Την ώρα που γράφω αυτό το κείμενο πραγματοποιείται - όπως λένε - μία από τις μεγαλύτερες πορείες των τελευταίων ετών. Χιλιάδες κόσμου έχουν συγκεντρωθεί στο Σύνταγμα, στην πλατεία Ελευθερίας και σε άλλες πόλεις της Ελλάδας και του εξωτερικού, ζητώντας να μπει τέλος στη συγκάλυψη.
Το ηχητικό που ήρθε στο φως τις τελευταίες μέρες, στο οποίο ακούγονται άνθρωποι να λένε ότι δεν έχουν οξυγόνο, στάθηκε αφορμή αναζωπύρωσης του λαϊκού παλμού, αυτού του παλμού που σίγησε περίπου ένα μήνα μετά το δυστύχημα.
Κάποια χιλιόμετρα πιο πάνω, στη Σερβία, οι φοιτητές της βρίσκονται τρεις μήνες στον δρόμο με σύνθημα «Η διαφθορά σκοτώνει». Η διαφθορά που “άφησε” την 1η Νοεμβρίου του περασμένου έτους να καταρρεύσει στέγαστρο σιδηροδρομικού σταθμού και να σκοτώσει δεκαπέντε ανθρώπους. Από τότε μέχρι σήμερα, Σέρβοι φοιτητές πρωτοστατούν σε αυτήν την εξέγερση, ενώ τους ακολουθούν γιατροί, εκπαιδευτικοί, δικηγόροι και εργάτες.
Στην Ελλάδα, μπορεί τα Τέμπη να παραμένουν ένα μεγάλο συλλογικό τραύμα, ο κοινωνικός ξεσηκωμός, όμως, σίγησε περίπου δύο μήνες μετά το δυστύχημα. Αναζωπυρώνεται, βέβαια, σε επετείους και μέρες σαν τη χθεσινή. Δεν αμφιβάλλω ότι η συντριπτική πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας ζητά δικαίωση. Έχουμε σκεφτεί, όμως, πώς θα φτάσουμε εκεί; Κι εντέλει ποια είναι η δική μας ατομική ευθύνη όταν αφήνουμε ένα τέτοιο έγκλημα να παραμένει ατιμώρητο;
Από την Ελλάδα ως τη Σερβία σκοτωνόμαστε για τον ίδιο λόγο. Αυτόν τον παντοδύναμο που σε καθιστά ένα απλό νούμερο. Το παιδί σου μπορεί ξαφνικά να γίνει η γραμμή μιας λίστας που θα ποσταριστεί στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ζητώντας δικαίωση. Και; Κανείς ποτέ, όσο δυστοπικοί και να ήταν οι καιροί, δεν “πλήρωσε” επειδή έγιναν πολλά τα ποστ στο Facebook.
Κι αν το να φέρεις την αλλαγή σού φαίνεται ανέφικτο, το να βγεις στον δρόμο ανούσιο, προσπάθησε μονάχα τούτο. Μη συνηθίσεις τη φρίκη. Μην ξεχάσεις ότι ο θάνατος δεν είναι μία εικόνα στις ειδήσεις. Από την Αθήνα μέχρι το Βελιγράδι, στον δρόμο γεννιούνται οι συνειδήσεις και μέσα από αυτές αναγεννιούνται ολόκληρες κοινωνίες.
