Μία από τις πιο πολυσυζητημένες δίκες του ελληνικού me too έχει ξεκινήσει με τα θύματα να σπάνε τη σιωπή τους και συχνά να αναβιώνουν τραυματικές τους εμπειρίες εντός μίας αίθουσας δικαστηρίου. Χρειαστήκαμε αρκετό χρόνο σαν κοινωνία για να καταφέρουμε να “ανοίξουν” περισσότερα στόματα, να μιλήσουν για τη βία που έχουν υποστεί και να καταγγείλουν τον κακοποιητή τους. Πράγματι, η εξέλιξη είναι φανερή αλλά όχι επαρκής.
Η κοινωνία που φωνάζει στις γυναίκες να μιλάνε, να φεύγουν και να καταγγέλλουν είναι η ίδια που τις κακοποιεί για δεύτερη φορά σε ένα αστυνομικό τμήμα ή σε μια αίθουσα δικαστηρίου. Η δίκη Φιλιππίδη αποτελεί τρανταχτό παράδειγμα δευτερογενούς κακοποίησης θύματος και μάλιστα, από ανώτατο όργανο της δικαστικής εξουσίας. Πιο συγκεκριμένα, η καταγγέλλουσα ρωτήθηκε από τον εισαγγελέα κατά τη διάρκεια της σεξουαλικής επίθεσης τι εσώρουχο φορούσε (!) Ενώ ο ίδιος εκπρόσωπος του νόμου ειρωνεύτηκε και την φύση της δίκης λέγοντας: «Στην Γαλλία έχουν υπόθεση με 51 βιασμούς και εδώ στην Ελλάδα ασχολούμαστε με τον ένα»
Αν αυτά τα σχόλια ακούγονταν σε ένα καφενείο, ίσως, και να μπαίναμε στη διαδικασία να εξηγήσουμε κάποια αυτονόητα. Να πούμε πάλι ότι κανένας άντρας δεν επιλέγει αν θα σε κακοποιήσει ανάλογα με το μήκος της φούστας σου ή το κόψιμο του εσώρουχού σου. Αντιθέτως, με αυτές τις ερωτήσεις γυρνάμε για άλλη μία φορά την ευθύνη στις γυναίκες, όπως άλλωστε έχουμε εκπαιδευτεί σαν κοινωνία να πράττουμε.
Ωστόσο, η συζήτηση αυτή δεν έγινε σε ένα καφενείο αλλά σε μία αίθουσα δικαστηρίου όπου - όπως τουλάχιστον μας λένε - το θύμα πάει για να βρει το δίκιο του. Αυτές οι κουβέντες βγήκαν από το στόμα ενός επιφανούς και μορφωμένου άντρα που ήξερε πολύ καλά τι προκαλούσε. Αποπροσανατόλιζε την υπόθεση, δημιουργούσε άλλους συνειρμούς στους ενόρκους, στο ακροατήριο, στην κοινωνία και εν τελεί λειτούργησε ως συνήγορος υπεράσπισης ενός βιαστή. Αυτός ο άνδρας δεν κακοποίησε μόνο εκείνη τη γυναίκα αλλά κάθε γυναίκα σε αυτόν τον πλανήτη που έχει πέσει θύμα έμφυλης βίας. Και το έκανε με απόλυτη επίγνωση.
Όσον αφορά τώρα το άνοιγμα της πόρτας, είναι και αυτό ένα από τα “συμπτώματα” της πατριαρχίας. Μας έχει πείσει ότι ο άντρας ο σωστός, που όπως λένε και πολλοί είναι άντρας ρε παιδί μου, σου ανοίγει την πόρτα, σε κερνάει, δεν λυγίζει, είναι “κυνηγός” και πολλά ακόμα. Σε αυτό το σημείο οφείλω πάλι να αποσαφηνίσω ότι σε καμία περίπτωση δεν ενοχοποιώ μία πράξη ευγένειας που είναι αποτέλεσμα αγνού ενδιαφέροντος. Πόσοι, όμως, άραγε πιστεύουν ότι αφού ακολουθήσουν αυτό το “εγχειρίδιο” συμπεριφοράς στο “ωραίο φύλο” έχουν δικαιώματα πάνω του;
