Νικολέτα

«Πλήρης θάνατος» είναι να αρνείσαι τα παιδιά σου...

Απόψεις
«Πλήρης θάνατος» είναι να αρνείσαι τα παιδιά σου...

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ

Η δυσεξήγητη απόφαση του Μητροπολίτη Πέτρας και Χερρονήσου για τη 17χρονη Νικολέτα

Μας αρέσει που τον λάνσαραν επιτήδεια κι ως «νέο, μορφωμένο, κοντά στα νιάτα, με αντίληψη για τον σφυγμό της κοινωνίας» τον Γεράσιμο και τον έβρισκαν και πιο «κατάλληλο» για Δεσπότη Πέτρας και Χερρονήσου από τον άλλον τότε διεκδικητή, τον Τίτο. 

Ε, αφού έγιναν όσα έγιναν την εποχή της πανδημίας και το τι πρέσβευε τότε ο “ανοιχτόμυαλος” ιεράρχης, ήρθε και το περιστατικό του Μοχού να φανερώσει έναν πρωτοφανή “σκοταδισμό” κρυπτόμενο δήθεν τάχα μου πίσω από “ιερούς κανόνες” και άλλα εμπριμέ. 

Την ώρα που συγκλονισμένος ο Μοχός αποχαιρετούσε τη 17χρονη Νικολέτα, με την οικογένειά της, φίλους και συγγενείς να αποχαιρετούν με δάκρυα στα μάτια ένα κοριτσόπουλο σαν τα “κρύα τα νερά”, ο “ανοιχτόμυαλος” δεσπότης ως “σκοτεινός ρασοφόρος” τι έκανε; 

Την ίδια στιγμή υλοποιούσε την απόφασή του ως Μητροπολίτης Πέτρας και Χερρονήσου, να μη διαβαστεί η αδικοχαμένη κοπέλα (!!!), προκαλώντας κοινωνική κατακραυγή. Η Εκκλησία, που όφειλε αυτές τις δύσκολες ώρες να σταθεί στο πλευρό της οικογένειας, να τη στηρίξει και να της δώσει κουράγιο, πολύ απλά της γύρισε την πλάτη και μαζί με αυτήν σε όλη την κοινωνία του Μοχού. Αν είναι πρόκληση; Αμ τι είναι, όταν εμφανίζεις την Εκκλησία που εκπροσωπείς ως “σκληρή, απηνή τιμωρό, χριστιανοταλιμπάν, άκαρδη και τιμωρητική”; Κι όχι μόνο αρνήθηκε την παρηγοριά της Εκκλησίας, λόγια αγάπης και συμπόνοιας για τον χαμό ενός κοριτσιού στην εφηβεία του, με προσωπική του απόφαση, αλλά πάνω στο “άκλαυτο” εκκλησιαστικά κορμί του έβγαλε όλο το άτεγκτο μιας Εκκλησίας σκοταδισμού και απονιάς, διακρίσεων και απανθρωπιάς. 

Ακόμη χειρότερα, έστειλε κι έναν “ειδικό απεσταλμένο”, για να διαπιστώσει ότι η εντολή που έδωσε θα εκτελεστεί κατά γράμμα, μην ξεφύγει ο παπάς του Μοχού και “μαγαρίσει” τις προσταγές του. Όλα αυτά, στο νησί που οι παπάδες και κάμποσοι ιεράρχες όχι μόνο ευλογούσαν το ανυπότακτο πνεύμα των πιστών του, αλλά και δε δίσταζαν να τα βάλουν ακόμη και με τις “μουχλιασμένες κεφαλές” της Εκκλησίας. 

Ποιος ξεχνά τον σπουδαίο ιερέα, τον παπά Σταύρο Καρπαθιωτάκη, ο οποίος τόλμησε να κηδέψει τον Νίκο Καζαντζάκη κόντρα στις επιταγές της τότε ηγεσίας της Εκκλησίας τον Νοέμβριο του 1957; Ήταν ο ιερέας που είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στην κηδεία του Νίκου Καζαντζάκη. Ήταν ο ιερέας που έφυγε κρυφά από το στρατόπεδο που υπηρετούσε ως στρατιωτικός ιερέας και, παρά την αντίθετη ενημέρωση και απαγόρευση της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδας στις 5 Νοεμβρίου του 1957, έψαλε τη νεκρώσιμη ακολουθία. Γιατί; Το αποκάλυψε 15 χρόνια αργότερα: «Ήμουν παπάς. Δεν άντεχα να πάρω στον λαιμό μου τέτοιο άδικο.

Δεν μπορούσα να αρνηθώ τα ιερά μυστήρια σ’ έναν βαφτισμένο χριστιανό, που δεν έκανε ποτέ κάτι ανήθικο ή εγκληματικό». Απλά, αυτοί είναι οι κανονικοί παπάδες μας... Κι ακόμη ποιος ξεχνά αυτό; 

«Σήμερα η Ελλάς κηδεύει με δημόσιον δαπάνη ποιον (;), τον υβριστή της Εκκλησίας μας (σ.σ. τον Καζαντζάκη έτσι τον αποκαλούσαν). Φρίκη, ούτε ο υπόνομος των Αθηνών δε θα ανέδιδε τέτοια δυσωδία. Έφτασε η Δευτέρα Παρουσία! Το θλιβερότερο: ο Μητροπολίτης Ευγένιος, παρόλο που ειδοποιήθηκε αυστηρά από την Ιεραρχία, άφησε τον βλάστημο να μπει μέσα σε χριστιανική εκκλησία και παρέστη στην κηδεία του! Εύγε Άγιε της Κρήτης Μητροπολίτη Ευγένιε! Η Εκκλησία της Κρήτης έδωσε εξετάσεις σήμερα και μηδενίστηκε στη συνείδηση της Ορθοδοξίας! Ντροπή σας, χυδαιολόγοι της πίστης μας», έγραφε στο ορθόδοξο περιοδικό “Σπίθα” της Κοζάνης ο Αυγουστίνος Καντιώτης, ο οποίος διετέλεσε Μητροπολίτης Φλωρίνης, Πρεσπών και Εορδαίας από το 1967 έως το 2000. Ε, αναρωτιόμαστε σήμερα: η Κρήτη απέκτησε τον δικό της Καντιώτη; 

Η σορός της 17χρονης Νικολέτας οδηγήθηκε κατευθείαν στο νεκροταφείο, χωρίς καν να μπει στον κεντρικό ναό. Εκεί, στο κοιμητήριο, τοποθετήθηκε στον ναό, όπου όμως δεν πλησίασε παπάς (!!!), καθώς ο απεσταλμένος της Μητρόπολης βρισκόταν κοντά και επιτηρούσε μην τυχόν και δεν τηρηθεί η εντολή του Μητροπολίτη (!!!). Η οικογένεια του κοριτσιού, συγγενείς και φίλοι έμπαιναν στη σειρά και απέτιναν τον ύστατο χαιρετισμό στη Νικολέτα και μόλις όλη αυτή η διαδικασία έλαβε τέλος, και αφού έφυγε ο απεσταλμένος της Μητρόπολης από τον χώρο, ο παπάς σιγοψιθύρισε ένα τρισάγιο. Στη συνέχεια πήραν το κορίτσι και το έθαψαν στο νεκροταφείο. 

Πληροφορίες αναφέρουν ότι πριν από έναν χρόνο, σε μια περίπτωση αυτοχειρίας στον Μοχό δεν είχε διαβαστεί το Ευαγγέλιο στην κηδεία του εκλιπόντος. Αααα, όλα κι όλα, η “σκληράδα” έχει συνέπεια.

Ακόμη χειρότερα, ο Πέτρας πρωτοέβγαλε πόρισμα γιατί, κατά αυτόν, «χωριό που φαίνεται, κολαούζο δε θέλει» και παρότι στην περίπτωση της Νικολέτας επίσημο πόρισμα ότι πρόκειται για αυτοχειρία ακόμη δεν υπάρχει, σιγά που θα κολλήσει στα τυπικά... Ακριβώς αυτό λέμε κι εμείς, η Εκκλησία της Αγάπης, της Κατανόησης και της Καταλαγής είναι μια μεγάλη Αγκαλιά και οι φωτισμένοι πραγματικά Ιεράρχες δεν είναι “ούτε ψαλιδοχέρηδες, ούτε ανθρωποδιώχτες”. Ούτε διακρίσεις κάνουν, σε αξιώματα, πορτοφόλια και τίτλους. 

Να θυμίσουμε ότι προ διετίας, όταν ο πρόεδρος του Ακαδημαϊκού Συμβουλίου της Ανώτατης Εκκλησιαστικής Ακαδημίας και καθηγητής της αυτοκτόνησε μέσα στην ίδια την Εκκλησιαστική Ακαδημία, η Εκκλησία και ο Αρχιεπίσκοπος Κρήτης κ. Ευγένιος δεν είχαν καν ερωτήματα και, προς τιμήν τους, τέλεσαν την κηδεία κανονικότατα και με λόγια παρηγορητικά και αγάπης για οικείους και φίλους. Τέτοια Εκκλησία θέλουμε και τέτοια Εκκλησία αγαπάμε, ως λαός της, γιατί αν ο Πέτρας Γεράσιμος το λησμόνησε, Εκκλησία είναι ο λαός της πρώτιστα και όχι ο Ιεράρχης της, αυτός είναι απλά ο κανονικά απόλυτος υπηρέτης κι όχι δυνάστης της, με “χριστιανο-φετφάβες”. 

Προφανώς και διοικητικά, ούτε ο Αρχιεπίσκοπος, ούτε οι άλλοι Ιεράρχες ως Εκκλησία Κρήτης μπορούν να παρέμβουν σε αυτή τη γεμάτη “σκοτάδι και απανθρωπιά” για την κηδεία μιας 17χρονης απόφαση του Δεσπότη Πέτρας. Έχει το αυτεξούσιο στα όρια της Μητρόπολής του κι ο Αρχιεπίσκοπος δεν είναι παρά “πρώτος μεταξύ ίσων”. Ηθικά όμως; 

Δεν πρέπει οι “φωτισμένοι” ιεράρχες να βγουν μπροστά και να μην κρυφτούν από την όποια αναρμοδιότητα; Ακόμη και στα τριήμερα, εννιάμερα ή το μνημόσυνο; Θα ξεπλύνουν αυτήν την ντροπιαστική στιγμή που απλά έχει ως πρόσχημα νομικανονικές ή εκκλησιαστικές “ντιρεκτίβες”; 

Ξέρουμε-ξέρουμε, θα γίνει επίκληση στο “δώρο της ζωής”, που κατά τον λόγο του Κυρίου είναι αμαρτία να το αφαιρούμε μόνοι μας και άλλα υψηλά νοήματα. Αλλά εμείς δεν είμαστε «προτεστάντες, του εμπορίου, του κέρδους και της βίας με τον σταυρό στο χέρι, που είμαστε καλοί, μόνο αν προετοιμαζόμαστε για την άλλη ζωή, που ο Θεός είτε έχει προοικονομήσει την τιμωρία μας, είτε τη σωτηρία μας». 

Είμαστε Ορθόδοξοι, της μεγάλης ταπείνωσης, της αγκαλιάς και της συγνώμης, της Αγάπης πάνω απ’ όλα, που η χαρά μας είναι «ο μέγας θρήνος του Θανάτου του και της Ανάστασής του», είμαστε η Εκκλησία των παιδιών και των νιάτων, μεγαλύτερη αμαρτία από το να αρνείσαι την αγκαλιά και την αγάπη στα παιδιά, όποια κι αν είναι αυτά, αλλά είναι παιδιά, δεν υπάρχει. Πλήρης θάνατος λοιπόν αυτός μόνον είναι, να αρνείσαι τα παιδιά σου. 
 

ΤΑ ΝΕΑ του neakriti.gr στο Google News