Σεβασμός, μεγάλο πράγμα, μόνο που εδώ και χρόνια στους δρόμους της Κρήτης έχει χαθεί. Αρεσκόμαστε συχνά-πυκνά να αναφερόμαστε σε μια μειοψηφία που κάνει το κακό, μόνο που δυστυχώς δεν είναι τόσο μικρή αυτή η μειοψηφία όσο το πρόβλημα έχει αποκτήσει μια τραγική διαχρονικότητα.
Ναι, είναι γεγονός, δε βάζουμε μυαλό όσο θρηνούμε ανθρώπους σε αυτούς τους δρόμους. Σίγουρα δε φταίνε μόνο οι δρόμοι όσο οι “ψευτόμαγκες” της ασφάλτου κάθονται μπροστά στο τιμόνι και όποιον πάρει ο χάρος.
Οδηγείς στον δρόμο και αν τύχει να προσπεράσεις κάποιον από αυτούς τους “ψευτόμαγκες”, μάλλον θα το μετανιώσεις από το bullying που θα σου ασκήσει ενώ οδηγεί με τους γνωστούς ελιγμούς ακόμα και στο αντίθετο ρεύμα γιατί έτσι γουστάρει.
Η οδηγική κουλτούρα στην Κρήτη, όπως και σε πολλές άλλες περιοχές της Ελλάδας, χαρακτηρίζεται από μια διαφορετική προσέγγιση στους κανόνες κυκλοφορίας και από τη συνήθεια να παραβιάζονται οι νόμοι για διάφορους λόγους, όπως η ταχύτητα, η κακή στάθμευση και η έλλειψη σεβασμού προς τους άλλους χρήστες του δρόμου.
Η οδική παιδεία δεν είναι πάντα επαρκής, τόσο στους νέους όσο και στους ενήλικες. Παρά την ύπαρξη οδηγιών και κανονισμών, οι πληροφορίες συχνά δε φτάνουν με αποτελεσματικό τρόπο στους πολίτες, γιατί έτσι έμαθαν ορισμένα “παλικαράκια” από τον μπαμπάκα τους, που θεωρούσε μαγκιά ο “άντρας” γιος να οδηγεί από το δημοτικό σχολείο. Στην Κρήτη, όπως και σε πολλές άλλες περιοχές της Ελλάδας, η κουλτούρα του “εύκολου δρόμου” και της προσωπικής ελευθερίας μπορεί να συνδυάζεται με μια πιο χαλαρή στάση προς την οδική συμπεριφορά, κάτι που ενδέχεται να επηρεάζει τη γενικότερη κουλτούρα οδήγησης, όπως λένε οι ψυχολόγοι, μόνο που στους κρητικούς δρόμους και η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά. Όλα ξεκινούν από την οικογένεια και συνεχίζονται στο σχολείο. Τι να σου κάνουν όμως και οι δάσκαλοι, όταν τα “παλικαράκια” πάνε έτοιμα στο σχολείο, έχοντας ρουφήξει τη ρητορική του “καπετάνιου” πατέρα.
Η συστηματική και συνεχής εκπαίδευση των πολιτών σε θέματα οδικής ασφάλειας είναι κρίσιμη. Σχολεία, επιχειρήσεις και οργανισμοί μπορούν να προσφέρουν προγράμματα ευαισθητοποίησης για την αξία της ασφαλούς οδήγησης. Ευτυχώς που στην Κρήτη γίνονται φιλότιμες προσπάθειες, όμως αυτό δυστυχώς δεν αρκεί.
Το έργο το έχουμε δει πολλές φορές
Η ενίσχυση της επιβολής των κανόνων και η εφαρμογή αυστηρών προστίμων και ποινών για παραβάσεις μπορεί να δημιουργήσει μεγαλύτερη αίσθηση ευθύνης στους οδηγούς, όμως ούτε και αυτό φτάνει. Μέσω των ΜΜΕ και της τοπικής κοινωνίας, η αλλαγή της νοοτροπίας των πολιτών προς έναν πιο υπεύθυνο και σωστό τρόπο οδήγησης μπορεί να γίνει σταδιακά. Η ενίσχυση του σεβασμού για τη ζωή και την ασφάλεια των άλλων είναι το “κλειδί”. Δυστυχώς, οι εικόνες από τους δρόμους της Κρήτης μάλλον δείχνουν πως ως κοινωνία έχουμε αποτύχει.
Να, λοιπόν, που φτάνουμε στο ερώτημα αν η βελτίωση των οδικών υποδομών, η ανάπτυξη συστημάτων οδικής παρακολούθησης (όπως κάμερες ταχύτητας) και η κατασκευή ασφαλών πεζοδρομίων και διαβάσεων μπορούν να βοηθήσουν στη μείωση των τροχαίων ατυχημάτων.
Άραγε, όλοι εσείς έχετε σκεφτεί τη μάνα και τον πατέρα σας να σηκώνουν τη νύχτα το τηλέφωνο που χτυπά για να τους πουν το μαντάτο; Έχετε σκεφτεί πως για μια ψευτομαγκιά καταστρέφετε όλη σας τη ζωή, αλλά και τη ζωή των ανθρώπων που σας αγαπούν; Δυστυχώς, το έργο το έχουμε δει πολλές φορές στην Κρήτη.
Όχι, φίλοι μου, τη μοίρα των παιδιών μας αλλά και τη δική μας την καθορίζουμε οι ίδιοι όσο δεν αλλάζουμε νοοτροπία. Όσο δε μιλάμε στα παιδιά μας. Στις μικρές κοινωνίες, μάλιστα, οι ίδιοι που κλαίνε μετά από κάθε τραγωδία είναι αυτοί που κρίνουν ως μαλθακό ένα παιδί που είναι απλά σωστό. Η Κρήτη δεν είναι αυτή.
Ούτε όπλα, ούτε σπινιές, ούτε χασισάκι, αλλά ούτε και όπλα. Η Κρήτη είναι ιστορία, προκοπή και κυρίως λεβεντιά, μόνο που την τελευταία την αντιλαμβάνονται διαφορετικά πλέον τα πρωτοπαλίκαρα, που πίσω από τα “σκοτεινά” τζάμια κρύβουν τη δειλία τους.
Μάθε λοιπόν, φιλαράκο, πως δεν είναι μαγκιά να πίνεις σαν να μην υπάρχει αύριο μέχρι το πρωί. Δεν είναι μαγκιά να βάζεις το παρεάκι στο αυτοκίνητο και να κάνεις την “ηλίθια” επίδειξη. Δεν είναι μαγκιά να κοροϊδεύεις τον φίλο που είναι συνετός και κυρίως δεν είναι μαγκιά να μη σέβεσαι τον ίδιο σου τον εαυτό.
Φιλαράκο, ξέρεις τι είναι μαγκιά; Να μπορείς να πεις «όχι» για να μη βιώσουν οι άνθρωποι που σε αγαπούν τον πόνο μιας τραγωδίας. Μήπως ήρθε η ώρα να τα πούμε επιτέλους έξω από τα δόντια, φιλαράκια; Μήπως ήρθε η ώρα να αγαπήσουμε τον εαυτό μας και τους ανθρώπους μας;
Αυτό, λοιπόν, που πρέπει να κρατήσουμε είναι πως τα «όχι» μπορούν να σε λυτρώσουν και κυρίως να σε σώσουν!
