Πρωινό Δευτέρας, στην αυλή Γενικού Λυκείου γνωστού σχολικού συγκροτήματος συναντώ ξανά το ίδιο αγόρι. Ψηλός, εύσωμος, με τα σημάδια της ακμής να κυριαρχούν στο σκυθρωπό του πρόσωπο. Περπατά πάνω-κάτω μόνος. Άλλοτε χαζεύει τους περαστικούς περιμένοντας σίγουρα με προσμονή να χτυπήσει ξανά το κουδούνι και το διάλειμμα να τελειώσει. Καλός μαθητής δεν ξέρω αν είναι, μα σίγουρα οι ώρες των μαθημάτων λιγότερο βασανιστικές θα είναι. Απέναντί του, τριγύρω στην αυλή, στο γήπεδο, στα κάγκελα, μικρές και μεγάλες παρέες γελούν, καπνίζουν ή συζητούν. Προσπερνώ.
Πρωινό Τρίτης, ακολουθώ τη γνωστή διαδρομή, στον γνωστό πεζόδρομο, ανάμεσα στο γήπεδο και στο σχολικό συγκρότημα με τη φήμη του σπουδαίου - επειδή, λέει, έχει καλούς καθηγητές και παιδιά καλών οικογενειών. Ας είναι. Χαζεύω ξανά μέσα στις αυλές. Το αγόρι στέκεται στην ίδια θέση που το είδα χθες. Αμήχανο και μόνο, απελπιστικά μόνο. Αναρωτιέμαι αν βλέπει κανείς τις αναρτήσεις γονιών στα social, που προτρέπουν άλλους γονείς να προτρέπουν τα παιδιά τους να μην αφήνουν άλλους μαθητές μόνους στην αυλή... Μάταιες.
Πρωινό Τετάρτης. Μια ακόμη μέρα να περπατώ, γιατί η συνήθεια είναι μεγάλο πράγμα και ο πεζόδρομος που κάθε άνοιξη φιλοξενεί σχολικές δράσεις με τον τίτλο “Η άνοιξη της τάδε οδού” είναι πια από τους αγαπημένους μου. Η ματιά μου ξανά στις σχολικές αυλές. Το βλέμμα αναζητά το ψηλό, εύσωμο αγόρι. Προς στιγμήν, ξαφνιάζομαι ευχάριστα! Το βλέπω από μακριά και επιτέλους δεν είναι μόνο. Μια παρέα μαθητών είναι δίπλα του και πριν χαρώ που λειτούργησε η περίφημη ενσυναίσθηση, ακούω να το βρίζουν, να το περιγελούν και να του κατεβάζουν το παντελόνι μπροστά στα μάτια δεκάδων άλλων μαθητών, που παρακολουθούν αμέτοχοι και αμήχανοι.
Ο Γιώργος ή Μανόλης ή Νίκος, όπως κάθε μαθητής-θύμα σχολικού εκφοβισμού ή σχολικής βίας, αντέδρασε χτυπώντας τα κατά τ’ άλλα «παιδιά καλών οικογενειών», που λίγες ημέρες μετά έμαθα ότι τιμωρήθηκαν με τριήμερη αποβολή. Η βία σε βάρος του όμως, λεκτική και ψυχολογική, συνεχίστηκε, αποδεικνύοντας πως ποτέ, καμία τιμωρία δε λειτούργησε αποτρεπτικά, μέσα σε μια σχολική κοινότητα που έχει χάσει τον προσανατολισμό της.
Μόνο παρήγορο το γεγονός ότι παιδιά που βίωσαν σχολικό εκφοβισμό στα όμορφα και ανέμελα για τους πολλούς χρόνια του σχολείου κατάφεραν να σταθούν γερά στα πόδια τους ως ενήλικες, αν και με πολλά τραύματα που μπορεί να επουλώνονται, αλλά εξακολουθούν να πονούν. Αντίθετα, παιδιά που ξέσπασαν στους αδύναμους, τους μικρόσωμους, τους παχύσαρκους, τους διαφορετικούς, μπορεί μεγαλώνοντας να έχτισαν το προφίλ του δυνατού, όμως ποτέ δεν μπόρεσαν να καλύψουν τα δικά τους κενά.
