Σειρά από σκάνδαλα, καταδίκες για κακουργήματα και εκκρεμείς υποθέσεις εις βάρος του. Το ποινικό φορτίο του Τραμπ δεν αποτέλεσε τροχοπέδη για την επαναφορά του στον Λευκό Οίκο. Ούτε του “στοίχισε” ο διάχυτος σεξιστικός λόγος και η αμφισβήτηση του δικαιώματος στην άμβλωση. Το ρητό “ψηφίζουμε με την τσέπη” επαληθεύτηκε περίτρανα στις αμερικανικές κάλπες. Το βασικό ζήτημα των ψηφοφόρων ήταν η οικονομία “πακέτο” με το Μεταναστευτικό και έπραξαν αναλόγως, πετώντας στο καλάθι των αχρήστων όλες τις δημοσκοπήσεις που αποτύπωναν “μάχη” στήθος με στήθος. Κανένα πείραμα αυτή τη φορά αλλά συνειδητή επιλογή.
Κι έπειτα; Έπειτα... ήρθαν οι μέλισσες (σ.σ. τίτλοι, τίτλοι, τίτλοι): «Τι σημαίνει η επανεκλογή Τραμπ για τα ελληνοτουρκικά», «Τι να περιμένει η Ελλάδα αν εκλεγεί ο Τραμπ;», «Συμφέρει νίκη Τραμπ την Ελλάδα;», συνοδεία κειμένων τα οποία - κατά περιπτώσεις - “φλέρταραν” με τη λογική «πώς θα κινηθεί για να προσαρμοστούμε». Σαφώς και η εκλογή, η όποια εκλογή, καθορίζει σε μεγάλο βαθμό τις εξελίξεις εντός, εκτός και επί τα αυτά, ωστόσο υπάρχουν και “αλλά”, τα οποία θα αναπτύξουμε σε δεύτερο χρόνο. Ωστόσο, ευκαιρίας δοθείσης και επ’ αυτού ορμώμενη ας ανοίξω παρένθεση με μια απορία: Πόσο αποδοτική θεωρείται διαχρονικά η πολιτική “yesmen”;
Εδώ δεν μπορούμε να λύσουμε μόνοι μας τα προβλήματά μας, θα μας τα λύσουν οι άλλοι; Οι ξένοι - φαντάζομαι - είναι απασχολημένοι με τα δικά τους συμφέροντα. Ας κοιτάξουμε - τουλάχιστον σε ό,τι μας αφορά - να μην απεμπολήσουμε βασικές μας διεκδικήσεις, όπως π.χ. το αναφαίρετο δικαίωμα της επέκτασης των 12 ναυτικών μιλίων στο Αιγαίο ή αυτό της διεκδίκησης των γερμανικών επανορθώσεων. Ύστερα, βλέπουμε...
Βέβαια, για το δεύτερο ζήτημα με αφορμή την πρόσφατη επίσκεψη του Γερμανού προέδρου και τα “νιαουρίσματα” (με ανακαλώ στην τάξη), τις “αβρότητες” ήθελα να πω Μητσοτάκη-Σακελλαροπούλου μετά την ατάκα του Σταϊνμάιερ πως «το θέμα θεωρείται λήξαν», αλλά και την παρουσία του κόσμου στη μαρτυρική Κάνδανο με βραχιολάκι, αφού οι παριστάμενοι “φακελώθηκαν” από το ομοσπονδιακό εγκληματολογικό γραφείο της γερμανικής αστυνομίας, μάλλον δεν αφήνει και πολλά περιθώρια για... ψευδαισθήσεις σε επίπεδο χειρισμών. Ας γνωρίζουμε κάποια στιγμή τις ήττες μας. Μάλλον για να το θέσω πιο σωστά, ας μας τις ανακοινώσουν να ξέρουμε πού πηγαίνουν αυτά τα έρμα τα τέσσερα...
Κλείνω με δόσεις πανηγυρισμού στην ελληνική πραγματικότητα στον απόηχο της επικράτησης Τραμπ. Κορυφαία στιγμή των προηγούμενων 24ώρων (μακράν) όταν η καλεσμένη του Γιώργου Παπαδάκη, Αφροδίτη Λατινοπούλου, μιμήθηκε τον “χορό” του Τραμπ υπό τους ήχους του εμβληματικού τραγουδιού-ύμνου της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας YMCA, σε μια ακόμη ομολογουμένως παρατεταμένη cringe στιγμή για την ελληνική τηλεόραση.
Όπως δήλωσε η κ. Λατινοπούλου, «για πολλά μπορεί κανείς να κατηγορήσει τον Τραμπ, ωστόσο κανένας άνθρωπος δεν είναι τέλειος και κανένας πολιτικός δεν είναι τέλειος, αλλά, εντάξει, τουλάχιστον εκείνος είναι κοντά στον λαό».
Αξίζει, επίσης, να ψάξει κανείς στο διαδίκτυο την αντίδραση του τραγουδιστή Βαλάντη. Δε λέω πολλά. Καινούργιο συκώτι εγγυημένα!
Κλείνοντας: Το αποτέλεσμα, ανάλογα τα γούστα, την αισθητική, το υπόβαθρο, τις προσλαμβάνουσες και την οπτική απέναντι στα πράγματα, χαρακτηρίζεται είτε «καταστροφικό» είτε «ευεργετικό» είτε δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο... Γεγονός πάντως είναι πως η αμφιλεγόμενη αυτή προσωπικότητα κατάφερε να προσελκύσει στην κάλπη πολλές και ετερόκλητες κοινωνικές ομάδες, πετυχαίνοντας να “διεμβολίσει” άλλοτε κραταιά μπλε φρούρια, κάνοντας τις δημοσκοπήσεις κουρελόχαρτα. Τώρα, σε τι βαθμό η επιλογή Τραμπ θα καθορίσει τις εξελίξεις και με ποιο τρόπο μόνο ο χρόνος θα το δείξει. Σίγουρα όμως μετά την απομάκρυνση εκ του ταμείου, ουδέν λάθος αναγνωρίζεται.
