Πολύς λόγος γίνεται τα τελευταία χρόνια γι’ αυτή τη γενιά που ήρθε, σκίζοντας με μανία το “manual” ζωής που της παραδόθηκε από τους προηγούμενους. Η γενιά Ζ γεννήθηκε μεταξύ 1997 και 2012, και ταυτίστηκε με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, την κοινωνική ευαισθησία, αλλά και το άγχος. Μεγάλωσε σε συνθήκες παγκόσμιας οικονομικής κρίσης και ψηφιακής επανάστασης, ενώ δε γνώρισε τον κόσμο πριν από την τρομοκρατική επίθεση στους Δίδυμους Πύργους τον Σεπτέμβριο του 2001, που άλλαξε τον ρου της παγκόσμιας ιστορίας.
Κάνοντας τα πρώτα της βήματα σε εποχές βαθιάς μετανεωτερικότητας, κατέρριψε πλήρως τις αυθεντίες αλλά και τις συλλογικές ταυτότητες. Τα παιδιά αυτά κοιτούν κατάματα τον καθρέφτη και τολμούν να αναρωτηθούν γιατί βρίσκονται εδώ. Αναζητούν ένα βαθύτερο νόημα στις πράξεις και στις επιλογές τους, το οποίο αντικατοπτρίζεται και στην εργασιακή τους πορεία. Πολλές φορές, τείνουν να επιλέγουν επαγγέλματα που υπηρετούν κάποιο σκοπό με τον οποίον συντάσσονται. Παρόλο που - ειδικά στην Ελλάδα - είναι παιδιά της κρίσης και της επαγγελματικής αστάθειας, εμφανίζονται στην αγορά εργασίας με τους δικούς τους όρους.
Πολλοί χαρακτηρίζουν αυτή τη γενιά απολιτίκ, αφού λίγα μόνο από τα παιδιά της επιλέγουν να οργανώνονται σε παρατάξεις, σωματεία και οργανώσεις. Τα παιδιά αυτά, όμως, έκαναν κανονικότητα στον δημόσιο διάλογο τα δικαιώματα των μειονοτήτων, μιλάνε για την υιοθέτηση ενός βιώσιμου τρόπου ζωής για ολ@ και θέτουν όρια σε χώρους εργασίας και εκπαίδευσης που κανείς στο παρελθόν δεν είχε τολμήσει.
Ναι, αγαπημένε μου, κατά τ’ άλλα, old school αριστερέ, το πρόβλημά μας είναι ταξικό. Αυτό, όμως, δεν αναιρεί τόσο τη σημασία ανάδειξης των παραπάνω κοινωνικών ζητημάτων, όσο και τη σύνδεσή τους με την ταξική καταπίεση. Αδυνατώ να κατανοήσω πως το να μιλάμε για τα δικαιώματα μειονοτήτων, ΛΟΑΤΚΙ, γυναικών μας καθιστά ανίκανους να εκφέρουμε άποψη για την καταπίεση που υφίσταται ο κόσμος λόγω της κοινωνικής του καταγωγής.
Οι παρατάξεις και τα σωματεία που της παραδώσατε στηρίζονται σε θεμέλια σάπια και αυτή η γενιά το γνωρίζει καλά. Δε γοητεύεται από ρητορικές πολιτικών, γιατί δεν τρέφεται με αυταπάτες. Αντιθέτως, αντιμετωπίζει τη ζωή και τις δυσκολίες της κατάματα από τα πρώτα χρόνια της ζωής της. Προσωπικά, ούσα μέλος αυτής της γενιάς, απολαμβάνω να ζω στην εποχή όπου όλες οι γνώμες και οι τοποθετήσεις, απ’ όπου κι αν προέρχονται, υποβάλλονται σε μία βάσανο. Στο μόνο που ψέγω τη γενιά μου είναι ότι μερικές φορές αγνοεί την αξία του δρόμου και περιορίζει τις κοινωνικές της αντιδράσεις με αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Το βέβαιο είναι ότι βιώνουμε μία “άβολη” κοινωνική μετάβαση, όπως γίνεται κάθε φορά που κάτι παλιό πεθαίνει και το καινούργιο δεν έχει ακόμα γεννηθεί.
