εκλογες

Στον απόηχο των ευρωεκλογών - Ηχηρά και προς πολλές κατευθύνσεις τα μηνύματα

Απόψεις
Στον απόηχο των ευρωεκλογών - Ηχηρά και προς πολλές κατευθύνσεις τα μηνύματα

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ

Άρθρο του Δημήτρη Κ. Τυραΐδη

Ηχηρά και προς πολλές κατευθύνσεις είναι τα μηνύματα που έστειλαν οι Έλληνες με την ψήφο τους στις ευρωεκλογές. Είναι σίγουρο, μετά την ήττα των μεγάλων κομμάτων, ειδικότερα της κυβέρνησης, ότι πολλοί νιώθουν να φεύγει η γης κάτω από τα πόδια τους και να τρίζουν ασυνήθιστα οι καρέκλες τους. 

Σε πολλά κόμματα το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών έφερε και γκρίνιες και η αντικατάσταση του αρχηγού ορισμένων κομμάτων ζητήθηκε από ορισμένους βουλευτές τους. Και μάλιστα με πολύ σοβαρό κι έντονο τόνο. Βέβαια, αυτό είναι δικό τους πρόβλημα κι ας βρουν μονάχοι τους τη λύση του. Εμένα προσωπικά δε με ενδιαφέρει η όποια αλλαγή αρχηγού κι αν γίνει. Ο δρόμος είναι πολύ μακρύς μέχρι τις άλλες εκλογές κι όταν έρθει εκείνη η ώρα και βρίσκομαι ακόμα εν ζωή θα κρίνω και τότε θα αποφασίσω πού θα δώσω την ψήφο μου.

Έχω την εντύπωση όμως ότι η πολύ μεγάλη αποχή των ψηφοφόρων είναι ένα μήνυμα με πολλούς αποδέκτες και με πολλά ονόματα. Όπως αποχή διαμαρτυρίας, αδιαφορίας κ.τ.λ., αλλά το να μην ψηφίσεις κάποιον που εκείνον θα ήθελες να σε αντιπροσωπεύσει στο Ευρωκοινοβούλιο και να διαμαρτυρηθείς αποφεύγοντας να τον ψηφίσεις... αυτό πιστεύω ότι είναι μεγάλο λάθος. Γιατί αφήνεις τους άλλους να επιλέξουν για λογαριασμό δικό σου. 

Το «όλοι ίδιοι είναι» δεν είναι αλήθεια. Υπάρχουν πολιτευόμενοι που πράγματι είναι πατριώτες κι ενδιαφέρονται με σθένος για τα συμφέρονται της πατρίδας μας και των Ελλήνων. Ποιοι είναι; Ψάξε να τους βρεις. Βρες ποιος ενδιαφέρεται για το σύνολο των Ελλήνων κι όχι για τους λίγους. Προσπάθησε να ξεχωρίσεις τους ψεύτες από τους ειλικρινείς. Σύγκρινε πώς περνούσε η ζωή σου πριν από λίγα χρόνια και πώς περνάει σήμερα. Εγώ ως συνταξιούχος πριν από λίγα χρόνια έπαιρνα μια καλή σύνταξη ως δημόσιος υπάλληλος, ενώ σήμερα παίρνω τα μισά απ’ ό,τι έπαιρνα. 

Δε γνωρίζω ποιος είναι αυτός που θα ήθελα να με εκπροσωπήσει στο Κοινοβούλιο. Στο χωριό μου λένε «το φίδι το θωρείς, το συρμό του ψάχνεις να βρεις;». Δεν ξέρω ποιοι μου πετσόκοψαν τη σύνταξή μου και ποιος ο λόγος να τους ψηφίσω. Εκείνο όμως που ως άνθρωπος με απασχολεί πάρα πολύ είναι η αχαλίνωτη άνοδος των ακροδεξιών παρατάξεων και δε με νοιάζει για μένα, γιατί ο ήλιος μου έχει ακουμπήσει πλέον την ορθάνοιχτη αγκαλιά της δύσης. Για τα νέα παιδιά και για τα εγγόνια μου με νοιάζει, γιατί αν πάρει τα ηνία της όποιας χώρας και πολύ περισσότερο της χώρας μου η ακροδεξιά, ουέ κι αλλοίμονό μας. 

Το «αποφασίζομεν και διατάσσομεν», ο αχός του αντηχεί ακόμα στα αφτιά μου κι ας έχουν περάσει τόσα χρόνια από την επαναφορά της δημοκρατίας στην πατρίδα μου. Θα τους αφήσουμε να γιομίσουν της εξορίας τα ξερονήσια με δημοκράτες που δε θα υπακούνε στο «αποφασίζομεν και διατάσσομεν», όπως δεν άκουγαν τότε που τη χώρα μας την κυβερνούσαν οι ταγματάρχες; Ρωτήστε, κύριοι της ακροδεξιάς, πώς περνούσαν οι γονείς σας επί της δικτατορίας κι αποφασίστε τι θα κάνετε. Εκτός βέβαια αν οι γονείς σας ήταν τσιράκια των ταγματαρχών κι όχι απλοί άνθρωποι, δημοκράτες. Ρωτήστε τους παππούδες σας πόσο ξύλο έφαγαν από τους εθνοσωτήρες και πόσα παλικάρια έχασαν τη ζωή τους γιατί ήθελαν να ζούνε ελεύθεροι κι όχι κάτω από τη σκιά του θανάτου. Μην τους πιστεύετε αυτούς που σας δασκαλεύουν και σας καθοδηγούν λέγοντας μεγάλα λόγια, όπως η Ελλάδα είναι για τους Έλληνες κι όχι για τους πρόσφυγες και για τους μετανάστες. 

Δε φταίνε, κύριοι, οι μετανάστες που αφήνουν την όποια πατρίδα τους ψάχνοντας να βρουν καλύτερες συνθήκες ζωής σε μια ξένη χώρα από κείνες που ζουν στη χώρα τους. Οι δυνατοί της γης φταίνε που χρόνια και χρόνια τους πίνουν το αίμα, κλέβοντας τον πλούτο της γης τους. Φέρτε στον νου σας εκείνες τις εικόνες, όσοι τις είδατε και όσοι δεν τις έχετε δει, αλλά σας τις διηγήθηκαν οι γονείς σας, των δικών μας μεταναστών, που καραβάνια έπαιρναν των ομματιών τους κι έφευγαν από την ερειπωμένη χώρα μας στις δεκαετίες του ’50-’60 από τους βάρβαρους Γερμανούς, ψάχνοντας για μια καλύτερη ζωή, κι αν σας ικανοποιούν εκείνες οι εικόνες, συνεχίστε τον δρόμο σας και τα “θέλω” σας. Να γνωρίζετε όμως ότι η δημοκρατία δεν αιχμαλωτίζεται ποτέ.

Τέλος, αναρωτηθήκατε ποτέ ποιος έφταιγε τότε εκτός από τους κατακτητές και τον εμφύλιο σπαραγμό; Γνωρίζετε ποιοι κυβερνούσαν τη χώρα μας τότε; Μην κάνετε το ίδιο λάθος. Μην επαναφέρετε με την ψήφο σας τους φασίστες να ξανακυβερνήσουν τη χώρα μας. Στο χέρι σας είναι να μη ζήσετε κι εσείς στιγμές φρίκης, όπως ζήσαμε εμείς οι μεγαλύτεροι. Μην τους πιστεύετε, γιατί όταν θα καταλάβετε τι σημαίνει φασισμός, θα είναι πλέον πολύ αργά. Και μην ξεχάσετε ποτέ ότι ο λύκος χρώμα μπορεί να αλλάξει, το χούι του όμως δεν το κόβει ποτέ. Πρώτα πεθαίνει αυτός και μετά πεθαίνει και το αιμοβόρο συναίσθημα που θρέφει μέσα του. 

* Ο Δημήτρης Κ. Τυραϊδής είναι συγγραφέας-ποιητής, μέλος της Παγκοσμίου Ενώσεως Ελλήνων Λογοτεχνών, μέλος των Πνευματικών Δημιουργών νομού Χανίων και άλλων πολλών πολιτιστικών συλλόγων. 
 

ΤΑ ΝΕΑ του neakriti.gr στο Google News