Το τελευταίο χρονικό διάστημα η πολιτική αβεβαιότητα χαρακτηρίζει ολόκληρη τη Γηραιά Ήπειρο. Μετά την πτώση Μακρόν στη Γαλλία, τη νίκη της ακροδεξιάς Μελόνι στην Ιταλία και την ανακήρυξη πρόωρων εκλογών στη Γερμανία, όλα δείχνουν πως οι σταθερές, άρρηκτες κυβερνήσεις δεν είναι σημείο των καιρών μας. Κι ενώ η ελληνική κυβέρνηση πάσχιζε να εκπέμπει την εικόνα μιας ενωμένης ομάδας, πιστής στο κυβερνητικό έργο, οι τελευταίες εξελίξεις μαρτυρούν το αντίθετο.
Εκτός Νέας Δημοκρατίας βρέθηκε για δεύτερη φορά ο Αντώνης Σαμαράς μετά τη διαγραφή του από τον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη. Για πρώτη φορά στην ιστορία της Μεταπολίτευσης καταγράφεται διαγραφή τέως πρωθυπουργού, η οποία ήρθε ως κορύφωση σε μία μακρά περίοδο κρίσης ανάμεσα στους δύο. Ελληνοτουρκικά, γάμος ομόφυλων ζευγαριών και υποκλοπές είναι μόνο μερικά από τα σημεία στα οποία δε δίστασε ο Αντώνης Σαμαράς να εκφράσει δημόσια την αντίθεσή του με την κυβέρνηση.
Πεποίθηση του πρώην πρωθυπουργού - και όχι μόνο - αποτελεί το γεγονός ότι οι κυβερνητικές πολιτικές έχουν απογοητεύσει τη συντηρητική πτέρυγα της Νέας Δημοκρατίας. Πράγματι, ο πρωθυπουργός δεν ήταν λίγες οι φορές που υιοθέτησε στοιχεία της ατζέντας των “δικαιωματιστών”, κάνοντας συχνά λόγο για τα δικαιώματα των μειοψηφιών. Ρητορική, βέβαια, από την οποία φαίνεται να αποστασιοποιείται πλέον, αφού σε πρόσφατες δηλώσεις του αναφέρθηκε σε τυραννία των μειοψηφιών. Άραγε, επηρεάστηκε από τη συντηρητική στροφή στα εκλογικά αποτελέσματα ευρωεκλογών και Αμερικής ή προσπάθησε να προλάβει μία προδιαγεγραμμένη κρίση με τη συντηρητική πλευρά του κόμματός του;
Η έλλειψη αντιπολίτευσης, ενόψει της κρίσης στον ΣΥΡΙΖΑ, είχε χαρίσει τη δυνατότητα απρόσκοπτης δράσης στο κυβερνητικό στρατόπεδο. Η κριτική των κομμάτων της αντιπολίτευσης ήταν παρούσα, αλλά όχι ηχηρή. Το πλήγμα στην κυβέρνηση έφτασε εσωτερικά και ενέχει μεγαλύτερο πολιτικό κόστος. Οι επόμενες κινήσεις τόσο του Αντώνη Σαμαρά όσο και των “γαλάζιων” βουλευτών, που αντιτίθενται στις κυβερνητικές επιλογές, θα καθορίσουν το πολιτικό σκηνικό των επόμενων μηνών.
Η απομάκρυνση του Αντώνη Σαμαρά τον Οκτώβριο του 1992 από τη Ν.Δ. του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη έφερε μαζί της και τις ανεξαρτητοποιήσεις κάποιων ακόμα βουλευτών, οι οποίες οδήγησαν το 1993 στην κατάρρευση της Νέας Δημοκρατίας. Αν και όλα δείχνουν ότι η ιστορία δε θα επαναληφθεί, η άρρηκτη εικόνα της κυβέρνησης έχει ανατραπεί ανεπιστρεπτί. Η ανοιχτή αμφισβήτηση προς το πρόσωπο του πρωθυπουργού, σε συνδυασμό με το 28% των ευρωεκλογών, περιορίζουν τις κινήσεις της κυβέρνησης και την αφήνουν “ανοχύρωτη” σε μελλοντικές κρίσεις.
