έχει το νησί μετά από χρόνια να ξαναδεί μια ομάδα στα σαλόνια του Ελληνικού πρωταθλήματος ώστε κάθε Σαββατοκύριακο ο κόσμος να κατακλύζει κάθε δρόμο γύρω απ’ το κλειστό γυμναστήριο της Νέας Αλικαρνασσού; Απ’ τα παλιά εκείνα χρόνια που η πόλη και το νησί υποδεχόταν «μετά βαΐων και κλάδων», κάθε αντίπαλο της σπουδαίας ομάδας του Ηρακλείου είτε αντίστοιχα του Ρεθύμνου, ο Κρητικός λαός δεν είχε ξανά την ευκαιρία να χορτάσει το άθλημα, παρά μόνο μεμονωμένα.
Κάθε φορά που επισκέπτομαι το γήπεδο της Αλικαρνασσού είτε για ένα μεγάλο γεγονός όπως τον τελικό κυπέλλου, είτε για έναν αγώνα τοπικού χαρακτήρα έχω πάντα τα ίδια ερωτήματα. Γιατί το Ηράκλειο να στερείται αυτής της χαράς, με τόσες ακαδημίες, τόσες ομάδες και τόση όρεξη να «αγκαλιάζει» με κάθε ευκαιρία το σπορ. Το γήπεδο είναι ένα αριστούργημα για τις ανάγκες της Κρήτης. Κάθε διοργάνωση από Εθνικό επίπεδο μέχρι συλλογικό, έχει επιτυχία, και αν εξαιρέσουμε κάποια ελάχιστα περιστατικά ποτέ δεν έχει «ανοίξει» ρουθούνι και ας βρίσκονται οπαδοί των δημοφιλέστερων Ελληνικών ομάδων, στην ίδια κερκίδα. Όλη η ατμόσφαιρα ήταν μαγική και βγαλμένη από Ευρωπαϊκό παραμύθι την περασμένη Κυριακή. Λέω Ευρωπαϊκό γιατί, στην χώρα μας δεν έχουμε συνηθίσει σε καμία περίπτωση στο μεγαλύτερο ντέρμπι που πλέον τείνει να γίνει και της «Γηραιάς Ηπείρου», να βλέπουμε φιλάθλους και των δύο ομάδων αγκαζέ στις εξέδρες. Δεν μπορούσα να καταλάβω ποιοι ήταν οι περισσότεροι. Ήταν τόσο άρτια μοιρασμένοι που σε κάθε καλάθι, σηκωνόντουσαν όλοι απ’ τις θέσεις τους. Ανάμεσα τους και «ουδέτεροι», κάτι που κολακεύει ακόμη περισσότερο το Κρητικό κοινό.
Ωριμότητα, υγιής σκέψη και ένα συγκινητικό αμοιβαίο χειροκρότημα στο φινάλε, το ιδανικό παράδειγμα προς μίμηση.
Κάθε χρόνο, ο κόσμος της πόλης δίνει βροντερό παρών σε κάθε διοργάνωση ώστε να αφουγκραστεί «χρώματα και αρώματα» ενόψει της άνυδρης συνέχειας. Κάθε φορά, αναρωτιέμαι πως θα ήταν άραγε μια ομάδα απ’ το Ηράκλειο να υποδέχεται Κυριακή παρά Κυριακή σε αυτό το γήπεδο έναν σπουδαίο αντίπαλο απ’ το ανώτερο επίπεδο της χώρας.
Τι ωραία που θα ήταν, όποιος Κρητικός σύλλογος το μπορέσει, να χαρίσει αυτό το δώρο στο νησί… ξανά.
